www.leriasdebea.blogspot.com

Translate

sábado, 10 de abril de 2021

UN PROXECTO

 


Algúns dos poemas que publiquei aquí, no blog, ultimamente, son poemas que foron escritos fai moito tempo e ficaron medio inasequibles e descoñecidos para quén me visita na actualidade. Pensei que, mentras o tempo se me fai cada día mais curto, a horta me chama e a lentitude apoderouse de mín, sería unha maneira de manter o blog activo, traéndoos de novo á vida.

Pero o PROXECTO,  é outro: estou preparando un libro con todos os textos do blog e cos poemas que tamén fun publicando no seu momento, cando os sentín.

É moi interesante ter proxectos que tiren de nós, que nos ilusionen, que nos comprometan con novas aprendizaxes. As miñas neuronas non paran de traballar. Síntoas! Tiven que facer e desfacer todo tantas veces e voltar a empezar de novo, buscar outras solucións....pero, por fin, está enfilado, vai para diante, e iso dame toda a enerxía que preciso e alegra os meus días.

Non quero deixar abandonado á sua sorte un traballo de case once anos, nas mans do internet, que en calqueira momento pode desaparecer e perderse para sempre.

E dito iso, vou deixar outro vello poema aquí, para que se airee e quite o pó.


Domingo, 18 de febreiro de 2018

O Pasatempo





Pasou o tempo

No Pasatempo

Pasoume un

Tempo pasado

Volvendo todo

Ao seu tempo

Atemporal

Pasatempo

Onde pasei un tempo

A destempo

Por non ter tido o tempo

No tempo de telo

Agardei un tempo

No que ter tempo

É un pasatempo


(Qén queira saber por qué escribín este poema, ten que ir a data no que foi escrito no blog.)









domingo, 4 de abril de 2021

O DOCE DE PÁSCOA






 Respira o doce no forno

latexa, soña con deleitar

ten vida propia

faise por dentro

sincroniza co calor

déixase dourar

sen usar protector

muda a súa cor

faise maduro, feito

ready to eat

Sabe o seu punto

e arrecende

para avisar



BOA PÁSCOA







RECEITA

Pasta quebrada:

200 gr fariña/ pizca de sal/ 100gr. manteiga/ 1 ovo/ 50gr azucre/ cullerada sopeira de auga.

Mesturar fariña +sal / incorporar manteiga en dados/ mesturar cas xemas dos dedos ata textura pan relado/ burato no medio/ poñer o ovo lixeiramente batido/ mesturar con coidado (se a masa seca, engadir 1-2 culleradas auga/ facer bola ca masa pero sen amasar/ tapar con film e deixar neveira.

Despois de 1-2 horas dividir masa en 2 partes/ estirar ca axuda de film para que non se pegue ao rodillo/ forrar molde con esa masa/ rechear de cabelo de anxo con améndoa troceada (pode ser de mazáns tipo reineta parda madura, ou con outra cousa)/ cubrir ca segunda capa/ decorar con améndoa laminada/ facerlle unhas perforacións cun garfo para que a masa non se levante/ co forno prequentado fornear ata que se vexa dourada, no medio do forno, calor encima e abaixo, 150 graus +/-


xoves, 1 de abril de 2021

CONTIGO, PAN E CEBOLA

 


Planteite pequeniña, á saída do inverno.
Agardei que as tuas follas agromaran
por entre as ringleiras de canas
que protexían a túa fraxilidade.
Vinte medrar e coller pulo
mentras o sol facía o seu traballo.
Louzá, chegaches a planta adulta
presumindo de tersura e donaire,
espallando no ar a tua fragancia,
gardando a intimidade impoluta
da ramaxe cilíndrica que te protexe
por dentro e por fora, impenetrable.
Alicaída ao chegar o verán, fixéchete
cebola de bo ver, multiplicándote
por dentro, en capas e mais capas.
Chegóu o declive, a madurez,
de tanta vitalidade e caíches,
postrácheste de xeonllos na terra
para amosar o teu logro interno,
o resultado final do teu destiño.
Agora formas parte dunha restra,
que aprendin a tecer, vendo a meu pai.
Sigo a tradición, o saber trasmitido
dos devanceiros. Sei como facer de tí
algo artístico e presentable do que
orgullosa e satisfeita chegamos
ao final dun proceso de maduración,
ti e mais eu, cebola que das sabor
aos meus pratos e adornas onde estás.
Contigo pan e cebola!





sábado, 27 de marzo de 2021

POEMANDO O EO

 



Levaches os meus soños

xentilmente pousados

nunha folla de carvé

río abaixo serpenteando,

salvando desniveis,

demorándose fugazmente

nos obstáculos

para enfilarse novamente

na corrente

Escoitaches os meus desexos

da percura de outras terras,

iñorarnte ainda do teu bico

co mar.

Hoxe atopei o destiño percurado,

dende un sétimo andar

con vistas á túa desembocadura.

Un novo soño navegóu

río arriba ata o teu berce,

Eo,


 río do meu transcorrer.








luns, 22 de marzo de 2021

UN DÍA COMPLETO

 Teño algunhas imaxes do día. Un día primaveral que me convidóu a mexer na terra, pero, antes, amaséi e cocín o pan no forno. Eso xa levóu boa parte da mañá.


Ainda tiven tempo de ir  buscar ovos á casa dunha veciña. Gústanme os das galiñas en liberdade e con alimentación natural, caseira. Logo non podía faltar unha camiñada, sen Noa, esta vez, porque está en celo. Tobi, un mastín enorme, saíume ao paso e acompañoume. Él a quén buscaba era a Nóa, Mesmo  lle din unha aperta cando me agachei a fotografar as margaridas, pois votouse  case enriba de min, e  pintoume ben, xa que precisaba algo de sombra para a foto.  Estas son as margaridas que me chamaron a atención, unha aberta e outra ainda durmindo ou camiño de facerse moza. 



