www.leriasdebea.blogspot.com

Translate

sábado, 8 de maio de 2021

PAISAXES DAQUÍ




Cómo cada maña, dou o meu paseo polos arredores. Cada día hai algo diferente que me atrae. Estamos na estación dos cambios, das sorpresas... e non hai que perderse nada do que a natureza nos ofrece. 

Onte, o prado que vestía de verde e nel pacían corenta vacas novas, é hoxe terra espida, para ser sementada con millo. Fíxome nos debuxos que as sementadoras deixan na superficie. Podían inspirar a calquer artista plástico. 


Todo iso non me pasa desapercibido. As flores que se van alternando e das que non sei os nomes, son suficiente material de estudo e de observación se quixera tomarme ese interés. Pero hai tantas cousas das que non sabemos nada e que conviven con nós... paxaros, árbores, arbustos....Nono podemos abarcar todo.

É como o mundo. Ha tantos lugares que nos gostaría coñecer...que serían moitos para a nosa curta vida na Terra.

Eu teño viaxado, no tempo no que me gustaba facelo. Eran viaxes de traballo. Nunca me gustóu ir de turista aínda que acabei tamén facendoo cando tiven oportunidade. Pero o que temos onde vivimos, é suficiente para mín neste momento da miña vida. Cambia cada día. Está a un paseo dende a casa. Non da traballo. Non da gasto, (os bastóns de nordic walking precisan zapatiños de vez en cando, e as botas de camiñar non duran toda a vida). 

Case sempre veño inspirada para escribir despois destes paseos. A natureza, o día solleiro de primavera, o respirar aire fresquiño e non demasiado contaminado, ainda que algo por mor dos xurros e químicas que votan na terra para que lles de froitos, pero non tanto como nas cidades e arredores.

Sentir os paxaros, observalos e ver a sua actividade para buscar comida e sacar a súa niñada adiante, os cans que me saen para darme os bos días e que me coñecen e me tratan como da familia. Sei os seus nomes e algúns acompáñan no paseo.


Eu, ás veces, ainda sinto desexos de votarme polo mundo adiante, coñecer lugares increíbles e fermosos como estes que o Google me pon cada día na páxina de entrada. Son tentadores a mais non poder. Pero, pensándoo ben, cánto inconveniente me supón emprender unha viaxe desas? Compensa? Definitivamente non me sinto con forza para esa aventura. Iría nunha viaxe de grupo, con todo organizado, se cadrara. Pero soa, como fixen no pasado, xa non me vexo.

As miñas viaxes foron en case todos os medios de transporte, empezándo polo auto-stop, nos primeiros tempos, cando tiña dezanove anos e mais, en tren, en autobús, en avión, en barco, ferri, hovercraft... e tamén, xa coa idade da xubilación, viaxei no bla bla car, coche compartido, moi usado entre a xuventude de hoxe e que ven sendo un auto-stop pagado e concertado.


Moitas traxectos a pé, entre eles, o Camiño de Santiago, dende o Cebreiro, e dende Rianxo. Roteiros de sendeirismo ao longo distes anos. E moita bicicleta en percorridos pola zona onde vivo. Sen deixar de mencionar que me subín en moto, cun amigo, en Ponferrada, para ir xantar a un lugar precioso que hai xunto a un río. Nono esqueceréi! Ainda conservo o Cd de cento dezaseis bachatas, que recuperei estes días para poñerme a bailalas. Grazas, amigo. Déboche duas experencias inesquecibles!


E entre terras, prados, vacas e flores, vou concluíndo a miña experencia de hoxe, chea de lembranzas. 

No meu blog hai de todas esas andainas polo mundo. Quedaron atrás, nas páxinas que estou relendo para poder editar esas historias nun pequeno libro que me ilusiona, despois de once anos escribindo no blog.


Deixo aquí un video do grupo portugués de Arronches, do que eu teño o Cd Verde Maio.





sábado, 1 de maio de 2021

DÍA DA NAI







 Unha nai, tivemos todos, pero unha que nos durase ao longo da nosa vida, que estivera nos bos e nos malos momentos, que nos quixera, que nos trasmitira uns principios e uns coñecementos básicos para un bo vivir, non todos tiveron, ou non teñen a sorte de poder contar con ela.



Miña nai, que te fuches
anque te soñaba eterna,
deixáchesme un legado
ademais dun gran valeiro.
O que ti me ensinaches
cal tesouro, gardeino
e aflora nos momentos
nos que a vida me proba.
A tua creatividade,
a confianza e a maña,
O teu sentir positivo,
o nunca estar cansada,
sempre disposta a todo,
nada que non poideras,
a fe que te guiaba,
todo eso e moito mais
agora me acompaña.
Herdei a tua casa,
a túa Sigma ben coidada,
a cociña e o cociñar,
e a horta sementada.
E mesmo a tua alcoba,
no mellor sitio da casa.
Son a tua continuidade
o teu remanecer na terra,
a tua memoria que pervive,
no lugar da tua historia,
onde a esencia permanece
sempre por min velada.
Miña nai, que en vida,
non souben dicirche tanto
porque so cando te fuches
sei atopar as palabras,
ainda que nono din todo
resumo nun epitafio:
"Traballadora no campo,
 fermosa na romería!

NOTA
Iste poema foi publicado neste blog o 03/05/2015, cando eu celebraba os días D.







domingo, 25 de abril de 2021

A MIÑA INFANCIA

 



