Por non faltar, non faltóu nin a alfombra vermella, na que desfilaríamos unha boa ringleira de xente de todas as idades, tallas, cores, e mesmo un canciño que acompañóu á súa dona.
Xuntouse moitísimo público chegado de todas partes. Había coches por toda a contorna. Houbo asentos para unha boa parte deles pero a maioría tivo que estar de pé perante máis de dúas horas como mínimo.
A organizadora Nely, fixo tamén de presentadora durante todo o desfile, e Toni, a súa parella, encargóuse de poñerlle música a cada pase.
Houbo tamén un stand con diversos obxectos de artesanía, libros, complementos... e ao rematar, agardábanos dentro unha degustación de petiscos de todas clases acompañados de bebidas. Non se cabía na planta baixa da casa!
O desfile resultóu ser todo un éxito. Moito máis do agardado e seguramente se continue nos vindeiros anos.
As Costureiras Terras do Eo, mostraron as prendas que elas mesmas fixeron nas aulas de costura con Nely, e outros modelos foron aportados polas deseñadoras Nelia Justicia, da Asociación Costureiras Terras do Eo, e María Rubio, Almacens San Pedro de Castroverde.
Polo que a min me concerne, direi que me vin diante dun novo reto ao ser proposta para participar no desfile de moda. Algo que a min sempre me gustóu, pois se ben non son quen de ver un partido de futbole na tele, as pasarelas acapararon a miña atención en numerosas ocasións.
Miña nai foi costureira, e eu, fixen de modelo dela polo menos para a roupa que me facía, incluído o vestido de Comuñón que non había outro coma él en todo Baleira.
Pero o que menos agardaba era sair desfilando nunha pasarela de verdade!
Falando da miña vida, foi unha continuación de retos que souben superar con éxito. Sempre me gustou implicarme a fondo no que fixen, mesmo como camareira de habitacións en hoteis como nas veneimas en Francia, como no chocolate en Suíza, e sobre todo, no meu traballo como ensinante perante case trinta anos, nos que levei a cabo intercambios internacionais de alumnado e profesorado. A maiores aínda acabei unha licenciatura en Antropoloxía Social e Cultural. Agora practico xaponés, toco o acordeón...entre outras cousas.
Á miña edade, é todo un luxo poder desfilar nunha pasarela sen complexos e con soltura.
Deixo aquí algunhas fotos da miña pegada con zoquiños de madeira, co río soando na fonte, lixeira como a súa auga e sentindo que os meus soños dun rural en movimento vai tomando xeito!
Parabéns a todas as persoas que fan posible estas actividades.