Un arroz mariñeiro  e unha ensalada, foron o meu xantar. Logo, saín ler fora. Agardábanme os meus animais e non quixen privalos de teren a miña compaña. Facía un soliño moi apetecible para quedarse alí de sobremesa e seguir lendo un libro que me fai rir todo o tempo. Xa sabemos que é o libro do meu post anterior! 

Cando me levanto, cada mañá, e abro a fiestra que dá ao xardín, sempre me encontro con esta imaxen. Hoxe quixen traela aquí. 

Non sei o seu nome, pero é unha das primeiras en dar flor.



 Xa, cansada  de descansar, enfilei para a terra. As malas herbas, que nunca son tan malas, pero que non deixan medrar as que eu considero boas, estaban agardándome.

Por fin, os rosais víronse libres delas, ainda que non vai ser por moito tempo, porque son tan teimosas coma mín.

De paso, maravilleime dos narcisos que me saíron ao paso. Quixen traélos aquí para que sexan admirados. É unha das miñas flores favoritas! Son tan fráxiles que o vento failles doblar pola metade e bicar a terra.



Xa posta á faena, seguín xardineando toda a tarde, tomando pequenos respiros para entrar a beber auga.

Cando acabei, non sabía se as miñas mans eran as miñas! Pero  os gladiolos agradeceron mudar de sitio, e ata a cama lle preparei a herba que vai nacer en canto chova, librandoa de pedras e torróns. Vou agardar a que naza por sí mesma xa que non me fío do que ven nos paquetes das sementes, ultimamente.

E acabo o día, cun lume que me quenta e un post co que non contaba, pero as sorpresas sempre me sorprenden!


luns, 15 de marzo de 2021

O ANO DO XARDINEIRO

 


Ca chegada do bo tempo, da primavera, quen ten horta, balcón ou terraza onde cultivar algo, está de festa.

O sol xa amansa a terra e faina cocer. Así morna, parece unha man tendída ás sementes.

A min xa me tarda empezar a plantar pero, este ano, ainda teño que decidir qué vai ir en cada sitio, pois preparáronme un terreo novo que non fora plantado antes e ver tanto espazo disponible tenme un pouco perplexa porque, despois de todo, non teño tanto que plantar. Tres regos curtos de patacas, algunhas cebolas das brancas e das violetas, cenouras, fabas, chícharos, allo porro, leitugas, allos, algunhas variedades de cabazas, cabaciño, amorodos, frambuesas.....Tamén hei por xirasois e millo como elementos decorativos e de agarre para outras plantas.

O que sí teño claro é que os meus cultivos van ser totalmente ecolóxicos. Ese é o motivo polo que planto para non ter que depender de productos que non sei como foron tratados. 

Para eso fago o meu compostaxe todo o ano e utilizo o xurro de estrugas para o mildiu e outros remedios que vou anotando cando Avelina fala polas noites na Radio Galega. Unha muller moi entendida en horticultura.

Mais tarde, plantarei tamén os meus tomates corazón de boi, que son unha delicia! 

Están xa as alcachofas que se reproducen elas soas e non fai falla plantalas. Van tomando cada ano mais espazo e son moi vistosas na horta.

O ano do xardineiro é un libro escrito por un checo, Karel Capek, que se ocupa de temas de horta cun humor exquisito. Alén da súa utilidade, é un libro para rir e pasalo moi ben mentras se le. Xa só as posturas que adopta o xardineiro na horta, son do  mais pavero  e ainda fican horas no recordo despois de lelas.

"Porén, este libro é moito máis ca un detallado manual de xardinaría: co seu proverbial sentido do humor Capek achéganos de xeito tenro e entrañable ó amor pola natureza, dentro dese decidido pacifismo que plasmou en tantas obras"



Tamén é tempo de facer vida no exterior, no porche, rodeada de flores e das miñas mascotas. Sentir o cheiro da herba recén cortada, observar os paxaros na procura de comida , ver o ceo e adiviñar o tempo que se aveciña.




O silenzo é un gran aliado neste lugar. Permite pensar, ler, escoitar e relaxarse. En tempo de pandemia, é un verdadeiro refuxo dos males do mundo. Poder pasar o día sen ter que usar protección, respirar aire puro sen contaminar e percorrer camiños en solitario.... é case un luxo!