Esa fun eu. Seria. Esquiva. Enfadada co mundo. Crieime nunha casa con cantina. Unha casa que, ao principio, foi compartida con outra familia. Non era a nosa casa. Foino despois. Meu pai, carpinteiro e miña nai, costureira, taberneira, cociñeira...
Naqueles tempos nen luz eléctrica tiñamos. Nin auga na casa. Nin cuarto de baño. Todo iso veu mais tarde, pouco a pouco. E coa luz, veu a radio pero a televisión tería que agardar.
Na aldea, había outros rapaces e rapazas, pero todos tiñan que axudar nos traballos do campo. Ir ca facenda (vacas, ovellas, cabras...), facer traballos propios da labranza en cada época do ano.
Eu non tiña esas tarefas. Os nosos animais eran porcos, galiñas, coellos e nada mais.
Entón, levei unha vida solitaria. Escapaba, cando podía, para xunto de duas primas que tiña e gustábame xogar con elas mentras estaban nos prados coas vacas. 
Miña nai, levábame con ela ao río mentras lavaba a roupa naquiles lavadoiros de madeira. O rio Grande, a Aceña.... eran lugares onde eu xogaba subida polas paredes, polas pontes sobre o río Eo. 
Á escola empecei a ir aos seis anos. Xa me tiña ensinado muitas cousas meu pai, na casa, antes de ir.
Era unha escola nunha casa-cuadra-forno da familia materna. Alí tiña aos meus avós, tios, tias e primas.
Nos recreos tomabamos o leite en pó que se facía na casa dos meus avós, e un queixo de bola que nos sabía moi bem.
Tamén xogabamos na carballeira e arredor da casa dos avós. Cánto tiveron que aguantar con nós todo o tempo que duróu aquela escola.
Cada semana tiñamos que varrer  e deixar a escola limpa para o próximo día. Aqueles tinteiros en cada mesa, as plumas, os secadores de tinta, os borróns sobre o papel, as pizarras e pizarriños para facer as contas....
Eran escolas franquistas. Algunhas mestras que tivemos eran da falanxe, ou relixiosas. Había que rezar o rosario, ler a Biblia, adicarlle o mes de maio, mes das flores, a María, preparando un altar coa súa imaxen, lerlle poesías, cantarlle cantigas relixiosas....
Logo viñan os deberes, que tamén tiñamos que facer na casa. A min, o que mais me gustaba facer eran as "redaccións", escribir sobre un tema que nos propuña a mestra. Lembro que unha vez foi sobre un tornillo. Pensei que non ía ter que poñer. Pero unha vez pasada esa proba, foi cómo que todo o que tiña que ver con escribir, resultase mais doado.
Liamos en libros "manuscritos" escritos á man, con diferentes estilos caligráficos que tiñamos que copiar tal cual, e habituarnos a coller un estilo de letra daqueles.
Outras diversións eran as feiras. Había cada quince días unha en Castroverde e outra en Meira. Aqueles coches de líña, lentos como caracois e carregados ao máximo, parecía que ían reventar en calquer curva..
Alí sempre había algo que mercar que nos chamase a atención. Un chifre, especie de armónica moi simple, unha trompetiña, unhas coplas para cantar ou ler os sucesos que acontecían, crimes, suicidios, adulterios, amantes secretos....
Na casa, xa tiñamos unha cantina. Eu axudaba a despachar. Sabía servir e cobrar. 
Había un caixón dos cartos. Unha vez collín unhas moedas para apadriñar a dous negriños de África, naquelo que lle chamaban na escola a Santa Infancia. Muito me rifaran meus pais por coller cartos sen permiso. 
Tamén levaba, a escondidas, caramelos, para os que me pegaban e ameazaban con facelo se non lle los levaba, era o "bulling" daqueles tempos.
Cando veu a radio eléctrica, eu non salía de onde ela. Escoitaba todas as radionovelas, todos os discos dedicados... e tamén, polas noites, funme afacendo a escoitar emisoras prohibidas, como a Pirenaica, que era a emisora da política, dos roxos, como lles chamaban, dos que escaparan para Francia e Rúsia cando a Guerra Civil.
A roupa facíama miña nai. Eran vestidos moi bonitos que a min nunca acababan de gustarme pero agora recoñezo que eran orixinais e ben deseñados por ela. Incluso me fixo a da comunión, que chamóu a atención de todo o mundo! Ela era a que me facía os tirabuzóns no meu cabelo. E dábame o mellor que houbera para comer. Aínda así, o meu corpo non lucía o que comía. Case parecía anoréxica. 
Ao ser unha casa de comidas, sempre había moita variedade de cousas para comer. E podía comer chocolate, e ler os mini contos que viñan nas tabletas. 
Sempre había alguén para xantar ou cear e mesmo para parar temporadas na miña casa. Cada quince días tamén xantaban os gardacivís, con capa e tricornio. Eran moi amables comigo. Grazas a eles, meus pais, acederon a deixarme facer estudos na cidade, mais tarde do normal, pero alomenos puiden ir a estudar que era o que a min me gustaba.
Primeiro unhos estudos como secretariado. Gustábame ser mecanógrafa. Aprendín con facilidade e tamén tiven que estudar taquigrafía.
Logo deixei aquelo e empecei o bacharelato. Así fun ata rematar facendo Maxisterio para ser mestra de escola.
Nese momento, tiven compañeiros e compañeiras dos que gardo bos recordos. Un deles, o autor do poema que poño ao final, Xesus Trashorras, recupereino fai pouco tempo nas aulas de acordeón. 
Logo descubrín que lle dera por escribir e asistín a presentación do seu primeiro libro, O silencio do orballo, e mesmo lin un dos seus poemas. É un incansable escritor que publica diariamente no Facebook, as suas historias ou os seus poemas e, precisamente, hoxe, publicóu ún sobre a súa infancia, que me motivóu a escribir este post, xa que me sentín reflexada en canto dí. Él naceu nunha vila e eu nunha aldea. Case é a única difencia. 

Deixo aquí o seu poema:

LEMBRANZAS DA NENEZ

Nacín nunha pequena vila
por dous outeiros gardada:
A Lomba co seu miradoiro,
A Fortaleza coa Torre.
Santiago de Vilariño:
Barrio Chino, Rampla
Plaza, Feira, Terrío,
Marquesado e Codesal.
Anos escuros aqueles,
de misas e de rosarios,
Semanas Santas de loito
e de voces silenciadas.

Outonos de bullós cocidos,
invernos longos de mata,
primaveras de "flores a María",
veráns de segas e mallas.
Auga fresca do Trabao,
nais en Terrío lavando,
onde o río Tórdea nace
Frontóns no atrio da igrexa,
aro, boliñas e chapas.

Na escola leite en po,
"Cara al sol" polas mañás,
enciclopedia Álvarez,
"pizarra" e "pizarrín",
manchas de tinta na chambra,
día da hispanidade,
manual de bos modais.

Na casa radio de válvulas,
"De España para los españoles"
con Escobar e Molina,
Oliveras, rogando axuda,
música de Antonin Dvoràk.
Asasinato de Kennedy,
sorpresa e conmoción.
"Radio Gaceta de los deportes"
Pirri, Zoco, Gento, Amancio...
Madrid "yé-yé" en Europa.
Noite de espera e emoción
Armstrong por fin pisa a lúa.
"A small step for man,
A giant leap for mankind".

