Onte, nove de xullo, fun de viaxe co grupo Galicia Infinita, que nos achegou á costa pontevedresa, a Portonovo, para pasar un día de praia e de feira.
Saímos de Lugo ás 8:00 nun autobús grande, onde o chófer fixo tamén de simpático guía turístico que nos ía poñendo ao tanto de todos os detalles da viaxe no tocante ao tempo, duración da viaxe, parada a medio camiño e diversas alternativas para desfrutar da xornada. Lembroume aos conductores de excursións en Irlanda que tamén fan ese tipo de doble tarefa.
Antes de chegar a Portonovo xa vimos que había retencións na estrada e él colleu outra vía menos concurrida para poder levarnos ao máis achegado ao centro urbán.
Cando chegamos, cada quen colleu o seu rumo. Uns foron cara ao mercadiño que se celebra os xoves. Tamén había moitos stands de artesanía que están todo o verán. Outros, malia á bretemosa mañá que se presentaba foron directamente á praia de Baltar que é a de Portonovo, alí mesmo onde nos deixóu o bus.
Eu, que non quería meterme no barullo do mercadiño, encamiñéime a Sanxenxo, seguindo a pasarela que vai pola liña de praia, interrompida por unha punta ou pequeno cabo que divide ás dúas vilas e que é zona axardinada. Dende alí, xa se poden ir vendo os primeiros hoteis de catro estrelas antes de chegar ao centro de Sanxenxo. Había xente que se dirixía á feira de Portonovo. O paseo e a praia da afamada vila turística galega por excelencia á que eu me refiro como a Marbella galega, tampouco tiña a aquela hora moitas persoas e seguín comodamente o meu paseo ata o final, onde está o porto, moitas tendas náuticas e de coñecidas marcas ás que entrei a curiosear.
Dirixínme ao que puido ser a parte antiga da vila, que conserva as construccións tradicionais, ten unha praciña e moitos cafés arredor dela nos que vin xente local tomando o café da mañán, sen sofisticación nin tanta imaxe turística e decidín entrar nun que me chamou a atención por ser de pedra e estar nunha esquina. Unha vez dentro, o primeiro que ollei foi para as tapas de biscoito que tiñan pinta de ser caseiras. Senteime a carón de dous paisanos que falaban de cousas normales co xornal diante.
Pedín o meu café clariño sen lactosa e con él veu o petisco de biscoito que me soubo a pouco. Fixéime nunha foto con marco, pendurada na parede ao lado da porta de entrada. Poñía Lilainas e debaixo, Antonio Castro Martínez. Supuxen que sería o autor pero logo descubrín que era o título dun libro de contos del, no que honra ás mulleres de Sanxenxo. A foto amosa cinco mozas que deberon ser coñecidas por algo. Lilaninas pode ser un alcume un tanto despectivo, siñificando persoa de pouco peso ou xuízo.
Así é o nome do local no que entrei como levada do meu instinto de percura do insólito que teño moi desenrolado por andar case sempre soa.
Logo deste encontro con algo especial, voltei a Portonovo por onde viñera e topeime coa xente que viña de volta do mercadiño, carregada con bolsas.
Era a hora que quedara coas miñas amizades pontevedresas que se achegaron para pasar o día comigo.
Alí estaban nai e fillo agardándome. Él tiña un libro na man pero eu non sabía de que libro se trataba. Parecíame raro que el viñera cun libro na man e todo o tempo o sostiña. Logo de poñernos ao día, tendeume o libro e, diante dos meus ollos estaba Arbol de Vida, escrito por súa nai e editado por él.
Marina Filgueira García é unha muller que escribe nun blog dende o 2007, unha vocación tardía que deu abondantes froitos. O seu blog, que eu sigo dende fai tempo, é "Mi pasión, la poesía" que leva máis de trescentas entradas feitas dende daquela. A miña sorpresa non podía ser máis grande e a ledicia aínda a superou. Eu viña, precisamente a tratar de convencer ao seu fillo, Gonzalo, que lle puxese a Marina os seus poemas nun libro. E ese traballo estaba feito e ben feito!
Agardábanos un xantar nun coñecido restaurante da vila no que preparan ben a caldeirada de raia e alá nos diriximos. Ata nos permitimos o luxo de beber un ultrea godello branco que maridou perfectamente co prato escollido. Toda unha suma de praceres para celebrar algo que todos desexabamos que sucedera e así foi. Parabéns a Marina e a Gonzalo!
Blog de Marina Filgueira García:
https//mayordeedad. blogspot.com