mércores, 10 de marzo de 2021

O VALS DOS VELLOS


 Finaba o 2018 cando unha amiga me chamóu para convidarme a asistir a unhas aulas de acordeón.
Nin tal cousa se me pasara pola cabeza na miña vida. Tiven algúns flirt con instrumentos como a frauta, a guitarra, que fun deixando de lado por non ter tempo, por non ter quén me ensinase, sobre todo a guitarra, que me axudóu a mercar Mini, o de Fuxan os Ventos, e que ainda conservo. Pero acordeón? nin pensar nél sequera se me ocurreu!
Prometín asistir a un ensaio e ver qué se cocía por alí. Non pensaba nen coller ún para probar, pero acabéi colléndoo! Dende aquel día comecei unha carreira para conseguir ún, de segunda mán, e ver se me gustaba, se era algo que eu puidera aprender a tocar.
Mirei moitos por internet pero non me acababa de fiar. E un día, comentando con outra xente, entereime de que un amigo deles tiña un acordeón que xa non usaba e preguntáronlle se mo podía deixar un tempo para probar.
Ao cabo dun mes, merqueillo. Non soaba nada mal, segundo opinaron quenes me ían ensinar a tocalo.
Así foi cómo entrei no mundo destes aparellos!
Hoxe, tres anos mais tarde, xa teño un bo repertorio para tocar. E fágoo puntualmente cada día, sexa moito ou pouco tempo, pero son persoa constante. Os progresos van con lentitude, e a veces, ata retrocedo e xa non me lembro, pero a miña tenacidade é a mellor das ferramentas que me veu no equipe.
Nos meses do inverno, non asisto aos ensaios, porque veñen sendo de noite e co mal tempo, non me animo a coller o carro para ir a seis quilómetros, onde teñen lugar. Pero sigo tocando e tocando para non esquecer e porque me gusta, porque paso o tempo, porque é bonito saber tocar un instrumento, mesmo cando estas tristeira, algo aburrida, desocupada....e cando tes audiencia, como nos veráns cando teño visitantes.
As miñas mascotas son as primeiras admiradoras que teño. Gústalles moito todo o que toco. Noa, dame os parabéms cando o fago ben e cando tropezo en algo, mírame un tanto sorprendida, como que non é así.
Non só un amigo meu dí que ás vacas gústalles a música da radio, tamén aos gatos, aos cans... Polo menos aos meus. A miña cadeliña sae a bailar comigo algunhas veces e todo! E xa ten case trece anos! 
Recomecei os ensaios este mes de marzo e Tania, deume a partitura O vals dos vellos. Non coido que fose porque me encontrase mais vella pero en catro meses envellécese! O tema encantoume, sexa como sexa. É para bailar agarradiños sen pasar frío! Non ten letra e eu decidín poñerlla, ao son da música, seguindo o ritmo.
O video é de Carlos Alonso, que está no You Tube e él sí que o fai ben! Pero cando eu a toque mellor, poñerei o meu propio video.




Ven xunto a min
o baile vai comezar
qué soará
imos ver se o sabemos bailar
Abrazame
como aquela primeira vez
quero sentir
os latexos do teu corazón.
(música)
Este é un vals
pra bailar moi de vagar
e sen falar
hei deixar o meu corpo levar
Ven xunto a min
o baile vai comezar
qué soará
imos ver se o sabemos bailar
(música)
Abrazame
como aquela primeira vez
quero sentir
os latexos do teu corazón
.......

xoves, 4 de marzo de 2021

AMANTE PERFECTO

Praia de Tanxil, Rianxo
Praia de Tanxil, Rianxo


 Tres meses nos separaron.
Demasiado tempo sen vernos.
Lixeira de equipaxe
voei ao teu encontro.
Estabas, alí, onde a última vez.
O sol da mañá, bañaba tua pel.
Contempleite na distancia
para abarcarte todo.
Ofrecíchesme a calma,
o sosego,
apagaches as miñas ansias
so con verte.
Pouco a pouco
achegueime á tua veira
sentín teu marmullo
na miña orella e os teus bicos
rozándome a pel.
Sobraban as palabras.
Vestías as mellores galas
que o sol facía brillar
no azul do teu manto
que tantas veces me envolveu.
Quedeime alí, o tempo necesario
para levarte comigo
e soñarte na ausencia,
meu querido amante,
 MAR.



Rianxo, unha vila mariñeira na provincia de A Coruña, en Galiza, onde paséi vinte e tantos anos da miña vida, terra de escritor@s e poetas, deixóu en min lembranzas e saudades. Sempre teño que voltar alí para curalas. A canción do vídeo, A Rianxeira, é representativa de Rianxo, o seu emblema musical. As imaxes son de toda Galiza, non só de Rianxo. Pero é que Galiza é un Rianxo grande, moi grande. 



sábado, 27 de febreiro de 2021

DOCE DE CENOURA E COCO

 


Como houbo xente que me preguntóu cómo se facía o doce de cenoura, e ainda que nun post ben antigo, do 2009 eu deixara unha receita (tamén en inglés),  vin que perdera as fotos e por iso vou deixar aquí esa receita.

Ingredintes.

3-4 cenouras grandes, mellor se son de horta.

Un paquete de coco relado

Bolos de leite, mellor se son artesáns, de pastalería.

2-3 (ou nada) de coulleradas de zucre.

Auga de cocción das cenouras.

Molde tipo bol de pudding.

Preparación:

Cocer as cenouras ca pel, mellor ao vapor. Reservar a auga.

Pelalas unha vez que enfríen e poñelas nun vaso para trituralas xunto co zucre  (eu non lle poño) e unhas culleradas de auga de cocción.

Engadir menos da metade da bolsa de coco, como tres culleradas grandes. Mexer todo ca espátula.

Forramos un molde con rebanadas de bolo de leite. Eu poño a primeira capa toda aproveitando a parte mais vistosa do bolo que é a que vai ser o exterior do doce.

As capas do medio do bolo van polo medio e as do fondo do bolo, poden cerrar a base do pastel.

Vou alternando capa de recheo con capas de bolo.

Ao terminar, presionar moito,  poñer unha tapa ou prato e sobre éste un peso. Eu poño unha pesa de dous quilos e meter no frigorífico de dous a tres días. Logo desmoldear e se se quere decorar con coco ou deixar tal cal, estará igual de bó.



venres, 19 de febreiro de 2021

DE ANIVERSARIO

 





Cumprir anos, sempre foi algo emocionante na miña vida. Xa, dende nena, lembro que celebrabamos os nosos aniversarios. O meu, sempre acompañado das riquísimas canas que me facía miña nai. Levaban un recheo de crema pasteleira e, recén feitas, eran unha auténtica delicia. Ainda as recibía, cando estudaba na cidade. Un paquetiño enviado polo autobús de línea, facía o recado.