Devagariño, os anos
foron pasando axiña,
ficando atrás para sempre
o tempo da nosa nenez.

                     X,T.N

    






LEMBRANZAS DA NENEZ


venres, 16 de abril de 2021

O FORMIGUEIRO




 Hai días, que me entran tantas ganas de escribir, que non podo demorar mais. Mesmo deixo sem facer algunhas tarefas ou renuncio ao descanso ben merecido de despois de almorzar, como é o caso.

Dende que vin aquel formigueiro, arrasado polas lapas, sin teito, carbonizado, ennegrecido como o crater dun volcán, e lle fixem fotos, por se acaso as necesitase, non deixei de pensar en escribir algo sobre o tema, ainda que as fotos, mesmo parecen unha paisaje de Lanzarote e pode que non sexan do agrado de todo o mundo, eu sego pensando que teño que dicer algo sobre ese formigueiro.

Paso preto del todos os días e detenho-me a míralo, a ver se sobreviviron, se puideron refugiar-se no seu bunker antes de que o lume as carbonizara por completo.

Adianto que tiveron sorte. Que a día de hoxe, xa teñen construído mais dun centímetro de espesor no que é o recheo daquel cráter que eu vin despois do lume ter pegado nel.

Traballan arreo, sem perda de tempo. Centos de formigas carretan seu pauíño ou palla, ou comida para contribuir ao bem do formigueiro, a súa sociedade.

Estou tendo moita simpatía con estes animaliños. Aclaro que non gosto de telas perto. Mais, son tan laboriosas coma mín e iso faime sentir empatía hacia elas. 

De aquí en diante xa me podo incluir e direi que todo se nos vai en prepararnos para o inverno. Aquí é inverno case todo o ano. Leña para o lume, comida...So que eu non dispoño de galerías subterráneas, nen teño obreiras que me fagan o labor, nen son unha raíña poñedora, nen unha zángana. Entón, qué clase de formiga son eu? Sen dúbida, unha obreira!

Hai xente que se dedica a molestar os formigueiros. Nona comprendo. Qué interese terán en coller un pau e poñerse a remexer como se fose arroz con leite?

Para algúns, as formigas tamén son algo que se come e se empaqueta como unha bolsa de chips e que van cruxindo entre os dentes, entre sorbo e sorbo dunha Indian Pale, ou algo así. Eu non gostaría dese snack nen que me pagaran por comelo. Pero para gostos....

Xa só me falta escribirlles un poema. Agardarei a que terminen de construir o seu pazo, e así loubaréi a súa obra e o seu exemplo de colectividade. 

As formigas son animais dos que temos muito que aprender. Espíritu de supervivencia, organización, distribución de tarefas, colectivismo, solidariedade, esforzo e... cándo durmirán? Se fan coma mín, sóbralles noite!




E como o prometido é deuda, e motivada polos versos que SOL de Esteva deixou no seu comentario ao meu post, atrévome cun poema rimado, seguindo o seu estilo.

"Incansáveis, as formigas,

Laboram o tempo inteiro,

Ajuntam muitas espigas

Para encheren o celeiro"

(SOL de Esteva)

A sua casa lles queimaron

Por limpar unha maleza

Elas ben se refuxaron

No fondo da fortaleza

Como son traballadoras,

Á superficie asomaron

Despois dunhas poucas horas

O formigueiro arranxaron

Tiveron unha xuntanza

Para poñerse de acordo

E como houbo concordo

Para facer a mudanza,

En menos que canta un galo

O formigueiro arranxado!

(Beatriz Pin)



















sábado, 10 de abril de 2021

UN PROXECTO

 


Algúns dos poemas que publiquei aquí, no blog, ultimamente, son poemas que foron escritos fai moito tempo e ficaron medio inasequibles e descoñecidos para quén me visita na actualidade. Pensei que, mentras o tempo se me fai cada día mais curto, a horta me chama e a lentitude apoderouse de mín, sería unha maneira de manter o blog activo, traéndoos de novo á vida.

Pero o PROXECTO,  é outro: estou preparando un libro con todos os textos do blog e cos poemas que tamén fun publicando no seu momento, cando os sentín.

É moi interesante ter proxectos que tiren de nós, que nos ilusionen, que nos comprometan con novas aprendizaxes. As miñas neuronas non paran de traballar. Síntoas! Tiven que facer e desfacer todo tantas veces e voltar a empezar de novo, buscar outras solucións....pero, por fin, está enfilado, vai para diante, e iso dame toda a enerxía que preciso e alegra os meus días.

Non quero deixar abandonado á sua sorte un traballo de case once anos, nas mans do internet, que en calqueira momento pode desaparecer e perderse para sempre.

E dito iso, vou deixar outro vello poema aquí, para que se airee e quite o pó.


Domingo, 18 de febreiro de 2018

O Pasatempo





Pasou o tempo

No Pasatempo

Pasoume un

Tempo pasado

Volvendo todo

Ao seu tempo

Atemporal

Pasatempo

Onde pasei un tempo

A destempo

Por non ter tido o tempo

No tempo de telo

Agardei un tempo

No que ter tempo

É un pasatempo


(Qén queira saber por qué escribín este poema, ten que ir a data no que foi escrito no blog.)









domingo, 4 de abril de 2021

O DOCE DE PÁSCOA






 Respira o doce no forno

latexa, soña con deleitar

ten vida propia

faise por dentro

sincroniza co calor

déixase dourar

sen usar protector

muda a súa cor

faise maduro, feito

ready to eat

Sabe o seu punto

e arrecende

para avisar



BOA PÁSCOA







RECEITA

Pasta quebrada:

200 gr fariña/ pizca de sal/ 100gr. manteiga/ 1 ovo/ 50gr azucre/ cullerada sopeira de auga.

Mesturar fariña +sal / incorporar manteiga en dados/ mesturar cas xemas dos dedos ata textura pan relado/ burato no medio/ poñer o ovo lixeiramente batido/ mesturar con coidado (se a masa seca, engadir 1-2 culleradas auga/ facer bola ca masa pero sen amasar/ tapar con film e deixar neveira.

