ELOXIO DA LENTITUDE

A conto de facer un traballo sobre un libro para a materia de Teoría da Cultura Contemporánea, nos estudos de Antropoloxía que estou a facer, viñen a tomar contacto co libro "Eloxio da Lentitude" de Carl Honoré, un xornalista de vida estresada que non tiña tempo nin para lerlle ao seu fillo o conto de antes de durmir.

Este libro ven a desvelarnos as posibles solucions ao problema da presa que nos leva a ningures e que non embargantes seguimos cada vez aumentando o ritmo de vida como se a aceleración fose unha aspiral que vai a mais.

Pensabamos que coa modernidade, teriamos mais tempo para nós, para o noso lecer, pero tamén convirtimos o tempo de lecer en tempo de presa, xa que queremos facer todo e de todo, así que nos apuntamos ao xinasio, a piscina, o curso de turno, a ir de tendas......e case nunca podemos sentarnos a meditar, a facer nada, a "perder" unhos minutos con nós mesmos. Imposible eso de quedarse coa mente en branco. Non sexa que nos tilden de vagonetas.

Presumimos ante os demais da cantidade de cousas que somos capaces de facer. É como se con eso nos fixeramos mais interesantes, mais xoves, mais vitales e enerxéticos, mais capaces....

Ser number one é todo un reto.

Esquecemos, cómo non, todo o sabor do lento. Ainda me ven á memoria a imaxe do labrego que ara a terra co arado de pau e coas vacas, parándose no medio do rego longo, a envolver un pitillo de cuarterón e fumalo para darse un respiro ao tempo que llo da aos animais e a terra mesma, mudando de cor entre rego e rego. Daquela facíanse moitas cousas da maneira mais rudimentaria, sen apenas aparellos rápidos e eficaces dos que hai agora e, pola contra, o tempo chegaba dabondo. O día era de sol a sol e ainda había tempo para a sexta despois do almorzo.

Pois ben, neste libro, vanse enumerando os distintos percorridos polas actividades da vida cotiá nas que deberíamos reducir o ritmo ou a veces tamén aumentalo. Non consiste en facer todo con lentitude. Compre atopar o equilibrio o "punto giusto" e adaptarnos á situación empregando a marcha axeitada para que o coche vaia contento. Ser conscientes en cada momento da nosa velocidade. Secadra deberiamos levar incorporados os reloxios dos vehículos para saber cando nos estamos excedendo.

Atopar un tempo para cada cousa e unha cousa para cada tempo. Vivir conscientemente, sen pretender abarcalo todo: "quen moito abarca, pouco apreta", así que conta a calidade do tempo que adicamos a algo ou a alguén. Se se trata do conto de antes de durmir pois non deberiamos escatimar en detalles, en responder preguntas, en repetir esceas que gostan de escoitar....En fin, en recrearnos naquelo que facemos para que os demais tamén se recreen.

E estou pensando agora mesmo en como facer para estar en todas partes a vez, pois quixera estar aloumiñando o gato e a cadela, ao tempo que estou a escribir aquí, e ademais vixiar a miña nai que está durmindo no sillón da cociña e a meu pai que está arriba, noutro, aparte de andarme a cabeza matinando na horta, no resumo do libro que me ocupa neste intre e mais na preparación da asignatura de setembro.... Pero poño o freo de man e fico queda, tratando de acabar este post que logo publicarei.

Convido a quén me lea a ollar este libro. De seguro que servirá de reflexión para ser mais conscientes do estrés diario ao que nos expoñemos voluntariamente, podendo evitalo.