O tempo pasóu, e, hoxe, sínto que o tempo non pasóu como se espera que pase. A idade vai por dentro e non sempre é a mesma. Ten días, horas, minutos e segundos. Depende cómo nos sintamos.

O envoltorio pode tomar as mais diversas sinais do paso do tempo en nós. Eso é inevitable, pero a nosa idade, como nas árbores, parte do corazón en aneis que se espanden hacia o exterior e que se refrexan nunha ollada, nunha palabra, nun sentimento que gardan a xuventude que nunca perdemos se fomos capaces de conservala.

Nada en febreiro, cando o inverno neste lugar ainda persiste, e a neve febreiriña pode asomarse, camiño hacia a primavera cos días medrando e a esperanza dun sol que me quente.

Pisceana ata a médula, compórtome como os astros me ordean. Gobérnanme Neptuno e Xúpiter e estoulles moi agradecida.

Pasei polo camiño e vin a árbore cortada pola metade. Ca súa idade ao aire, deixando ver o segredo mais gardado. Ainda estaba no mellor da súa vida! A miña man percorreo o seu calendario e sentín que agradecía que me fixase nela e que, tal vez, así, puidera seguir viva moito tempo, como o gatiño do super e como tantas lembranzas que a vida nos vai causando.

Celebrareino! Non podo deixar indiferente este número tan redondiño, sen aristas, tan amoroso. Só pasa unha vez na vida, se pasa! E xa só por eso, paga a pena celebralo. Por estar viva, por estar san, por ter familia, amig@s, por sentir amor, paixón, desexos de vivir. Por ser capaz de correr, saltar, bailar, como nón! Por estar contenta co que teño e non desexar mais.

(A quén lle pique a curiosidade, que busque o número no meu blog!)





Moro na casa onde nacín

Ten case douscentos anos

Despois de recorrer mundo

deixei todo e vinme aquí

Empecei unha vida nova

que me ocupa e da prazer

Este é o meu santuario

que xa non quero perder

Unha casa con  engado

que atrae xente de todo o mundo

Gosto de ser anfitriona,

guía local se se tercia,

comer aquelo que produzo,

amar os meus animais,

e ver dende aquí, o mundo.


https://www.airbnb.es

Apartamento rural en Casa Vita



                                                                  






sábado, 13 de febreiro de 2021

UN LIBRO, CON AMOR

 



Dende 1988 non voltei a ler este libro. Estaba na miña estantería, onde están os libros que verdadeiramente me gustaron, os demais, descansan noutros lugares.

Agora que o leo de novo, descubro cousas que xa non lembraba.  

Alén de estar escrito maxistralmente por Stephen Vizinczey, un autor úngaro nado no 1933, da a impresión de ser un libro autobiográfico, escrito nos tempos da invasión nazi e narra como un neno, criado entre mulleres, tivo que  ganarse a vida moi novo, entre as tropas dos sitios ocupados. E a sua curiosidade de adolescente, levouno a ter que  satisfacela con mulleres maiores que foron as suas mestras e aliadas para o resto dos seus días. Deixando clara a opción de poder relacionarse de xeito igualitario e non conflictivo entre homes e mulleres.

A raíz desta relectura, ocurréuseme un poema, inspirado nas mulleres maduras que transcorren polas súas páxinas e ainda que non teño experencia na temática, vouno deixar aquí, para facerlles honor a esas mulleres, que enseñan aos homes a selo!




Era hora da sesta

A porta entreaberta

agardábate

Luz ténue de candeas

e aromas mentolados

No corredor

prendas íntimas no chán

guiaban teus pasos

Soaba unha canción

romántica

no meu cuarto

Sobre o leito

EU

agardándote

Sen quitar a tua roupa

achegácheste

Os teus beizos percorréronme

Fun espindo o teu corpo

"con mans de fada"

ata que a nudez

cubriunos aos dous por igual

Os nosos corpos mexéndose

encontrándose

mentras as mans acariciaban

os sitios desexados

e as nosas bocas fundíanse

en beixos apaixoados

In crescendo

nosos corpos navegaban

acompasados

Xa estabas en mín

e as ondas ían e viñan

envolvéndonos, levándonos

lonxe

mentras a canción seguía

e a respiración apuraba

ata perdernos na explosión final

sen saber ainda

qúen eras tí, quén era eu



Ver canción en YouTube

JE TÀIME MOI NON PLUS COM TRADUÇAO




venres, 5 de febreiro de 2021

O GATIÑO DO SUPER

 


Vinte alí, aquela mañán, á porta do supermercado. Estabas aniñado sobre un taco de poliespán blanco mais pequeno ca tí. Non sei cómo podías acomodarte nél. Con tal de illar o teu corpiño do frío chán, calqueira cousa valía. 

Lembráchesme a personas que tamén se poñen nas portas dos supermercados da cidade, agardando a esmola que lles faga o día levadeiro.

Dende ese día, xa te quedaches no meu pensamento.

Quería escribir sobre tí. Facerche a foto que ilustrase a miña historia. Non sabía se voltaría atoparte así, na mesma posición, alí mesmo.

Hoxe, cando voltei por alí, atopeite na mesma postura, no mesmo bloque, ainda que me pareceu que medraras, que xa che quedaba, cada vez, mais pequeno. 