Despois de 1-2 horas dividir masa en 2 partes/ estirar ca axuda de film para que non se pegue ao rodillo/ forrar molde con esa masa/ rechear de cabelo de anxo con améndoa troceada (pode ser de mazáns tipo reineta parda madura, ou con outra cousa)/ cubrir ca segunda capa/ decorar con améndoa laminada/ facerlle unhas perforacións cun garfo para que a masa non se levante/ co forno prequentado fornear ata que se vexa dourada, no medio do forno, calor encima e abaixo, 150 graus +/-


xoves, 1 de abril de 2021

CONTIGO, PAN E CEBOLA

 


Planteite pequeniña, á saída do inverno.
Agardei que as tuas follas agromaran
por entre as ringleiras de canas
que protexían a túa fraxilidade.
Vinte medrar e coller pulo
mentras o sol facía o seu traballo.
Louzá, chegaches a planta adulta
presumindo de tersura e donaire,
espallando no ar a tua fragancia,
gardando a intimidade impoluta
da ramaxe cilíndrica que te protexe
por dentro e por fora, impenetrable.
Alicaída ao chegar o verán, fixéchete
cebola de bo ver, multiplicándote
por dentro, en capas e mais capas.
Chegóu o declive, a madurez,
de tanta vitalidade e caíches,
postrácheste de xeonllos na terra
para amosar o teu logro interno,
o resultado final do teu destiño.
Agora formas parte dunha restra,
que aprendin a tecer, vendo a meu pai.
Sigo a tradición, o saber trasmitido
dos devanceiros. Sei como facer de tí
algo artístico e presentable do que
orgullosa e satisfeita chegamos
ao final dun proceso de maduración,
ti e mais eu, cebola que das sabor
aos meus pratos e adornas onde estás.
Contigo pan e cebola!





sábado, 27 de marzo de 2021

POEMANDO O EO

 



Levaches os meus soños

xentilmente pousados

nunha folla de carvé

río abaixo serpenteando,

salvando desniveis,

demorándose fugazmente

nos obstáculos

para enfilarse novamente

na corrente

Escoitaches os meus desexos

da percura de outras terras,

iñorarnte ainda do teu bico

co mar.

Hoxe atopei o destiño percurado,

dende un sétimo andar

con vistas á túa desembocadura.

Un novo soño navegóu

río arriba ata o teu berce,

Eo,


 río do meu transcorrer.








luns, 22 de marzo de 2021

UN DÍA COMPLETO

 Teño algunhas imaxes do día. Un día primaveral que me convidóu a mexer na terra, pero, antes, amaséi e cocín o pan no forno. Eso xa levóu boa parte da mañá.


Ainda tiven tempo de ir  buscar ovos á casa dunha veciña. Gústanme os das galiñas en liberdade e con alimentación natural, caseira. Logo non podía faltar unha camiñada, sen Noa, esta vez, porque está en celo. Tobi, un mastín enorme, saíume ao paso e acompañoume. Él a quén buscaba era a Nóa, Mesmo  lle din unha aperta cando me agachei a fotografar as margaridas, pois votouse  case enriba de min, e  pintoume ben, xa que precisaba algo de sombra para a foto.  Estas son as margaridas que me chamaron a atención, unha aberta e outra ainda durmindo ou camiño de facerse moza. 



Un arroz mariñeiro  e unha ensalada, foron o meu xantar. Logo, saín ler fora. Agardábanme os meus animais e non quixen privalos de teren a miña compaña. Facía un soliño moi apetecible para quedarse alí de sobremesa e seguir lendo un libro que me fai rir todo o tempo. Xa sabemos que é o libro do meu post anterior! 

Cando me levanto, cada mañá, e abro a fiestra que dá ao xardín, sempre me encontro con esta imaxen. Hoxe quixen traela aquí. 

Non sei o seu nome, pero é unha das primeiras en dar flor.



 Xa, cansada  de descansar, enfilei para a terra. As malas herbas, que nunca son tan malas, pero que non deixan medrar as que eu considero boas, estaban agardándome.

Por fin, os rosais víronse libres delas, ainda que non vai ser por moito tempo, porque son tan teimosas coma mín.

De paso, maravilleime dos narcisos que me saíron ao paso. Quixen traélos aquí para que sexan admirados. É unha das miñas flores favoritas! Son tan fráxiles que o vento failles doblar pola metade e bicar a terra.



Xa posta á faena, seguín xardineando toda a tarde, tomando pequenos respiros para entrar a beber auga.

Cando acabei, non sabía se as miñas mans eran as miñas! Pero  os gladiolos agradeceron mudar de sitio, e ata a cama lle preparei a herba que vai nacer en canto chova, librandoa de pedras e torróns. Vou agardar a que naza por sí mesma xa que non me fío do que ven nos paquetes das sementes, ultimamente.

E acabo o día, cun lume que me quenta e un post co que non contaba, pero as sorpresas sempre me sorprenden!


luns, 15 de marzo de 2021

O ANO DO XARDINEIRO

 


Ca chegada do bo tempo, da primavera, quen ten horta, balcón ou terraza onde cultivar algo, está de festa.

O sol xa amansa a terra e faina cocer. Así morna, parece unha man tendída ás sementes.

A min xa me tarda empezar a plantar pero, este ano, ainda teño que decidir qué vai ir en cada sitio, pois preparáronme un terreo novo que non fora plantado antes e ver tanto espazo disponible tenme un pouco perplexa porque, despois de todo, non teño tanto que plantar. Tres regos curtos de patacas, algunhas cebolas das brancas e das violetas, cenouras, fabas, chícharos, allo porro, leitugas, allos, algunhas variedades de cabazas, cabaciño, amorodos, frambuesas.....Tamén hei por xirasois e millo como elementos decorativos e de agarre para outras plantas.

O que sí teño claro é que os meus cultivos van ser totalmente ecolóxicos. Ese é o motivo polo que planto para non ter que depender de productos que non sei como foron tratados. 

Para eso fago o meu compostaxe todo o ano e utilizo o xurro de estrugas para o mildiu e outros remedios que vou anotando cando Avelina fala polas noites na Radio Galega. Unha muller moi entendida en horticultura.

Mais tarde, plantarei tamén os meus tomates corazón de boi, que son unha delicia! 

Están xa as alcachofas que se reproducen elas soas e non fai falla plantalas. Van tomando cada ano mais espazo e son moi vistosas na horta.