Edad madura, segunda oportunidad

Edad madura, segunda oportunidad

COMO O CAN E O GATO

Comeza o verán e con él, aparecen os animais abandonados por estas aldeas de vales e montes. Lugar idóneo para deixalos sen posibilidades de retorno. Vense cans grandes e pequenos deambulando polas estradas e camiños, entrando nas hortas e arredor das casas, buscando comida, agarimo, buscando os seus desalmados donos e donas... Entre eles hai cachorriños que choran desconsolados ao verse así, sen un sitio a onde ir, sen as súas nais, deixados da man do Universo. Algúns teñen sorte e consiguen conmover algúnha alma caritativa, que as hai, e atopa quén o acolla e o coide como se ten que coidar un animaliño así.
Era na Marronda. Pasaba casualmente por alí nun coche cando apareceron tres canciños. Dous eran iguais. Un deses, seguíu o coche. Foi o afortunado. Logrou convencerme de que por algo se arriscaba, fose como fose, a correr a sorte de ser atendido e recollido. Era o afán de supervivencia. Eso move montañas como a Marronda mesma. Subino ao meu colo, agocheino no chuvasqueiro e así, chegóu ó seu novo fogar. Era unha cadeliña nova pero xa adulta. Decidín chamarlle Noa.
Pasaron apenas unhos días, cando paseando con Noa por aquí, perto da casa, ela olfateou algo na cuneta. Por mais que eu insistira, ela quería seguir o rastro de algo que se estaba movendo por alí. Ante a miña sorpresa, tratábase dun gatiño moi novo, apenas destetado. Era mareliño e de dúas cores. Tal vez un macho. Deixóuse coller e acariciar. Leveino tamén como puiden. O último tramo, a poucos pasos da casa, foi polo seu propio pé e deixouse entrar na casa, xunto con Noa.
Enseguída lle preparei aloxamento. Un cesto redondo con un coxín serviría de cama, ao lado da cadela. Pensei se lles gustaría compartir cama pero Noa non estaba pola labor. Collín caixiña con area que eu tiña dos restos dunha obra e dinlle de comer pan con leite un pouco morno. Comeu con ganas e sen vergoña. A cadeliña ollaba para este novo inquilino e mesmo parecía que lle quería comer as sopas polo que lle din algúnha a ela tamén que engulíu con pracer, cousa que non fixera antes. Debe ser verdade eso de que para aprender a comer hai que ter compañía.
Xa levan xuntas unhas cantas horas. Ainda que Noa está moi celosa, permítelle arrumacos e comparten silla e moitísimas caricias que lles veñen de todas partes. Andamos todos a duas mans, unha na cadela e outra no gato, (é gato). Pensara xa nun nome que lle fose ben ca súa cor, pois ata os ollos os ten da mesma cor que o pelo, cor de mel. Así que pensaba poñerlle Blondy, pero teño unha duda, non sei se é axeitado para un gatiño. Teño que consultar diccionario.
Hoxe pasarán a segunda noite xuntas. Dende logo o de compartir xoguetes ten moito que mellorar. Noa colle todo o que lle dou a Blondy, ata o novelo de lá.
Esta mañá, merquei area perfumada e os Friskis junior. Facíame tanta ilusión ter un gatiño que o Universo proveeume con ún deste xeito tan romántico.
Agora teño can e teño gato e espero que non se leven como can e gato, senón que a concordia, a paz, a convivencia reine nesta nova familia.
O Segredo está funcionando. Para mais, esa mesma noitiña, cando abrín o libro antes de ir durmir, atopei esta frase "Cuando acaricio a mi gato, siento verdadera felicidad. Cuando paseo por la montaña siento verdadera felicidad" Jack Canfield

NEGREIRA - MAROÑAS (Camiño de Fisterra)

Empezamos a ruta en Negreira, onde quedaramos o último día. Pouco asfalto e moitas árbores por un sendeiro estreito, case de cabra. Mágoa que non fixera sol para agradecer a sombra de tanto castiñeiro, carballo e eucaliptos ao longo do camiño.

O día estaba desapacible, con vento frío do norte pero non chovía. Así que subindo e subindo costas case todo o tempo, ainda que non eran moi pronunciadas, fomos desfacendo os case 20 quilómetros que nos lavarían ata Maroñas.

Esta sería a última etapa da temporada. O resto do camiño, deixámolo para setembro como asignatura pendente. Daquela vai ser sesión doble para rematar o que nos queda, dun tirón, eso sí, parando a durmir duas noites.

Un alto no camiño para tomar un café, dos que quitan o sono e entre conversas e tente en pés, fomos esquecendo o quilometraxe, e tamén de ollar os indicadores o que nos levóu, a algúns, a facer un quilómetro extra por saltarnos unha sinal.

Pasamos algunha ponte sobre regatos, atopamos excursionistas á cabalo e moita frondosidade, que foi a que me fixo esta alerxia que agora me está dando a lata.

Apenas tivemos tempo para estiramentos e moito menos para tomarnos unha ben merecida caña. Eramos os últimos en chegar á meta e xa agardaban os autobuses para levarnos ao restaurante en Mazaricos.

De primeiro empanada de millo con sardiñas (de lata), ainda así estaba de moito comer. Logo unha caldeirada de merluza, das que se fan polas zoas de mar.
Postre abundante de flan de queixo e moitos cumpleanos, e degustacións de licores caseiros e doces que traen algunhas compañeiras de camiño, (será para entrenarse para a festa de fin de "curso" que se aveciña e na que hai premios aos mellores postres).

Non houbo tempo para a cancionciña esa de "quien ha nacido en enero.....(e así ata acabar o ano). Despois de tanta fartura, meterse no autobús para repousar o xantar era todo un luxo. A empanada empezaba a levedar no estómago e teimaba por sair. A algúns sí que lles saíu, a outros non, pero fora mellor que sí.

Chegamos felizmente a Lucus Augusti, que xa se viste de romana para esta fin de semana e así, como sen despedirse, deixamos en pausa o sendeirismo por unha temporada.

SANTIAGO - NEGREIRA (Camiño de Fisterra)

Día 30 de maio, domingo. Os compostelans empezando o día, con paseos co can pola Carballeira de San Lourenzo. Sorprendente maneira de mergullarse en plena natureza c apenas a unhos pasos da cidade. Alí, o Camiño Fisterran, tórnase solitario e un tanto oculto do mundo, escondendo a fermosura dunha primavera ben entrada, cargada de verde, de arrecendos florais, de eucalipto e xasmín.
Logo de pasar esta carballeira, de carreiro estreito e terra fresca, atopamos unha zoa residencial de chalets, cada cal mais illado ún do outro, con barreiras ben formadas para resaltar a privacidade, a vida íntima, o individualismo. Os cans poñían o seu acento, cada ún como o tiña, de can grande, de can pequeño, de can mimado, de can triste, de can can……Vixiantes asalariados por un prato de comida, fieles e dispostos a todo para salvagardar o coto primado dos seus donos e donas.