Antes de entrar, fíxenche a foto. O teu pelaxe non estaba moi lucido. Tiña aspecto de falta de comida, de falta de cariño. Os teus olliños tristes, lánguidos, miráronme. Díxenche algunhas palabriñas amorosas e tí implorabas sem apenas inmutarte, como resignado á túa sorte. A túa mala sorte de estar só e triste e con fame e sen un fogar no que sentirte un mais da casa, cas atencións da túa ama que te coidase.

Os repartidores nen reparaban en tí cando entraban, dándoche ca porta sen miramentos. Eu puiden evitalo esta vez. Pero non sempre poderei facelo.

Preguntei se che daban algo de comer. Secadra algún resto, unha puntiña de algo que sobróu, o que caiga. Haberá días que tes algo para levar á boca e outras que non teñas mais remedio que buscarte a vida como sexa, nos contedores de lixo, cazar algo, ainda que non sabes porque eres noviño e tua nai deixoute moi cedo á túa sorte.

Queiras que non, ti xa pertences a ese lugar. Ao teu bloque illante que che sirve de pedestal. E seguirás alí ata que alguén te leve para unha casa e te queira. Eu, faríao se non tivera mais gatos. 

Ata agora sempre lles busquei un fogar aos que atopei abandonados. Anunciabaos en internet e mesmo llos levaba no trasportín ás persoas que se interesaban. 

Seguro que @s do super non te deixan morrer de fame.

Non sei onde pasas as frias noites de inverno, cando neva, vai frío e chove todo o tempo. 

Só, sen amigos ou amigas non é doada a vida nen para os gatos e gatas. 


 


sábado, 30 de xaneiro de 2021

BOMBÓN CON PELO

 


Se eu non tivese traballado nunha fábrica de chocolate, non sabería que un bombón con pelo, non só pode causar un desprestixio para a firma senón que detectalo a tempo é recompensado.

Na sá de profesores raro era o día que non houbese unha caixa de bombóns ou calqueira outra lamboada á hora do café. Aniversarios, agasallos, visitas.... sempre había algo que celebrar, non como agora, que toda celebración está contraindicada.

Eu collín un bombóm e achegueime a fiestra para degustalo ollando a paisaxe natural que rodeaba a escola. Antes de levalo á boca, teño por costume miralo, ver a súa forma, decoración e mesmo adiviñarlle o nome. Eu na cadea de bombóns tiña que saber o nome de todos: carioca, sultana, napolitana.....

Déronme os ollos nun pelo que o atravesaba polo medio. _Un pelo nun bombóm! debín de deixar escapar. Loxicamente nono comín. Gardeino ben gardadiño e limiteime a averiguar a procedencia da caixa.

Ao día seguinte dirixinme ao sitio onde os venderan co ánimo de facer unha reclamación. Mellor dito, que a fixeran eles ao seu proveedor. Pouco lles faltóu para votarse a rir e tomarme por tola. Ante a súa negativa, decidín actuar pola miña conta, que é case sempre a mellor opción.

Así que, merquei sobre acolchado e escribín a miña experencia co bombóm da mellor maneira que puiden e envieino por correo ao enderezo da fábrica que figuraba na caixa.

Xa case nos esqueceramos do asunto cando unha mañá aparece un paquete contendo unha caixa de bombóns igualiña á outra e un lote de produtos da casa, acompañando cunha carta na que se pedían disculpas, se agradecía que lle lo fixeramos saber e tamén unha súplica: que non espallaramos o incidente.

Ninguén daba creto a aquilo. Endexamais lles acontecera tal cousa!

Eu, ainda non satisfeita de todo, paseime pola tenda onde non quixeran tramitar a reclamación, e contéilles o sucedido, non por nada, senón para que soubesen que hai cousas que ainda que parezan de tolos, son plausibles. 

Dende daquela, sempre miro o que levo á boca. Xa me ten acontecido ter atopado un resto de estropallo metálico no pack do lunch que oferecían gratis nos avións, e mesmo en hoteis turísticos de catro estrelas, o mesmo tipo de obxecto estrano na comida.

Eu sempre o fago saber a quén concerna, non por amolar, senón para que teñan mais coidado no futuro, pois un ferriño deses no noso dixestivo.....non sei eu o que podería causar. E ante todo a nosa saúde. 

Un pelo ou unha mosca, pódelle caer a calqueira!


xoves, 21 de xaneiro de 2021

BLOG SURFING


 


Xa lonxe quedóu unha imaxe como ésta. Tardaría anos ou toda unha vida en atopar un destinatario casual que, logo de ler a mensaxe, se decidira a contactar.

Logo viñeron os "anuncios por palabras" en xornais e revistas. Eu teño feito amizades por aquel medio. Eran cartas que ían e viñan. Longas cartas. A veces, acompañadas de foto que podía cambiar o rumo das cousas iniciadas.

Lembro unha sección da TNT televisión, un canal en lingua inglesa, na que había un espazo para "penpals". Alí collera eu algúns enderezos de profesores de inglés, para por ao noso alumnado en contacto e así poder escribirse no idioma que estudaban. Deu resultado. Dese contacto, xurdiría, mais adiante, un proxecto educativo dentro do programa Sócrates, con escolas de Finlandia, República Checa, Italia, Rumanía e Galiza que contemplóu intercambio de profesorado, alumnado e mesmo algúns pais/nais que quixeron participar. Proxecto que duróu mais de catro anos escolares e durante os cales se fixeron intercambios de estadías nos distintos países.                                                                               

Agora, co uso de internet en tódolos fogares do mundo, xa non hai distancias nen atrancos. Os blogs, o Facebook, Instagrán....están á orde do día e do minuto a minuto. Nen tempo a respirar!