O ano do xardineiro é un libro escrito por un checo, Karel Capek, que se ocupa de temas de horta cun humor exquisito. Alén da súa utilidade, é un libro para rir e pasalo moi ben mentras se le. Xa só as posturas que adopta o xardineiro na horta, son do  mais pavero  e ainda fican horas no recordo despois de lelas.

"Porén, este libro é moito máis ca un detallado manual de xardinaría: co seu proverbial sentido do humor Capek achéganos de xeito tenro e entrañable ó amor pola natureza, dentro dese decidido pacifismo que plasmou en tantas obras"



Tamén é tempo de facer vida no exterior, no porche, rodeada de flores e das miñas mascotas. Sentir o cheiro da herba recén cortada, observar os paxaros na procura de comida , ver o ceo e adiviñar o tempo que se aveciña.




O silenzo é un gran aliado neste lugar. Permite pensar, ler, escoitar e relaxarse. En tempo de pandemia, é un verdadeiro refuxo dos males do mundo. Poder pasar o día sen ter que usar protección, respirar aire puro sen contaminar e percorrer camiños en solitario.... é case un luxo!




mércores, 10 de marzo de 2021

O VALS DOS VELLOS


 Finaba o 2018 cando unha amiga me chamóu para convidarme a asistir a unhas aulas de acordeón.
Nin tal cousa se me pasara pola cabeza na miña vida. Tiven algúns flirt con instrumentos como a frauta, a guitarra, que fun deixando de lado por non ter tempo, por non ter quén me ensinase, sobre todo a guitarra, que me axudóu a mercar Mini, o de Fuxan os Ventos, e que ainda conservo. Pero acordeón? nin pensar nél sequera se me ocurreu!
Prometín asistir a un ensaio e ver qué se cocía por alí. Non pensaba nen coller ún para probar, pero acabéi colléndoo! Dende aquel día comecei unha carreira para conseguir ún, de segunda mán, e ver se me gustaba, se era algo que eu puidera aprender a tocar.
Mirei moitos por internet pero non me acababa de fiar. E un día, comentando con outra xente, entereime de que un amigo deles tiña un acordeón que xa non usaba e preguntáronlle se mo podía deixar un tempo para probar.
Ao cabo dun mes, merqueillo. Non soaba nada mal, segundo opinaron quenes me ían ensinar a tocalo.
Así foi cómo entrei no mundo destes aparellos!
Hoxe, tres anos mais tarde, xa teño un bo repertorio para tocar. E fágoo puntualmente cada día, sexa moito ou pouco tempo, pero son persoa constante. Os progresos van con lentitude, e a veces, ata retrocedo e xa non me lembro, pero a miña tenacidade é a mellor das ferramentas que me veu no equipe.
Nos meses do inverno, non asisto aos ensaios, porque veñen sendo de noite e co mal tempo, non me animo a coller o carro para ir a seis quilómetros, onde teñen lugar. Pero sigo tocando e tocando para non esquecer e porque me gusta, porque paso o tempo, porque é bonito saber tocar un instrumento, mesmo cando estas tristeira, algo aburrida, desocupada....e cando tes audiencia, como nos veráns cando teño visitantes.
As miñas mascotas son as primeiras admiradoras que teño. Gústalles moito todo o que toco. Noa, dame os parabéms cando o fago ben e cando tropezo en algo, mírame un tanto sorprendida, como que non é así.
Non só un amigo meu dí que ás vacas gústalles a música da radio, tamén aos gatos, aos cans... Polo menos aos meus. A miña cadeliña sae a bailar comigo algunhas veces e todo! E xa ten case trece anos! 
Recomecei os ensaios este mes de marzo e Tania, deume a partitura O vals dos vellos. Non coido que fose porque me encontrase mais vella pero en catro meses envellécese! O tema encantoume, sexa como sexa. É para bailar agarradiños sen pasar frío! Non ten letra e eu decidín poñerlla, ao son da música, seguindo o ritmo.
O video é de Carlos Alonso, que está no You Tube e él sí que o fai ben! Pero cando eu a toque mellor, poñerei o meu propio video.




Ven xunto a min
o baile vai comezar
qué soará
imos ver se o sabemos bailar
Abrazame
como aquela primeira vez
quero sentir
os latexos do teu corazón.
(música)
Este é un vals
pra bailar moi de vagar
e sen falar
hei deixar o meu corpo levar
Ven xunto a min
o baile vai comezar
qué soará
imos ver se o sabemos bailar
(música)
Abrazame
como aquela primeira vez
quero sentir
os latexos do teu corazón
.......

xoves, 4 de marzo de 2021

AMANTE PERFECTO

Praia de Tanxil, Rianxo
Praia de Tanxil, Rianxo


 Tres meses nos separaron.
Demasiado tempo sen vernos.
Lixeira de equipaxe
voei ao teu encontro.
Estabas, alí, onde a última vez.
O sol da mañá, bañaba tua pel.
Contempleite na distancia
para abarcarte todo.
Ofrecíchesme a calma,
o sosego,
apagaches as miñas ansias
so con verte.
Pouco a pouco
achegueime á tua veira
sentín teu marmullo
na miña orella e os teus bicos
rozándome a pel.
Sobraban as palabras.
Vestías as mellores galas
que o sol facía brillar
no azul do teu manto
que tantas veces me envolveu.
Quedeime alí, o tempo necesario
para levarte comigo
e soñarte na ausencia,
meu querido amante,
 MAR.



Rianxo, unha vila mariñeira na provincia de A Coruña, en Galiza, onde paséi vinte e tantos anos da miña vida, terra de escritor@s e poetas, deixóu en min lembranzas e saudades. Sempre teño que voltar alí para curalas. A canción do vídeo, A Rianxeira, é representativa de Rianxo, o seu emblema musical. As imaxes son de toda Galiza, non só de Rianxo. Pero é que Galiza é un Rianxo grande, moi grande. 



sábado, 27 de febreiro de 2021

DOCE DE CENOURA E COCO

 


Como houbo xente que me preguntóu cómo se facía o doce de cenoura, e ainda que nun post ben antigo, do 2009 eu deixara unha receita (tamén en inglés),  vin que perdera as fotos e por iso vou deixar aquí esa receita.

Ingredintes.

3-4 cenouras grandes, mellor se son de horta.