Chalets en avanzado estado de abandono, sen ninguén que veña poñer a herva á raia cada fin de semana. Pensados para disfroitar das delicias da vida de campo a poucos pasos da cidade e que agora caeron en desuso, por circunstancias personais de quen os habitou.
Señora en bata, un pouco desaliñada, atravesa o que debería ser un xardín coidado, para atender os cans e pérdese na xungla da súa propiedade, esquecida do mundo familiar co que soñou compartir as grandezas do rural, semioculto a mirada allea. Agora todo parece en decadencia.
Camiñamos polos distintos lugares que van marcando a ruta. Preparémonos para unha subida de tres quilómetros e meio que nos leva ata o Alto do Mar de Ovellas. Alí eu xa pensaba ver a Ría de Noia, pero o do nome ven por outra cousa. Seguro que é bo sitio para as ovellas, ata ver un mar delas por todo o monte. Hoxe non había.
Ponte Maceira mereceu unha paradiña para disfroitar da panorámica do río Tambre, cos seus muíños e remuíños, debuxando fervenzas antes de atreverse a pasar por debaixo da ponte gótica.Alí alviscábase unha casona galega con aires de pazo, con palomar e torreón, facendo unha especie de muralla ao longo do río.

Decidimos seguir a pé ata Negreira aínda que o bochorno do día anubado ía facendo mella nos nosos pasos cada vez menos decididos, e coa roupa e calzado empezando a causar molestias e roces incómodos, pero o desexo de atoparnos cunha caña ben fría ao remate da xornada, tiraba por nós.

Por fin Negreira e Hotel- Restaurante Tamara agardándonos cun bó xantar a base de ensaladilla e xamón asado con patacas fritas caseiras. De postre un xelado de tarrina e un café fixeron as nosas delicias, nun ambiente relaxado (eramos a metade de xente que no Camiño a Santiago) nun amplio comedor con camareiros eficientes.
De volta a Lugo, longa viaxe de retorno, o convite a unha sexta non se fixo agardar e esa paz de ir transcurrindo por estradas circundadas de murallas verdes frondosas era un placer que só en Galiza déixase sentir con plenitude.

O sol agardábanos en Lugo poñendo un morno punto final a esta esquecible xornada.

IMAXES DE PRIMAVERA

Da gusto levantarse pola mañá sentindo ese calorciño do sol madrugador. Sen pereza, deixar o leito de sabas de lenzo, como as de antes, e asomarse á fiestra para ver o esplendor das froles que rodean a casa, tanto as cultivadas como as espontáneas que alfombran as cunetas, cubríndoo todo de amarelo sobre verde....O frío non deixou rastro de sí e baixar á cociña para preparar o almorzo xa non é tarea árdua nin molesta, senón que o apetito, as ganas de vivir, de prepararse para o que nos depara o día, fai que todo se saboree con entusiasmo.
A terra, seca da noite, píde tamén o seu refrixerio. E as primeiras plantas agroman timidamente por entre os terróns duros e apelmazados.
Regaláronme un libro moi especial: "O Segredo". Estouno lendo e á medida que vou adentrándome por él, sinto que teño nas mans o poder de cambiar a miña vida. Trátase de querer, de pensar en positivo, de atraer bós sentimentos, de permitir que a Naturaleza nos regale mais do mesmo. Parece fascinante que poida ser así de simple e así de difícil pero así de convincente me está resultando.
Quixera saber se hai persoas que leron este libro e qué sinten ao lelo.
Dar entrada á enerxía positiva na nosa vida, coido que é importante. Non debemos complacernos nos pensamentos que nos fan mal. Podemos cambialos por outros. Ter un repertorio de cousas das que votar man cada vez que nos invadan: pensar nunha canción que nos guste e cantala, pensar nunha situación que foi agradable, en algo que nos fixo sentir feliz....En fin, ter unha rápida alternativa de pensamento positivo para combater o negativo.
Soa un pouco a libro de autoaxuda, de tipo americano, dos best sellers... pero teño as miñas dúbidas.... Gustaríame saber qué opinión teñen outras persoas que o leron.
Deixo aquí a porta aberta aos pareceres, aos placeres, aos pensamentos positivos, aos sentimentos que nos fan sentir ben....á primavera da vida que reina en todos nós ainda que nos empeñemos en vestila de outonos ou de invernos. É PRIMAMERA!!!


Ao longo da existência da humanidade, um grande segredo foi protegido a ferro e fogo. Homens e mulheres extraordinários o descobriram e não só alcançaram feitos incríveis como também mudaram o curso de nossa história. Platão, Da Vinci, Galileu, Thomas Edison, Beethoven, Napoleão, Abraham Lincoln e Einstein foram alguns dos grandes homens que controlavam, dominavam e utilizavam a força desse mistério.

E agora, após milhares de anos, O Segredo será revelado para todo o mundo! Confira nesta superprodução, histórias reais e incríveis testemunhos de pessoas comuns que transformaram profundamente suas vidas.