Pois, ao que ía, veño observando que dende que comezóu a pandémia, a xente ten mais tempo para surfear por internet. Blogueiros e blogueiras asoman, cada día, nesta nube de entradas que nos abren moitas posibilidades de contactar con outras persoas, dende calqueira lugar do mundo. 

Basta con ler os seus contidos, facer un click, deixar un comentario, pois os blogs aliméntanse deles, e xa podes pasar a seguir ese blog e asegurarte un/ha novo/a lector/ra que te fará sentir como mais importante ahí dentro da túa illa na que o virus acabóu por confinarte. 

Alén diso, poden xurdir motivacións non só para seguir publicando o que escribes, sexa ou non interesante, senón que podes interesarte por aprender idiomas para así poder chegar a todo o mundo sen barreiras idiomáticas, ou podes facer amizades duradeiras, ou podes ampliar os teus coñecimentos sobre outras culturas, países..... Un sinfín de posibilidades dá esto!

A min, personalmente, alén de servirme para todo o mencionado, tamén me fai mergullarme nas tecnoloxías que tanto quebradeiro de cabeza me causan. Remexo por todo ata dar ca solución ao problema. Non me desanimo facilmente, ata que o consigo. E ahí, apúntome un tanto a favor!

Dende que todo este mal mundial empezóu, parece que estamos mais sensibilizad@s coa fraternidade, coa amizade, e con todos eses valores que antes non tiñamos tempo de por en práctica.

Ogallá que saibamos entender as mensaxes que se nos envían!





venres, 8 de xaneiro de 2021

UN DÍA NA NEVE


 Coñecín a Iria nas excursións e roteiros por algúns dos lugares mais emblemáticos de Galiza. Ela era a guía da viaxe ainda que logo sempre había unha guía local para explicar os sitios con mais coñecimento de causa.


Iria é unha rapaza da Mariña de Lugo, da nosa costa, e ademáis de ser unha apaixoada da natureza, das viaxes e roteiros e de facer unhas fotos que merecen ir a concurso, díxome que quería vir pasar un día por aquí, na neve, e que lle dixera cómo estaba a situación.



Eu, ainda non pasara polo punto no que a neve se queda mais tempo, pero prometín, que de camiño a Lugo, ao día seguinte, cotexaría cómo se atopaba o lugar de A Baqueriza, entre o Cádavo e Castroverde.


Cando cheguéi ao alto da Baqueriza, aparquei, como puiden nun camiño cuberto de xeo, e tomei unhas fotos da xélidez da paisaxe que alí se vía. Estaba alucinada! Semellaba estar noutra galaxia! Tiña que chamala, sen demora, e dicirlle que se votara pés para aquí. 


Leveime un pouco de desilusión cando me dixo que xa tiña outros plans para o día.

 _ Pero, Iria, esto está divino! Nono podes perder!


Seguín a  miña viaxe, sen problema algún na estrada e pasei toda a mañá por Lugo.

Cando cheguéi á casa, sobre as tres do serán, recibín unha mensaxe de Iria.

 " Ao final, viñemos!"


E seguidamente empezaron a chegar vídeos, fotos..... Quedei entusiasmada cas fotos.  Nun dos videos, víaselle cun traxe de neve, vermello, baixando no trineo dende a cima dun prado con neve xa pisada polos que viñeran na fin de semana. Estaba feliz como unha rapariga! E eu tamén me sentín ben leda de que se decidira trocar os outros plans para vir aquí.


Como as suas fotos falan por sí soas, aquí deixo unhas cantas, co seu permiso. Aclaroume que non todas son de A Baqueriza, que fixeron algunha andaina pola Fontaneira, polo nacemento do Návia, e agardo que non se esquecera de ver tamén o Eo!


Remato dicindo que temos un paraíso de lugar no que habitamos os poucos que quedamos por estas aldeas. Que todos eses sitios que menciono son de Baleira. Que estamos orgullosos de ser daquí, de ter estas paisaxes  e respirar este aire limpo e frío que alonxa tódolos males.


                                                                               Iria



domingo, 3 de xaneiro de 2021

FEIRA SEN FEIRA






 Empeza o 2021 con neve e frío. Hoxe día de feira en Castroverde. Decido sair de compras. Primeiro collo no Cádavo as cousas do Cádavo, (a Deus o que é de Deus e ao César o que é do César). Cada lugar ten aquelas cousas que se diferencian das doutro lugar e non podo atopar todo o que quero no mesmo sitio.

De alí, decido acabar de mercar en Castroverde, porque preciso fariña de panadería para facer, esta tarde, as fillóas. 

Atopo a Baqueriza conxelada e neve por doquier. Vou con coidadiño sen tocar o freo. Chego a Castroverde e o forno no que eu sempre merco o pan ou fariña, estaba pechado. 

O mesmo as outras tendas e supermercados

Vexo o coche dun panadeiro, Agapito, e penso que quizáis él teña aberto. Alí me dirixo. Na porta un gran letreiro en catro idiomas: galego, castelán, inglés e xaponés. Poñía que se agardase á porta. Non se podía entrar, polo tema do Coronavirus. Sorprendeume ver o letreiro en xaponés. Non hai que esquecer que por alí pasa o Camiño Primitivo. Agardei a que me atenderan e, por fín, xa teño a fariña. Ata pedín mais da que pensaba levar e menos da que él pensaba que levaría!

Aproveitei para dar unha volta polo Campo da Feira. Apenas había nada. Quería algúns allos para plantar pero xa non me fixo falla parar o coche. E pensar que pasei a Baqueriza con certa dificultade para vir pola fariña a Castroverde!