Un paquete de coco relado

Bolos de leite, mellor se son artesáns, de pastalería.

2-3 (ou nada) de coulleradas de zucre.

Auga de cocción das cenouras.

Molde tipo bol de pudding.

Preparación:

Cocer as cenouras ca pel, mellor ao vapor. Reservar a auga.

Pelalas unha vez que enfríen e poñelas nun vaso para trituralas xunto co zucre  (eu non lle poño) e unhas culleradas de auga de cocción.

Engadir menos da metade da bolsa de coco, como tres culleradas grandes. Mexer todo ca espátula.

Forramos un molde con rebanadas de bolo de leite. Eu poño a primeira capa toda aproveitando a parte mais vistosa do bolo que é a que vai ser o exterior do doce.

As capas do medio do bolo van polo medio e as do fondo do bolo, poden cerrar a base do pastel.

Vou alternando capa de recheo con capas de bolo.

Ao terminar, presionar moito,  poñer unha tapa ou prato e sobre éste un peso. Eu poño unha pesa de dous quilos e meter no frigorífico de dous a tres días. Logo desmoldear e se se quere decorar con coco ou deixar tal cal, estará igual de bó.



venres, 19 de febreiro de 2021

DE ANIVERSARIO

 





Cumprir anos, sempre foi algo emocionante na miña vida. Xa, dende nena, lembro que celebrabamos os nosos aniversarios. O meu, sempre acompañado das riquísimas canas que me facía miña nai. Levaban un recheo de crema pasteleira e, recén feitas, eran unha auténtica delicia. Ainda as recibía, cando estudaba na cidade. Un paquetiño enviado polo autobús de línea, facía o recado.

O tempo pasóu, e, hoxe, sínto que o tempo non pasóu como se espera que pase. A idade vai por dentro e non sempre é a mesma. Ten días, horas, minutos e segundos. Depende cómo nos sintamos.

O envoltorio pode tomar as mais diversas sinais do paso do tempo en nós. Eso é inevitable, pero a nosa idade, como nas árbores, parte do corazón en aneis que se espanden hacia o exterior e que se refrexan nunha ollada, nunha palabra, nun sentimento que gardan a xuventude que nunca perdemos se fomos capaces de conservala.

Nada en febreiro, cando o inverno neste lugar ainda persiste, e a neve febreiriña pode asomarse, camiño hacia a primavera cos días medrando e a esperanza dun sol que me quente.

Pisceana ata a médula, compórtome como os astros me ordean. Gobérnanme Neptuno e Xúpiter e estoulles moi agradecida.

Pasei polo camiño e vin a árbore cortada pola metade. Ca súa idade ao aire, deixando ver o segredo mais gardado. Ainda estaba no mellor da súa vida! A miña man percorreo o seu calendario e sentín que agradecía que me fixase nela e que, tal vez, así, puidera seguir viva moito tempo, como o gatiño do super e como tantas lembranzas que a vida nos vai causando.

Celebrareino! Non podo deixar indiferente este número tan redondiño, sen aristas, tan amoroso. Só pasa unha vez na vida, se pasa! E xa só por eso, paga a pena celebralo. Por estar viva, por estar san, por ter familia, amig@s, por sentir amor, paixón, desexos de vivir. Por ser capaz de correr, saltar, bailar, como nón! Por estar contenta co que teño e non desexar mais.

(A quén lle pique a curiosidade, que busque o número no meu blog!)





Moro na casa onde nacín

Ten case douscentos anos

Despois de recorrer mundo

deixei todo e vinme aquí

Empecei unha vida nova

que me ocupa e da prazer

Este é o meu santuario

que xa non quero perder

Unha casa con  engado

que atrae xente de todo o mundo

Gosto de ser anfitriona,

guía local se se tercia,

comer aquelo que produzo,

amar os meus animais,

e ver dende aquí, o mundo.


https://www.airbnb.es

Apartamento rural en Casa Vita



                                                                  






sábado, 13 de febreiro de 2021

UN LIBRO, CON AMOR

 



Dende 1988 non voltei a ler este libro. Estaba na miña estantería, onde están os libros que verdadeiramente me gustaron, os demais, descansan noutros lugares.

Agora que o leo de novo, descubro cousas que xa non lembraba.  

Alén de estar escrito maxistralmente por Stephen Vizinczey, un autor úngaro nado no 1933, da a impresión de ser un libro autobiográfico, escrito nos tempos da invasión nazi e narra como un neno, criado entre mulleres, tivo que  ganarse a vida moi novo, entre as tropas dos sitios ocupados. E a sua curiosidade de adolescente, levouno a ter que  satisfacela con mulleres maiores que foron as suas mestras e aliadas para o resto dos seus días. Deixando clara a opción de poder relacionarse de xeito igualitario e non conflictivo entre homes e mulleres.

A raíz desta relectura, ocurréuseme un poema, inspirado nas mulleres maduras que transcorren polas súas páxinas e ainda que non teño experencia na temática, vouno deixar aquí, para facerlles honor a esas mulleres, que enseñan aos homes a selo!




Era hora da sesta

A porta entreaberta

agardábate

Luz ténue de candeas

e aromas mentolados

No corredor

prendas íntimas no chán

guiaban teus pasos

Soaba unha canción

romántica

no meu cuarto

Sobre o leito

EU

agardándote

Sen quitar a tua roupa

achegácheste

Os teus beizos percorréronme

Fun espindo o teu corpo

"con mans de fada"

ata que a nudez

cubriunos aos dous por igual

Os nosos corpos mexéndose

encontrándose

mentras as mans acariciaban

os sitios desexados

e as nosas bocas fundíanse

en beixos apaixoados

In crescendo

nosos corpos navegaban

acompasados

Xa estabas en mín

e as ondas ían e viñan

envolvéndonos, levándonos

lonxe

mentras a canción seguía

e a respiración apuraba

ata perdernos na explosión final

sen saber ainda

qúen eras tí, quén era eu



Ver canción en YouTube

JE TÀIME MOI NON PLUS COM TRADUÇAO




venres, 5 de febreiro de 2021

O GATIÑO DO SUPER

 


Vinte alí, aquela mañán, á porta do supermercado. Estabas aniñado sobre un taco de poliespán blanco mais pequeno ca tí. Non sei cómo podías acomodarte nél. Con tal de illar o teu corpiño do frío chán, calqueira cousa valía. 