Como? O Segredo lhe contará tudo!
“Achei o filme ótimo, pois mostra que com pensamentos positivos você pode conseguir o que desejar na vida. Basta que para isso tenha fé, paciência e esperança. Além do mais foi rápido, simples e barato assisti-lo pelo computador, agora estou lendo o livro que recebi de brinde.” Vivine Pereira – Minas Gerais

Estava passando por um momento em minha vida de muito desespero. Parece até brincadeira o que vou contar, mas por estar desempregado, estava comendo na casa de amigos quase todo dia, pois não tinha comida suficiente em casa. Minha esposa e eu quase nos separamos. Depois que assisti ao filme aqui no site, minha vida mudou completamente. Agora compreedo o porque de muitas acontecimentos ruins em minha vida. Através ensinamentos do filme e livro conquistei um empreendimento próprio que já começou a dar ótimos rendimentos. Agradeço ao Universo por essa revelação." Jorge Frazzini - São Paulo

“O filme ‘The Secret’ é imperdível! Um documentário que fala sobre o maior segredo da humanidade: A LEI DA ATRAÇÃO... Tudo que disseram foi de uma forma transparente e convincente. Um dia depois de assistir a este maravilhoso documentário, já mudei algumas atitudes. Simplesmente adorei o filme. Parabéns para todos que contribuíram para este lançamento e pelo site que disponibilizou de uma forma barata, segura e inteligente. Depois que eu ler o livro, envio outro comentário." Marcos Antonio - Rio de Janeiro

O filme vai mostrando como fazer para encontrar sucesso na vida, no amor, na saúde, no dinheiro. O princípio de tudo é o pensamento positivo. Por ele muitos homens e mulheres na história da humanidade tiveram destaque. Já indiquei o site para mais de 150 amigos, todos adoraram." Andréia Pires – Fortaleza

“Gostei muito do filme "O Segredo". É aquele tipo de apresentação que prende a atenção da gente, que desafia nossas teorias, que inspira a uma mudança de vida. Dá vontade de assistir uma vez por dia e recomendar a todas as pessoas que gostamos. Imperdível” Roberto Augusto – Brasília

“Assisti ao trailer e a 1ª parte aqui no site, fiquei completamente tocado, tudo me pareceu tão simples e contundente que parece que eu estava esperando há séculos por essa revelação. É impossível se passar batido com as informações obtidas no documentário. Maravilhoso!” Ageu Moraes – Salvador

“Que show o filme! É FANTÁSTICO! Já indiquei para todos os meus amigos, criamos um grupo de discurssão sobre o tema, estamos estudando nos finais de semana. Já vi o filme umas vinte vezes e toda a vez aprendo algo novo. Agora estou colocando em prática as técnicas do filme e livro, não tenho dúvidas que minhas pespectivas e visão sobre tudo agora são outras." Patrícia Marques - Curitiba

O EMPALME - SANTIAGO (7ª etapa) Camiño de chuvia

Derradeira etapa, de 21 quilómetros pasados por auga e fortes ventos. Parecía que os ponchos de cores chamativas ían sair voando como paxaros exóticos para pousarse nos campanarios da Catedral.
Ao principio, a ruta ofrecíase recollida, entre fragas de encanto que cubrían o camiño en forma de arco. A chuvia miúda, facía que nos recolleramos en nós mesmos, sentindo a súa humidade fina envolvéndonos con dozura para facernos un pouco mais merecedores da meta final.
A subida ao Monte do Gozo foi a vista da Terra Prometida. Realmente a xente notábase contenta de estar alí, a punto de chegar a aquelo tan esperado pero sen acadalo aínda: a Meca do cristiano!
Seguiron outros longos cinco quilómetros de baixada a Santiago. Qué diferente chegar a pé! Eu ata me sentía un pouco desorientada e con medo a non atinar da Catedral!
De todos modos, pouco servíu chegar ata ela e non poder entrar por mor de tanta xente, de non poder entrar coa mochila, de non ter tempo..... Pero notei que me fallaba o mais importante! Era como chegar co agasallo e non poder entregarllo ao destinatario. Espero que os santiños me souberan escoitar igualmente cando lles falei dende a rúa e lles prometín voltar noutra ocasión para facerlles o meu ofrecemento espiritual.
Despois todo foi Praza do Obradoiro, atoparse co grupo, facer a foto oficial e sair para os autobuses, parando só para degustar anaquiños de tartas de amendoas que nos ofrecían na rúa, (esta vez sen pedir a vontade).
Leváronnos a comer á outra punta de Santiago, camiño de Rianxo.
Unha vieira ao forno de entrante causounos boa impresión pero o que seguíu non mereceu a pena a viaxe a non ser o flan caseiro e o espumoso catalán co que brindamos indefinidamente polo logro acadado!
De volta a Lugo, sentín que a misión estaba concluída!

