www.leriasdebea.blogspot.com

Translate

sábado, 16 de outubro de 2021

HABELAS... HAINAS!








Este verán, unha amiga, agasallóume cun libro: EL LEGADO DE LAS DIOSAS,  da escritora checa, Katerina Tucková. 

Comecei a lelo agora no outono e, a verdade, non pensaba que me ía resultar tan interesante. 

É un libro etnógráfico, sobre as mulleres chamadas deusas, ánxos, feiticeiras, curandeiras, meigas...

Penso que non so as houbo na República Checa senón en moitos lugares do mundo sen deixar atrás a nosa Galiza.

Foron aniquiladas por rexímenes totalitarios que se encarnizaron bestialmente con elas ata aplicar torturas e mortes despiadadas. Lembremos o da queima de  bruxas, non moi  lonxe de nós.
Aquí, en Galiza, non houbo ese extermínio  nen tanta persecución, aínda que a igrexa consideróu sempre esas prácticas como pagáns e nunca estiveron ben vistas nen pola relixión nen pola medicina pero, habelas...houboas!

Nos tempos de hoxe, podemos atopar curandeiros e curandeiras aos que acudimos cando a medicina científica non da cos problemas que se presentan pero xa non se ven as nosas meigas polas aldeas, aquelas que tanto che daban remédios para namorar como votaban o mal de ollo aos animais ou mesmo á xente. 
Non embargantes, puideron mudar de camisa e pasar mais inadvertidas, causando estragos con outras artimañas como a cobiza, a faladuría... o engano...

Eu, non estou nen a favor nen en contra. So sei que houbo, sobre todo mulleres, que tiveron certos poderes, ben pola sua fé ou crenzas en seres superiores que as guiaban, pola tradición que lles foi transmitida de nais a fillas... Secadra, nen elas mesmas foron conscientes de seren consideradas como tales... pero dentro das nosas familias houbo quen levantaba a espinilla, dicía os responsos para atopar algo que se perdera...ou mesmo sabía cándo alguén ía morrer.
 
Cando visitei Chequia, en duas ocasións, dinme conta de que alí, nas tendas de souvenirs, penduran tantas meigas como aquí en Galiza. E, por suposto, as lendas e frases máxicas, como a que se dí antes de que unha fervenza descargue a auga, están á orde do día.

Conclúo dicindo: HABELAS, HAINAS!




 

martes, 12 de outubro de 2021

Memorias con PACO PESTANA

 


Tiñamos menos de vinte anos, (ti, tres mais) cando nos coñecemos, aquí, na mesma cociña dende onde escribo. Era finais dos anos sesenta. Viñas xantar cos teus compañeiros de Extensión Agraria. Eu era unha rapaza con duas trenzas, un pouco tímida, que comía as patas dos coellos que miña nai cociñaba para a xente e vos gastabades bromas con aquelo de que o coello non tiña patas.

Andado algún tempo, atopámonos nunha festa en Rioxoán. Quén o diría, pero ías ás festas e bailabas moi ben. Case non te coñecía ata que me refrescaches a memoria. Estiveramos todo o tempo xuntos naquela festa. Eu medio empezaba a quedar con un mozo para a festa do Cádavo pero logo apareciches tí, e deixeino plantado. Nunca lle gustóu! Ainda se lembra!

A partir de ahí, viñas algunha vez por Fonteo, aos domingos, como se estilaba. Non sei que medio de transporte usabas porque non había. Se viñas andando dende Peredo... (10 kms ou mais) e logo volver.

Daquela, escribiamos cartas. Non había outra maneira de estar en contacto coa xente que vivía lonxe. 

Conservo todas ou case todas as longas cartas dende diversos lugares nos que estiveches. Tamén algunhas fotos, a maior parte, da tua etapa de lexionario en Villa Cisneros. Dende Holanda, Barcelona, Paraxes (Meira), dende aquela casa comuna na que se quedaron os meus libros de Sabato que che emprestara...


Fai pouco que organicei todo nun álbum e mandeiche foto pero ti querías velo personalmente e ler aquela fluída correspondencia porque tiñas curiosidade en saber cómo escribías naquela época.

O día que fun polo teu estudio, por vez primeira e última non cho levei. Foi este mesmo ano.

Apareciches desfilando polo estreito corredor, entre as tuas obras, con gorra e fusil de lexionario. O teu sentido do humor non che fallaba nin nos peores momentos.

Pódese dicir que mantivemos un certo namoramento de xuventude que logo se converteu nunha amizade permanente e duradeira. En Lugo saliamos como calquer parella facía naqueles tempos. Eu era estudante alí e tí, cando viñas das tuas viaxes sempre me convidabas a pasteis e un Tio Pepe, na rúa das Docerías. Ensinábasme a xogar ao billar, camiñabamos polas costas do parque...e, cousa insólita, iamos de discoteca, onde o teu bailar chamaba a atención da xente, era insinuante, atrevido, libertario...