Lembráchesme a personas que tamén se poñen nas portas dos supermercados da cidade, agardando a esmola que lles faga o día levadeiro.

Dende ese día, xa te quedaches no meu pensamento.

Quería escribir sobre tí. Facerche a foto que ilustrase a miña historia. Non sabía se voltaría atoparte así, na mesma posición, alí mesmo.

Hoxe, cando voltei por alí, atopeite na mesma postura, no mesmo bloque, ainda que me pareceu que medraras, que xa che quedaba, cada vez, mais pequeno. 

Antes de entrar, fíxenche a foto. O teu pelaxe non estaba moi lucido. Tiña aspecto de falta de comida, de falta de cariño. Os teus olliños tristes, lánguidos, miráronme. Díxenche algunhas palabriñas amorosas e tí implorabas sem apenas inmutarte, como resignado á túa sorte. A túa mala sorte de estar só e triste e con fame e sen un fogar no que sentirte un mais da casa, cas atencións da túa ama que te coidase.

Os repartidores nen reparaban en tí cando entraban, dándoche ca porta sen miramentos. Eu puiden evitalo esta vez. Pero non sempre poderei facelo.

Preguntei se che daban algo de comer. Secadra algún resto, unha puntiña de algo que sobróu, o que caiga. Haberá días que tes algo para levar á boca e outras que non teñas mais remedio que buscarte a vida como sexa, nos contedores de lixo, cazar algo, ainda que non sabes porque eres noviño e tua nai deixoute moi cedo á túa sorte.

Queiras que non, ti xa pertences a ese lugar. Ao teu bloque illante que che sirve de pedestal. E seguirás alí ata que alguén te leve para unha casa e te queira. Eu, faríao se non tivera mais gatos. 

Ata agora sempre lles busquei un fogar aos que atopei abandonados. Anunciabaos en internet e mesmo llos levaba no trasportín ás persoas que se interesaban. 

Seguro que @s do super non te deixan morrer de fame.

Non sei onde pasas as frias noites de inverno, cando neva, vai frío e chove todo o tempo. 

Só, sen amigos ou amigas non é doada a vida nen para os gatos e gatas. 


 


sábado, 30 de xaneiro de 2021

BOMBÓN CON PELO

 


Se eu non tivese traballado nunha fábrica de chocolate, non sabería que un bombón con pelo, non só pode causar un desprestixio para a firma senón que detectalo a tempo é recompensado.

Na sá de profesores raro era o día que non houbese unha caixa de bombóns ou calqueira outra lamboada á hora do café. Aniversarios, agasallos, visitas.... sempre había algo que celebrar, non como agora, que toda celebración está contraindicada.

Eu collín un bombóm e achegueime a fiestra para degustalo ollando a paisaxe natural que rodeaba a escola. Antes de levalo á boca, teño por costume miralo, ver a súa forma, decoración e mesmo adiviñarlle o nome. Eu na cadea de bombóns tiña que saber o nome de todos: carioca, sultana, napolitana.....

Déronme os ollos nun pelo que o atravesaba polo medio. _Un pelo nun bombóm! debín de deixar escapar. Loxicamente nono comín. Gardeino ben gardadiño e limiteime a averiguar a procedencia da caixa.

Ao día seguinte dirixinme ao sitio onde os venderan co ánimo de facer unha reclamación. Mellor dito, que a fixeran eles ao seu proveedor. Pouco lles faltóu para votarse a rir e tomarme por tola. Ante a súa negativa, decidín actuar pola miña conta, que é case sempre a mellor opción.

Así que, merquei sobre acolchado e escribín a miña experencia co bombóm da mellor maneira que puiden e envieino por correo ao enderezo da fábrica que figuraba na caixa.

Xa case nos esqueceramos do asunto cando unha mañá aparece un paquete contendo unha caixa de bombóns igualiña á outra e un lote de produtos da casa, acompañando cunha carta na que se pedían disculpas, se agradecía que lle lo fixeramos saber e tamén unha súplica: que non espallaramos o incidente.

Ninguén daba creto a aquilo. Endexamais lles acontecera tal cousa!

Eu, ainda non satisfeita de todo, paseime pola tenda onde non quixeran tramitar a reclamación, e contéilles o sucedido, non por nada, senón para que soubesen que hai cousas que ainda que parezan de tolos, son plausibles. 

Dende daquela, sempre miro o que levo á boca. Xa me ten acontecido ter atopado un resto de estropallo metálico no pack do lunch que oferecían gratis nos avións, e mesmo en hoteis turísticos de catro estrelas, o mesmo tipo de obxecto estrano na comida.

Eu sempre o fago saber a quén concerna, non por amolar, senón para que teñan mais coidado no futuro, pois un ferriño deses no noso dixestivo.....non sei eu o que podería causar. E ante todo a nosa saúde. 

Un pelo ou unha mosca, pódelle caer a calqueira!


xoves, 21 de xaneiro de 2021

BLOG SURFING


 


Xa lonxe quedóu unha imaxe como ésta. Tardaría anos ou toda unha vida en atopar un destinatario casual que, logo de ler a mensaxe, se decidira a contactar.

Logo viñeron os "anuncios por palabras" en xornais e revistas. Eu teño feito amizades por aquel medio. Eran cartas que ían e viñan. Longas cartas. A veces, acompañadas de foto que podía cambiar o rumo das cousas iniciadas.

Lembro unha sección da TNT televisión, un canal en lingua inglesa, na que había un espazo para "penpals". Alí collera eu algúns enderezos de profesores de inglés, para por ao noso alumnado en contacto e así poder escribirse no idioma que estudaban. Deu resultado. Dese contacto, xurdiría, mais adiante, un proxecto educativo dentro do programa Sócrates, con escolas de Finlandia, República Checa, Italia, Rumanía e Galiza que contemplóu intercambio de profesorado, alumnado e mesmo algúns pais/nais que quixeron participar. Proxecto que duróu mais de catro anos escolares e durante os cales se fixeron intercambios de estadías nos distintos países.                                                                               

Agora, co uso de internet en tódolos fogares do mundo, xa non hai distancias nen atrancos. Os blogs, o Facebook, Instagrán....están á orde do día e do minuto a minuto. Nen tempo a respirar!