BOENTE - O EMPALME (6ª etapa) CAMIÑO EN FLOR

Camiño en flor! En quince días, cómo avanzou a primavera! Hoxe, o camiño, presentábase xeneroso, sen demasiadas costas que subir e cunha temperatura agradable e perfumes varios, a eucalipto, flores de aroma doce como as uces, os chuchameles, a flor do nabo e tamén outros arrecendos de abonos naturais agardando a terra preparada para o comezo da actividade productiva.
Vintedous quilómetros, oitocentos metros que se fixeron un pouco pesados por esa calor encuberta de bochorno primaveral, nas horas de mediodía.
O verdor que nos rodeaba era relaxante para a ollada, prados e árbores porfíaban por ofrecernos o verde mais refrescante.
Como de costume, os típicos bares ao longo do camiño, convidaban a facer un alto no camiño, coas súas terrazas soleadas nas que tomarse un bó descanso e deixar que o camiño nos levase de vagar, sen presas por chegar.
Tamén, como sempre, os camiñantes de longo percorrido, algúns en solitario, suscitaban a nosa curiosidade por saber deles. Temor por molestar o seu silencio, por irrumpir no descoñecido... pero tal vez non sexa de todo xusto pasar ao seu carón iñorándoos, así que falamos un pouco cunha moza finesa, de Tempere, que facía sola o Camiño Francés. Despois dun pequeno intercambio de impresións, deixámola seguir ao seu aire e puxemos a proba o noso inglés.
O xantar en Arzúa. Eran mais das tres da tarde. Comemos empanada, e peixe con ensalada de leituga. O viño sabía ben. De postre un flan industrial. Non estuvo mal!
O grupo vaise configurando e agradécense os bos detalles da xente.
Grazas, Concha polas plantas de fresa que me trouxeches dende as terras altas de Lugo. Grazas Manuel por esa camelia de exquisita forma coa que me recibiches despois dun treito sen vernos. Grazas, descoñecido/a por deixarme no parabrisas do coche unha bonita servilleta de papel con flores estampadas, negras sobre fondo branco. Qué intriga! Quén serás?. Grazas, nai, por non ter que irnos a pasar a noite ao hospital. Despois de todo, non foi mais que un susto atoparte así.
Remata o día con ese doce relax de ter andado, vivido, compartido....disfroitado e esquecido das tarefas cotiáns.
Xa vai quedando menos!

PALAS DE REI - BOENTE ( 5ª etapa)

Butterflies at crazyprofile.com

Por fin un día de primavera con canto de cuco incluído por este Camiño que hoxe nos levaba a través de charcas con suposta "pond life", aínda que as rás nin as oín nin as vin pero presentías.
Case vinte quilómetros que nos chegaron ben a algúns. Outros ata fixeron cinco de propina ao voltar dende Boente a Melide, onde xantamos.
Había feira na vila. A min non me fixo falla entrar nela para mercar cebolo xa que o merquei na propia horta. Así, de horta a horta, tiro porque se acorta!!!!
E xa o plantei!
O Camiño tamén era camiño esta vez e transcurría por lugares afastados do asfalto, con moitas árbores xa case todas en flor e outras empezando a vestirse de primavera. As aldeas polas que pasabamos deixaban ver as súas casas ben parecidas, algunhas rústicas e outras mais modernas, con moitos detalles curiosos que observar. Eu fixeime hoxe nos porches. Todos eles sombríos e un tanto escuros. Non me gustaría ter ún. Son lugares nos que vai frio, vento.... Vin como nun tiñan colocados unhos enormes estores transparentes de plástico, que facían as veces de cristal pero mais versátiles ao poder subilos e baixalos facilmente. Qué haberá por inventar???
Solucións para todo!
Camiñéi case sempre sola. Foi unha autocura, xa que empecei a mañá en malas condicións de saúde pero fun mellorando á medida que o camiño se andaba, e despois do café irlandés que me inventei con whisky e xelado de nata... xa non había rastro de como me sentira. Rematamos a xornada cun xantar abundante e gustoso nun restaurante de Melide.
Camiñar sola serve á meditación, a poder escoitar os sons da natureza, neste caso o do cuco foime moi saudabel xa que apenas o sinto outros anos. Tamén os regatos que discurren polo camiño, con paso rápido, facendo o Camiño ao revés, deixan esa música fina, alegre, cantareira que agasalla o oído.
Cansada pero contenta.
O importante non é a meta, senón o camiño.

PORTOMARÍN - PALAS DE REI (Cuarta etapa)