 De volta había xente vendo a neve e aproveitando para disfrutar das costas nevadas. Pensei nas miñas netas. Cómo lles gustaría baixar por aqueles prados no trineo que gardo dende que o meu fillo era pequeno e a min velas!

Así, acaban as feiras no rural. Non queda nada. Unha tristura non poder comer unha ración de polbo como é debido nestas ocasións, e que fan que o día sexa diferente, atoparse con coñecid@s, falar catro cousas, e virse para a casa content@s para o resto do día. 

Agora terei que poñerme cas fillóas antes de que se me quiten as ganas de facelas. Non sen antes sair a facer unha andaina polas corrredoiras da aldea para entrar en calor, en euforia...!

Ainda penso no letreiro de Agapito! Co que a min me gustan as linguas! Sobre todo o xaponés!




                                               

xoves, 17 de decembro de 2020

AS MIÑAS RAÍCES

 


Un día para non quedar na casa. O sol xa se deixou sentir de mañanciña. Collín os meus bastóns de marcha nórdica, aclaro, e fun polos mesmos sitios de sempre pero con outros ollos. Esta vez, como tantas outras, reparei con mais interés nas casas das miñas raíces. So distan apenas medio quilómetro unha da outra. Nelas viviron os meus bisavós, pero non xuntos. Meu bisavó, quen namorou miña bisavoa materna, posiblemente no monte, mentras atendían as facendas. Ela de bo ver e con voz moi cantareira, foi engaiolada por aquel mozo, de casa rica, quén xa tiña compromiso noutro sitio, e así, aconteceu que miña avóa fora filla de nai solteira. As familias sempre se mantiveron en boa relación. Netos e netas do bisavó apadriñáronnos a min e mais unha prima. Eran de nai mexicana.

Hoxe, ao pasar por xunto a estas casas, a de meu bisavó, deshabitada dende case medio século, ainda se mantén en pé. A da miña bisavóa está habitada e ben coidada.

Síntome ben entre as miñas raíces. Cando paso polo cemiterio podo ver alí as lápidas cos seus nomes e datas. Todo isto por parte de miña nai. Meu pai foi nado noutra aldea da montaña, un pouco mais alonxada pero non moito. Tamén a casa co hórreo se conservan ainda en pé pero ninguén vive alí. 

Eu  tardei moito tempo en saber estas historias. Daquela non se contaban porque eran como algo deshonroso para a familia, a pesares de ser tan común. Cando me enterei, non lle din apenas importancia pero, hoxe, sinto que me gusta saber quén foi meu bisavó, ainda que se portara algo mal non casándose ca miña bisavóa pero tamén, se ben o penso, igual foi mellor así.  Secadra non eran a parella desexada un do outro. 

É un previlexio vivir onde se nace. Formas parte da paisaxe, da historia e eso da forza. Saber que irás parar o mesmo sitio onde os teus devanceiros están soterrados. É como reunirse a familia outra vez.

Cando camiño por estes vieiros, é como se me acompañasen as almas daqueles seres queridos. Non poden terse ido de todo, sen mais. Pensar eso, é un recurso para non sentirse só, para ir sempre na compaña dos teus. 

Espero que a casa na que eu nacín, non caia en saco roto e saiban conservala con todos os recordos do pasado que nela hai, porque a historia continúa e da sentido ás nosas vidas. Saber de ónde viñemos ainda que non saibamos ben a ónde imos.




martes, 15 de decembro de 2020

LECTURAS






 Despois dun tempo ausente do ordenador, por estar a reparar nunha tenda en Lugo, e non poder ir buscalo por mor do confinamento perimetral que sufre a cidade, tiven que deixar de escribir e adicarme mais a ler. 

Ultimamente deume por Saramago. Levo lido dous libros e a metade doutro. Inicieime co Ensayo de la ceguera, en castelán todos, ao meu pesar. Houbérame gustado lelo en portugúes, e ainda o farei cando teña ocasión de facerme cos libros. Quedei moi impresionada con esa primeira incursión neste autor e dende daquela, quixen seguir lendoo. Logo veu El año de la muerte de Ricardo Reis, que me engaiolóu dende o prinpicipio ata o fin. Será porque nél aparece Pessoa, a quen admiro moito, e porque me lembraba a maneira de escribir pessoniana. Penso que Saramago fíxoo aposta, xa que se trataba dun heterónimo dos moitos que usaba Pessoa. 

Teño unha amiga que é a que me aprovisiona de lecturas e ofreceume Cuadernos de Lanzarote, e sendo que tiven ocasión de coñecer esta illa canaria, a primeira que visitei, sentín interés por ver qué nos conta Saramago, pois él pasóu os derradeiros anos da súa vida alí, e dende onde viaxóu a moitos lugares do mundo, acompañado da súa dona Pilar, moito mais xove ca él, e que me lembra o caso doutro escritor, galego él, tamén, Camilo José Cela.

Cando lin de que se trataba o libro, case estiven a punto de nono ler. Ven sendo un diario, e se ben non teño nada contra eles, dende que lin o de Ana Frank, xa non voltara a ler outro, mais que o meu, este, Lerias, que non é precisamente un diario senón un mensuario, de existir esa palabra.

Teño que dicir, que sinto curiosidade por saber quén é  a persoa que hai detras dos libros que escribe. Ainda que xa fun entrevendo un pouco no de Ricardo Reis, pero nos Cadernos, estou descubrindo a persona real, que se amosa tal cal é, unhas veces enravexado, outras farto de historias, outras moi receptivo, amable e disposto a dar explicacións, disposto a compartir con outras xentes do mundo as suas experiencias, opinións de todo tipo, tanto políticas, económicas, literarias, relixiosas....