Eu tamén collín voo e lanceime ao mundo, como ti facías. Aí foise enfriando a nosa relación amorosa e pasamos a ser simplemente amigos. Fomos xuntos en auto-stop a vendimar a Francia, á rexión de Pomerol. Compartimos colchón no chán, por falla de medios de aloxamento, pero como se foramos irmáns. Nin un pequeno roce. Pode soar raro pero tí e eu nunca tivemos intimidade. Aínda cho dicía o outro día en Lugo, naquel café da Praza do Campo Castelo e tí, ríndote, contestabas que estabamos a tempo de tela! Ben sabiamos que non. Que nos mantivemos "puros e castos" dende que nos coñecemos. Non eramos seres normales, Paco!


Logo, o destino en paralelo foinos poñendo perto, de novo, e nas andainas co grupo de Castroverde, fixemos algúns viaxes e falabamos. Sempre estiveches disposto a falar, a dar a túa opinión...

Nestes dous últimos anos, con eso de que acediches, por fin, a certos aparellos tecnolóxicos, comunicámonos moito polo whatsapp. Intercambio de imaxes que faciamos nos nosos paseos, eu por Fonteo, ti por Peredo. Sobre todo sombras de nos mesmos cos cans. Non sei quen empezóu primeiro. Secadra eran un agoiro da sombra que se tendía como a "Negra Sombra" de Rosalía: unha señardade! Un preludio da túa partida a algures. 

Sempre estarás no meu corazón, e cando eu vaia para esa viaxe, seguro que te atoparei para falar do que foi a nosa vida toda dende que nos coñecemos, benquerido amigo!



xoves, 7 de outubro de 2021

MAÑA CALMA


 Un corto paseo de longo alcance no contemplativo. A maña calma, con ceo azul, papaventos varados, o millo a punto de ser recollido, bolboretas alegres seguindo os meus pasos, aldeas durmidas nun silenzo que acouga os sentidos, as flores que volven como na primavera. Atopo as primeiras tullemerendas ao borde do camiño. Vou fotografando para deixar aquí testemuña da miña andaina. O sol aquencéndome e facéndome sentir ben. Non se move unha folla. Non hai trafego no ceo. Semella que estou soa no mundo. Non me da medo. Vou ben acompañada de Noa e Charlie e os insectos voadores. 

A pundo de terminar Os Maias de Eça de Queirós, unha novela apaixoante que me engaiolou todo o tempo, eu que apenas leo novelas, pero esta caloume fondo porque abarca moito, está maxistralmente escrita nun portugués que entendo e que xa ata penso...Era o segundo intento de lela. Fai anos que a collín e non fun capaz de poñerme porque me parecía moi afastada do tempo presente e pensaba que non ía aturar tanta fidalguía. Pero non foi así, porque souben ler entre lineas o que se quería transmitir e eso gustoume.


Na pota cocíñase, a esta hora, o caldo galego. O noso caldo. Leva toda a mañá facelo. Eu vou por partes. Uso a pota rápida e primeiro cozo as fabas co unto e a carne de porco. Mais tarde engado as patacas cortadiñas en anacos irregulares e pequenos. Por último, e xa ca ola destapada, póñolle as verduras, que neste caso é navicol. Así vai estar de moi bo comer!


E mentras eso se fai, eu, escribo. Non o que cavilei escribir cando ía camiñando, senón o que dificilmente lembro, xa deformado, carente da instantánea que motiva os meus escritos. É como se perdera cor, como un tecido destiñido e carente de vitalidade.

Deixo algunhas das imaxes que fun recollendo ao meu paso e que din mais que as miñas palabras.






venres, 1 de outubro de 2021

ESPALLANDO IDEAS

 




Aínda teño tempo
nesta tarde
primeira de outubro,
coa chuvia á porta,
a horta recollida,
a leña gardada,
a pota ao lume,
cas acelgas, patacas, cenorias,
que collín na horta esta tarde.
Como Ánxela, eu tamén
son muller da terra,
que sementa e recolle
e desfruta o sabor
do alimento san,
sabedor, con aroma...
E comparto o pouco
cos paxaros,
cos bechos que, 
coma mín,
precisan alimento.
Non me queixo por iso,
o pouco ben repartido,
chega a moito.
E síntome feliz,
mentras escribo,
cociño e escoito música.
e agradezo 
o vídeo que unha amiga
que me coñece,
soubo que me gustaría.
Espallando ideas.








domingo, 26 de setembro de 2021

MARASMIUS OREADES AO OP0RTO


 Hoxe atopei as primeiras sendeiriñas, (Marasmius oreades), coñecidas en castelán como senderuelas.

Medran en grupos, nos prados. Hai que comprobar que o seu talo non se corta ca  man porque é moi fibroso, unha das suas principais características, e que as diferencia doutras moi similares. Teñen unha especie de mamelón no sombreiro. Son pequeniñas, cor pardo claro. So se come o sombreiro. Son cogomelos pouco apreciadas pola xente que se adica a recoller pero son exquisitas.




A receita que vou deixar aquí, atópase en internet co mesmo título.