Eu chamaríalle, "Ruta dos Albergues", pois ao longo do Camiño atopamos unhos cantos.
Etapa de longo percorrido, se pode chamárselle así, a 24 quilómetros. Se o miramos dende o punto de vista dos que veñen de Roncesvalles..... Pero, mírese como se mire, era unha etapa cansada.
O Camiño estaba moi concurrido, será polo de Semana Santa. Os idiomas que se escoitaban eran o castelán, o galego e o inglés. Esto facía que resultase mais internacional que en etapas anteriores e mais variopinto e animado. Pareciamos unha gran familia desplazándonos.... como un éxodo voluntario e desexado.
O día, case primaveral, cos primeiros despuntares desta época do ano, ofrecía un bonito panorama de árbores en flor que alegraban o paso.
Lémbrome da frase aquela de Manuel María: "Camiño a pé e por eso e polo qué vexo o mundo tal cal é". Pois sí, no Camiño hai unha boa dose de aprendizaxe para calqueira que lle guste observar. A min chámanme a atención os detalles arquitectónicos que vou descubrindo en cada casa. Tamén me fixo nas hortas, na maneira tan diferente de coidalas. Por exemplo, vin cómo lle tiñan unha especie de invernadoiro a un limoeiro para preservalo do frio do inverno.
Ao longo do Camiño atopábanse bares, especie de ranchos americanos, postos alí esprofeso para este tipo de turismo, pero polos nomes que teñen e pola súa construcción, non van coa paisaxe galega. Eu visitei ún, O Castro, no que fixen a foto da cheminea, que me chamóu a atención pola súa decoración.
Cando chegamos a Palas de Rei, iamos tan cansos que nos deixabamos caer en calquer lugar. Eu, afotunadamente, atopei un sofá libre e alí me quedei ata que entramos no comedor. Era unha especie de bungalow, todo de madeira, moi acolledor.
Un primeiro prato con moito arroz e pouco do resto, foi ben recibido, despois de tanto quilometraxe. Despois unha carne con patacas e verduriñas acobou por saciar o noso apetito. Rematou a festa cun postre de cores e sabores que amoso na foto. O viño era bebible, e proba demos deso...! O café, caseiro, para compensarnos dos que tomamos polo camiño e cantares varios para despedir o día e voltar a Lugo cansados pero satisfeitos.
Agora xa vai quedando menos!

SARRIA - PORTOMARÍN (Camiño da auga)

Terceira etapa do camiño baixo un día soleado, ainda que frío. Vinteún quilómetros ben levados. A auga acompañóunos todo o tempo. Ela facía o seu camiño. O camiño era río e corría a auga unhas veces no sentido que nós levabamos e outras en sentido contrario. Lembrábame da miña nenez, moi vencellada a auga e aos camiños de auga que había na miña aldea aos que ía con miña nai a lavar a roupa. Mentras ela facía ese traballo, eu correteaba polas pedras, saltando de pedra en pedra e mollándome, (moi a pesar de miña nai) e chamábame a atención ver o camiño, por onde transitaban os carros, convertido en río. A xente pasaba co carro de vacas por aquel torrente como se fose a cousa mais normal do mundo, ainda que nono era.
Sinto que a cámara me deixase plantada e non puidese gardar todas as fotos que fixen. Tamén desta vez nos atopamos con vacas mesturadas con ovellas e con años, guiados polo can que cruzaban o camiño ao noso paso.
Había moita xente no camiño. Os de longo percorrido, cargados con mochilas e sacos de durmir, eran de Badajoz. Xente moi nova, estudantes. Foi curioso indagar que para eles o bó tempo era cando chovía. Xa se sabe, non chove a gusto de todos! Chegamos a Portomarín case á par. A panorámica que ofrecía o Miño ao seu paso por alí era espectacular. Parecía un mar. A auga, non sei por qué, pero parece que abre a paisaxe na que perder a ollada. Para min siñifica a meta, a liberación.
Toda a viaxe levabamos de fondo as montañas, moi ao lonxe, ofrecendo unha panorámica aberta e ampla de miras. Pero, é ese súpeto descubremento da masa de auga, a que me fai sentir libre e colmada co mellor agasallo.
O restaurante como selo a unha longa camiñada, ofreceunos un saboroso menú: riquísimo caldo de repolo e carne con patacas asadas. O viño, da zona, non era todo o que se desexara pero para eso está a gaseosa, non? Nestes casos...funciona.
Rematamos con tarta de Santiago, xa que é sitio dela, café e un licor de figo, caseiro, que alguén nos pasóu.
As "mimosas" deixáronse admirar en Portomarín. Estaban en pleno esplendor de floración. E o meu desexo cumplido de levar dúas con raíz para plantar.
Como todo bó día, non pode acabar sen algo que o destrague: outra vez deume por facer un adiantamento indebido coa policía detrás. Pero nono poido evitar. Recoñezo que me poño nervosa. Ia facendo todo o posible por non cometer erros.... Sabían que irían a por min!
Malia a eso, non quero que este día acabe con ese mal sabor dunha multa.

A FERVENZA DA FERRARÍA

TRIACASTELA-SARRIA

Despois do forte temporal do sábado, voltou a calma. Así puidemos facer a segunda etapa do Camiño cun tempo apacible, soleado e dezaoito quilómetros ben levados. Unha subidiña dende Triacastela a San XII,(curioso nome), e logo todo baixar ata Sarria onde comemos. O camiño, con moita auga, discurría entre pradeiras e aldeas con granxas. Mesmo tivemos que compartir camiño cun fato de vacas, gobernadas por un can moi implicado na tarea de conducilas con toda responsabilidade sen deixar ningunha atrás. Así que andaba atarefado a todo correr dende a primeira á última vaca, nun ir e vir incansable seguindo órdes do amo. Foi moi curioso porque tivemos que esquecer o noso ritmo apurado e ir de vagar ao paso lento destas rumiadoras que non tiñan nir cornos aos que temerlles. As ditosas vacas ían listas para a ducha, enlamadas ata o cumio do sacro, non daban idea do precioso líquido branco que albergaban nas súas ubres emporcadas.
Tamén vimos outro tipo de vacas, peliroxas elas, que decían os entendidos que eran vacas ourensáns. Esas estaban moito mais limpas, por non sair do prado nin de día nin de noite. Mais finas!
A paisaxe era aberta e víanse ao lonxe os restos de neve demorada nos cumios.
De vez en cando asfalto, pero non faltaban as corredoiras polas que corría auga en abundancia e desfilabamos en fila india sorteando a lama e as pozas.
Chegamos a Sarria e visitamos a parte antiga, (que eu nin sabia que existía). Aquela Sarria orixinal, con igrexa, e castelo, rúas estreitas e empinadas que nos levaron ao mirador dende onde se contemplaba toda a Sarria moderna, valeu a pena percorrela para entender a vila.
A fame levounos de volta rúa abaixo, percurando o restaurante Litma onde nos serviron mais garbanzos, (debeuse correr pola zóa que nos gustaban)e un peixe do que non acertamos o nome. Todo estaba a pedir de boca, como sempre.
Rematamos cunhas cantigas galegas e así, de volta a Lugo, cansados pero satisfeitos.