Pero, ante todo, descubro que o autor deses libros que nos fascinan, non sempre é o ser que agardamos que sexa. Pode que non fose doado telo cerca, convivir con él e menos ainda, caerlle ben. 

Noto como aqueles que triunfan e destacan en algo e son tan requeridos en todas partes, van configurando un ego moi extremo, ata o punto que xiran arredor de sí todo o tempo e o mundo que os rodea semella ser o seu satélite. 

Outra das cousas que me pasa con este tipo de escritores tan documentados, é, precisamente, a súa erudición. Moitísimas citas de persoeiros de difícil pronunciación, sacados dos rincóns mais escondidos, e que apenas podo lembralos, ou  ver que enriquecen o meu lixeiro equipaxe cognitivo. Resúltanme, incluso, molestos e dame por cavilar que están ahí xusto para demostrarnos cánto sabe ese autor, canto manexa mais ca min,  que  non me soan de nada a maioiría e sería traballo  demorar en descubrilos, averiguar deles. Non acabaría nunca de ler o libro en curso. Así que todo eso, para deixar constancia que se sabe, que se está no mundo cos ollos ben abertos.

Eso mesmo me aconteceu ao ler  a Álvaro Cunqueiro. Non daba lido, con tantas e tantas citas.... É realmente necesario ese desplegue para impresionarnos?  Adoro o sinxelo!


mércores, 21 de outubro de 2020

DENDE A COCIÑA




 O corazón das casas galegas, é, sen dúbida, a cociña. Cánta historia encerra este lugar no que me encontro. Se dou un repaso no tempo, dende a miña infancia, podo dicir que aquí, antes de haber o que agora hai, pasaron  moitas cousas, e houbo moitos cambios. Dende ser unha lareira, co lume a rás de chán, a xente sentada a carón do lume, pouca luz, pois eran de gas, de carburo mais adiante....Eu, moi pequena, vía a unha familia que compartía casa con nós,(meus pais e mais eu). Había vacas noutra parte do baixo e a manxadoira daba á cociña. Así que se podían ver as cabezas das vacas asomando por alí.

Cando a casa pasou enteira a meus pais, despois de mercala, a cociña dividiuse en duas partes. Nunha delas estaba a cociña económica, ou vasca, qué é a que ainda se mantén, pero  reformada, e outro habítáculo onde se almacenaba o sal para vender no tempo da matanza. Meus pais puxeran unha cantina no que foi a corte das vacas e comunicaba ca cociña, un pouco mais alta. 

Sempre tivo unha xanela. Non era moi grande. Por eso non había moita luz. A xanela daba á horta, ao sul, ao mediodía, como eles dicían. Así que había soliño nas horas centrais do día e pola tarde.

Nesta cociña ten comido moita xente. Miña nai alén de atender a cantina, tamén daba xantares e ceas e mesmo aloxamento completo. Pero polas tardes dos domingos, e polas noites cando cadraba, xogábanse partidas de cartas. Lémbro ben haber dous bandos xogando. Non se cabía xa, porque ademais dos que xogaban, todos eles homes, sempre estaban os miróns, que axudaban un pouco e animaban aos xogadores, como se fai no futbole. 



Pero non xogaban de balde. Xogaban caixas de figos, litros e litros de viño, secadra mesmo a cea! Tiñan que pagar quenes perdían. 

Tamén se contaban historias para non durmir. Eu, do medo que tiña, non era quén de subir soa aos cuartos da casa pola noite. Tiña que ir miña nai comigo. Contos de lobos, de aparecidos, de mortos, de cousas non identificables como animais xigantescos que non se asemellaban a nada coñecido....

Tamén houbo, quen, de borracho, tivo que quedar a durmir nela. Houbo quen perdeu a carteira cheíña de cartos....


Nesta cociña bailóuse ao son do violín de Florencio, nas longas noites de inverno. Toda a xuventude daquele tempos, contándome eu, faciamos bailes aquí na taberna e tamén había rúas en casas particulares.

Cando esto da taberna se foi acabando, a cociña pasóu ser para nós, algo privado e mais acalado. Pero ainda seguiron vindo algúns veciños xogar unha partida de vez en cando cos meus pais e comigo, que de tanto mirar, aprendín a xogar como calquera deles.

Cando meus pais finaron, e eu decidín reformar esta casa, voltei a poñer a cociña enteira, sen divisións e conservei o banco de madeira, e o moble, chinero, que fixera meu pai, carpinteiro que era. 

A xanela seguíu sendo a mesma, pequena, para o espacio que ten a cociña, pero quixen conservala así.

Hoxe, estou aquí, porque é, como dixen, o corazón da casa. Onde cociño, como, escribo, leo, descanso, bailo, fago xinasia, toco o acordeón, quéntome e ollo o meu xardín que ainda conserva algunhas rosas que alegran a vista. 

Cántas veces, na crudeza do inverno, non se me ocurríu poñer tamén aquí a cama! Ainda nono fixen, pero é unha posibilidade. Na cociña, hai bo lume, comida.....A mesa está chea de catañas a secarse, mazáns.....e tamén moitas veces, roupa a secar. 

Nada como un bo lume que vai quentando toda a casa! 

Outono e inverno, é unha paisaxe de portas adentro! Só a xanela me abre ao mundo! Un mundo natural

xoves, 8 de outubro de 2020

PAISAXES DE OUTONO

A fraga espida do supérfluo.



O camiño que me leva a nostalxia.

Sentin o abrazo da árbore amiga.


A veira do camiño un tres de fento.


Percorrín o longo camiño inédito.


Desenrolo dunha lección de cogumelos.