Pois, ao que ía, veño observando que dende que comezóu a pandémia, a xente ten mais tempo para surfear por internet. Blogueiros e blogueiras asoman, cada día, nesta nube de entradas que nos abren moitas posibilidades de contactar con outras persoas, dende calqueira lugar do mundo. 

Basta con ler os seus contidos, facer un click, deixar un comentario, pois os blogs aliméntanse deles, e xa podes pasar a seguir ese blog e asegurarte un/ha novo/a lector/ra que te fará sentir como mais importante ahí dentro da túa illa na que o virus acabóu por confinarte. 

Alén diso, poden xurdir motivacións non só para seguir publicando o que escribes, sexa ou non interesante, senón que podes interesarte por aprender idiomas para así poder chegar a todo o mundo sen barreiras idiomáticas, ou podes facer amizades duradeiras, ou podes ampliar os teus coñecimentos sobre outras culturas, países..... Un sinfín de posibilidades dá esto!

A min, personalmente, alén de servirme para todo o mencionado, tamén me fai mergullarme nas tecnoloxías que tanto quebradeiro de cabeza me causan. Remexo por todo ata dar ca solución ao problema. Non me desanimo facilmente, ata que o consigo. E ahí, apúntome un tanto a favor!

Dende que todo este mal mundial empezóu, parece que estamos mais sensibilizad@s coa fraternidade, coa amizade, e con todos eses valores que antes non tiñamos tempo de por en práctica.

Ogallá que saibamos entender as mensaxes que se nos envían!





venres, 8 de xaneiro de 2021

UN DÍA NA NEVE


 Coñecín a Iria nas excursións e roteiros por algúns dos lugares mais emblemáticos de Galiza. Ela era a guía da viaxe ainda que logo sempre había unha guía local para explicar os sitios con mais coñecimento de causa.


Iria é unha rapaza da Mariña de Lugo, da nosa costa, e ademáis de ser unha apaixoada da natureza, das viaxes e roteiros e de facer unhas fotos que merecen ir a concurso, díxome que quería vir pasar un día por aquí, na neve, e que lle dixera cómo estaba a situación.



Eu, ainda non pasara polo punto no que a neve se queda mais tempo, pero prometín, que de camiño a Lugo, ao día seguinte, cotexaría cómo se atopaba o lugar de A Baqueriza, entre o Cádavo e Castroverde.


Cando cheguéi ao alto da Baqueriza, aparquei, como puiden nun camiño cuberto de xeo, e tomei unhas fotos da xélidez da paisaxe que alí se vía. Estaba alucinada! Semellaba estar noutra galaxia! Tiña que chamala, sen demora, e dicirlle que se votara pés para aquí. 


Leveime un pouco de desilusión cando me dixo que xa tiña outros plans para o día.

 _ Pero, Iria, esto está divino! Nono podes perder!


Seguín a  miña viaxe, sen problema algún na estrada e pasei toda a mañá por Lugo.

Cando cheguéi á casa, sobre as tres do serán, recibín unha mensaxe de Iria.

 " Ao final, viñemos!"


E seguidamente empezaron a chegar vídeos, fotos..... Quedei entusiasmada cas fotos.  Nun dos videos, víaselle cun traxe de neve, vermello, baixando no trineo dende a cima dun prado con neve xa pisada polos que viñeran na fin de semana. Estaba feliz como unha rapariga! E eu tamén me sentín ben leda de que se decidira trocar os outros plans para vir aquí.


Como as suas fotos falan por sí soas, aquí deixo unhas cantas, co seu permiso. Aclaroume que non todas son de A Baqueriza, que fixeron algunha andaina pola Fontaneira, polo nacemento do Návia, e agardo que non se esquecera de ver tamén o Eo!


Remato dicindo que temos un paraíso de lugar no que habitamos os poucos que quedamos por estas aldeas. Que todos eses sitios que menciono son de Baleira. Que estamos orgullosos de ser daquí, de ter estas paisaxes  e respirar este aire limpo e frío que alonxa tódolos males.


                                                                               Iria



domingo, 3 de xaneiro de 2021

FEIRA SEN FEIRA






 Empeza o 2021 con neve e frío. Hoxe día de feira en Castroverde. Decido sair de compras. Primeiro collo no Cádavo as cousas do Cádavo, (a Deus o que é de Deus e ao César o que é do César). Cada lugar ten aquelas cousas que se diferencian das doutro lugar e non podo atopar todo o que quero no mesmo sitio.

De alí, decido acabar de mercar en Castroverde, porque preciso fariña de panadería para facer, esta tarde, as fillóas. 

Atopo a Baqueriza conxelada e neve por doquier. Vou con coidadiño sen tocar o freo. Chego a Castroverde e o forno no que eu sempre merco o pan ou fariña, estaba pechado. 

O mesmo as outras tendas e supermercados

Vexo o coche dun panadeiro, Agapito, e penso que quizáis él teña aberto. Alí me dirixo. Na porta un gran letreiro en catro idiomas: galego, castelán, inglés e xaponés. Poñía que se agardase á porta. Non se podía entrar, polo tema do Coronavirus. Sorprendeume ver o letreiro en xaponés. Non hai que esquecer que por alí pasa o Camiño Primitivo. Agardei a que me atenderan e, por fín, xa teño a fariña. Ata pedín mais da que pensaba levar e menos da que él pensaba que levaría!

Aproveitei para dar unha volta polo Campo da Feira. Apenas había nada. Quería algúns allos para plantar pero xa non me fixo falla parar o coche. E pensar que pasei a Baqueriza con certa dificultade para vir pola fariña a Castroverde!

 De volta había xente vendo a neve e aproveitando para disfrutar das costas nevadas. Pensei nas miñas netas. Cómo lles gustaría baixar por aqueles prados no trineo que gardo dende que o meu fillo era pequeno e a min velas!

Así, acaban as feiras no rural. Non queda nada. Unha tristura non poder comer unha ración de polbo como é debido nestas ocasións, e que fan que o día sexa diferente, atoparse con coñecid@s, falar catro cousas, e virse para a casa content@s para o resto do día. 

Agora terei que poñerme cas fillóas antes de que se me quiten as ganas de facelas. Non sen antes sair a facer unha andaina polas corrredoiras da aldea para entrar en calor, en euforia...!

Ainda penso no letreiro de Agapito! Co que a min me gustan as linguas! Sobre todo o xaponés!