UN NOVO CUMPLE

Hoxe, 22 de febreiro é unha data importante para min. Nacín no inverno e non me importa. Son pisceana e tampouco me ven mal. Así que estou contenta co meu destino. Gústanme as sorpresas. A verdade é que non me quería despedir do día sen darme algúnhas. Mais ben, foron outr@s quenes mas deron. Non me faltóu un correo do meu fillo felicitándome, nin a acostumada postal (esta vez, picante) de Willy White, que está agora mesmo escalando o Everest por unha causa xusta, nin me deixou en branco o Facebook, no que me agardaban tres felicitacións mais: Stanis de Slovaquia, Kramer Gato (que por certo non coñezo) e Belén Junquera, e aínda unha felicitación en francés quen non abrín por "dubidosa". En fín, eso sen contar compañeir@s, familiares, e todo quisque. Pois sí que me sentín arroupada, querida, lembrada....Eso, despois de todo, é amor!
Agasallos non tiven, só algúns virtuais (un peluche de Kramer Gato, se é que era para min!) Unha F de Belén, (se é que era para min)....Tampouco me merquei a min mesma nada que se considerase un agasallo. Pero adiqueime unha manicura antes de empezar este post.
Fai tempo que levo dicindo que tiña os anos que acabo de cumplir. Foi un erro. Incluso nas consultas médicas me estiven adiantando un ano. Non entendo por qué, dada a tendencia xeralizada de quitarse anos que temos as mulleres. Supoño que se nota que a idade non é ainda motivo de preocupación para min. A idade non está precisamente nese calendario, está na vitalidade que sintas, na atitude cara a vida... no tempo que te ocupa...As marcas da idade forman parte de nós. Debemos sentilas nosas e non renegar delas.
Non podía rematar o día sen escribir algo neste blog un tanto inhóspito e desabitado no que me sinto latexar cando me perdo por aquí....ante posibles olladas descoñecidas...
Síntome feliz.

O CAMIÑO 2010

PRIMEIRA ETAPA: O Cebreiro-Triacastela
Xélida mañá de febreiro no Cebreiro. Comezar O Camiño é como comezar algo novo ainda que o camiño sempre está ahí... faise camiño ao andar (como dicía o poeta) e así sempre resulta novo. O día, as condicións do tempo, a xente que atopas, o que vai acontecendo mentras camiñas... todo eso fai que sexa diferente. Sobre todo, o que observas: as casas, os cans, a xente das aldeas, un tanto insensibeis xa a tanto peligrinaxe. Molestos, quizá, por non ter a intimidade da vida cotidiana, por tanto trafego de xentes descoñecidas...
Curioso o feito de atopar novas iniciativas de lucrarse deste turismo. Non falta a señora co prato de filloas, a veira do camiño. Eu pensei que era un acto de xenerosidade co próximo pero non, a señora pedía a vontade a cambio dunha filloíña, ben feita, eso sí, mais ben gordecha. Se non reparara que outros lle daban cartos, eu collería a filloa e marcharía moi agradecida polo agasallo (non viña mal a eso de media mañá). De todos modos, aos poucos pasos, decidín compartila co can pois non sei que "peros" lle encontrei.
Pódese dicir que o Camiño Real está ben concurrido. Tamén hai unha boa variedade de negocios destinados ao "alto no camiño" que veñen a ser o Torremolinos, versión xacobeo. Non parei de facerlles fotos ás portas e ventanas de algunhas casas restauradas. Chamoume especial atención un bar chamado algo así como"Mesón Mouro". Mesmo empurrei a porta para ver o mouro que era pero atopeino dunha cor bastante crara. Na entrada había un rótulo coa silueta de tres negr@s bailando. Sería logo por eso...
Despois de 21 quilómetros, chegamos a Triacastela. Eramos mais de duascentas persoas para xantar naquel comedor de Samos con vistas ao río e a unha fraga que facía de cortina. Todo decorado en madeira, recollía o noso burrumbio e transformábao nunha especie de susurro. O xantar estaba quentiño. Tratábase de un potaxe de garbanzos con gambas e ameixas. Logo carne con guarnición de verduras e por último un flan branco feito con queixos, nata...e unhos licores caseiros que quentaban os ánimos xa de por sí un tanto valentinianos do catorce de febreiro! Toda unha celebración!

VALENTINE´S DAY

O amor.... esa palabra tan amplia que non cabe no mundo so podería dar detalles del, pequenas concrecións, instantaneas que perduran na memoria, que se fotografían e permanecen nunha imaxe de un momento, dunha ollada, dunha palabra, dunha sensación...O amor que pode abarcar todas as dimensións, todas as cores, todo o que se encontre ao seu paso, (se é que o amor pasa), impregnando momentos, tinguíndoos co seu característico tinte... non me deixa apreixalo, escápase sempre como a auga de entre as mans. Case non me da tempo a disfroitar dos seus arrumacos. Efímero como a felicidade mesma que desprende é algo así como o perfumo dunha rosa en primavera cando pasas ao seu lado, embriagador ao principio e logo xa nono percibes, tal é o seu poder de diluirse. Falamos do amor como se fose noso, como se poideramos poseelo, regalalo, deixalo, abandonalo, mercalo, empezalo, acabalo....como unha posesión mais. O amor é tal vez un don escaso, incapaz de ser manipulado ao noso antoxo. Sentilo cando se acerca e pasa ao noso lado, disfroitar dese momento que nos brinda, desa posibilidade que nos dá de facernos mellores, de achegarnos aos demais seres da Natureza para facelos partícipes desa experencia única... xa sería dabondo sen ter que pedirlle tanto!

ASÍ COMEZO O ANO

Cómo me gusta estrear ano coa neve! É o mellor agasallo que os Magos podían deixarme, despois de tanta parafernalia de cabalgadas ateigadas de xente, de disfraces, de despilfarro…esta blancura humilde, silenciosa que todo o cubre e oculta creando unha paisaxe inédita, sorprendente, inmaculada… que da mágoa pisar ou desfacer.
Esa levedade que semella non ter peso pero que carga as ponlas das árbores ata doblalas e os tellados, semellando merengues dun conto de fadas…. Lévame a pensar que “unha folerpa non fai nevada pero axuda á súa camarada”.
Erguínme co ánimo dese resplandor de blancura absoluta recubrindoo todo e díxenme:
“ vou estrear os esquís”. Enseguida xuntei o equipo, (protector labial incluído e gafas…). O pe xa non me entraba na bota, ou elas encolleran ou o pe medrara dende a última vez que as puxen. E xa cando estaba a punto de lanzarme a unha aventura segura, notei que as fixacións lle quedaban cortas á bota. Nin forma de movelas e mais coa presa que eu tiña, non fose que a neve se derretera antes de que eu poidera deslizarme por ela! Pois ahí acabou o meu día de esquí! De todos modos, non me dou fácilmente por vencida e aproveitando o equipamento, con outras botas, eso sí, e polainas, collín os bastóns de “nordic walking”, que semellan os de esquiar, e funme campo a través, coa sensación do primeiro astronauta que pisou a lúa, deixando unha derrota tras de mín, como única supervivinte destes paraxes. De cando en cando, voltaba a vista atrás para ver a desfeita e sentirme culpable por ser a primeira en desfacer o engado (a primeira non, polas pistas xa pasaran as feroces quitaneves, total ninguén precisaba delas). A neve era neve-pó e por moita ilusión que me fixera, houbérame afundido ata o chán pois por aquí non hai pisaneves, nin falla que fai.
A sensación non foi a mesma que terse deslizado prado abaixo pero sentín unha enerxía sá, que o cura todo, ata o mesmo resfriado, e de volta á casa aínda din cunha nova sorpresa que me fixo lembrar a miña nenez: os caramelos de xeo pendendo do tellado, todos en ringleira, da mesma forma e tamaño…
A capacidade da natureza para transformalo todo nunha soa noite fíxome pensar que as grandes cousas acontecen sen apenas decatarnos.

BORRÓN E CONTA NOVA

FELIZ ANO / HAPPY NEW YEAR

Chega,unha vez mais, o final de un ano (segundo as nosas medicións, claro), e con él, o repaso do historial vivido ao longo dél. Facemos o balance das cousas boas que nos aconteceron e tamén das menos boas. Serve de refleixón, de peche de contas, e nalgúns casos, de "borrón e conta nova". Atrás deixamos horas de traballo, momentos de lecer, algunhas penas, alegrías breves, proxectos....e preparámonos para comenzar algo novo, cos mellores propósitos que logo se van esquecendo á medida que o tempo pasa. Pero estrear ano, como estrear coche (ou calqueira outra cousa) sitúanos no camiño correcto para mellorar e corrixir erros do pasado. Danos unha oportunidade para non repetirnos, polo menos naquelas cousas que non fixemos ben de todo.
Estrear ano, danos tamén a oportunidade de "mimar" a este neno pequeno, que comenza os seus pasos. Sentímonos mais responsables e por eso facemos propósitos. Ogallá que ese ímpetu nos dure e poidamos levar a cabo todo aquelo que desexamos e coidamos que é o mais axeitado para mellorar e sentirnos mais contentos no noso vivir.
FELIZ ANO A TODO O MUNDO!
HAPPY NEW YEAR TO EVERYBODY!
AUGURI A TUTI IL MONDO!
BON ANE A TOUT LE MONDE!

BO NADAL