Primeiro, encontrar as sendeiriñas.

Limpalas con papel de cociña.

Poñer a partes iguais nunha sartén, aceite de oliva/manteiga

Rehogalas cando se fundan as duas graxas, a fogo forte durante 10 minutos.

Pódese engadir guindilla nese momento.

Logo engadir un chorro de viño do Porto e deixar facer a fogo lento outros 10 minutos.

Engadir sal

Servir quentes, con calquer guarnición (puré de pataca, pasta, ou simplemente acompañadas con pan ou con nada)

xoves, 23 de setembro de 2021

A MORNEZA DO OUTONO


 Gústame iste acougo,
un ceo sen sorpresas,
a calma do outono,
a morneza do sol
que nos prepara
para o que veña.

B.Pin

As mañás son o momento mais enerxético do meu día e case sempre as deixo pasar sen poñerme a escibir o moito que se me ocurre mentras dou a miña primeira camiñada, despois dun suculento almorzo.
Pero, hoxe, vou cambiar a rutina e deixar para mais tarde as moitas tarefas que me rondan e que sempre priorizo, acabando o día cansada e sen ganas de achegarme ao ordenador, que, por certo, acabo de estrear con este post. Xa non se me irán as letras bailando o reguetón pola pantalla adiante senón que estarán sumisas e ben dispostas a levar a cabo a tarefa de escribir.
A mañá apareceu solleira e convidante a votarse fóra da casa canto antes mellor. Vai ser un día quente, unha continuación do verán pero con aires outonais que dan un ambiente sosegado, calmo, con ceu case azul, sen nada que sobrevoe, sen fumes nen sorpresas de momento. Veremos se mañá, como predicen, se verán cinsas volcánicas por toda a península, pero, hoxe, o ceu está limpo.
Penso na Palma, nas fermosas illas Canarias, ameazadas de extinción, con poboacións asentadas enriba dun volcán... Penso na xente que perdeu casas, terras, enseres... So as suas vidas permanecen e todo o demais foi borrado do mapa. Cómo será quedarse a cero. Sen traballo, sen ter de que vivir, sen os seus fogares...As catástrofes, cando ocorren, non pensan na xente. A terra, o planeta, non ve o que ten enriba del, non ten culpa do seu comportamento que nos parece como un castigo pero nono é. Sempre houbo cataclismos que destruíron o que os humanos, no noso afán de expansión, fomos construíndo, alí onde nen sequera é lugar seguro, como son as bocas dun volcán que xa deu motivos de estar vivo e ameazante. Por qué a xente se asenta neses lugares de tanto risco? Seremos demasiados no planeta?
Non quixera interrumpir o silenzo e a calma dista mañán que irradia paz e vida. Pero tampouco me esquezo do que pasa noutros lugares, onde o inferno abríu as suas portas. Son maravillas da natureza pero causan danos. Danos que non son unha venganza. Deberíamos previr e non deixar que as poboacións se formen en sitios tan perigosos.
Agora, vou ver se consigo deixar aquí un video de Cumbre Vieja! 
Aprendendo nomes que non coñecía! Oxalá que os seguise iñorando, que non desen motivos de ser tan coñecidos!


mércores, 15 de setembro de 2021

FIN DO VERÁN


 E chegou a chuvia que deu de beber á terra sedenta, ao borde da deshidratación. Haberá boa colleita de castañas, por aquelo de "en agosto arder,  en setembro beber".

As rosas están de capa caída pero aínda así, son fermosas. Nacerán outras novas que alongarán a alegría do xardín ata ben entrado o outono.


Pero eu quería falar daquelas outras que medran nos humidais, perto do río Eo, en Sampaio, xunto a acea de Serra, no pozo de Piriquito e que me facían tanta ilusión cando era rapaza e mas traía o meu tío Pepe cando ía moer o gran, ou ás troitas. Nos, sempre lles chamabamos búfalos, e eu, ata hoxe, non sabía o seu verdadeiro nome.


Trátase da totora, ( Typha latifolia), coñecida tamén por anea, espadaña... En portugués: partasana, paina, tabúa, ou en inglés: cat´s tail, e mesmo en chinés, porque seica é comestible, kuan ye xiangpu.

Grazas a información que encontrei nos comentarios de un blog, puiden averiguar todos istes datos e aprender algo mais da planta que daba aquelas vistosas e aveludadas floracions e que me gustaba por en xerrons para decorar qualquer cantiño da casa.

E mentres todo isto pasa fora, recóllome no interior, con boa música bailable, comida cociñándose, e novo post para publicar e sentir que o meu computador compórtase de xeito razoable e me permite escribir sen que me escapen as letras ou teña que facer mil artimañas para que escriba o que quero e non o que quere él, que a veces, é nada.

Bo comezo do outono!

xoves, 9 de setembro de 2021

A FILLA ÚNICA

 


Eu non fun filla única. Houbo unha primeira, Inés, como se chamaría se vivise. Nunca chegou a ver a luz e miña nai, houbo de deixar de vela porque nacer na casa era unha cuestión de sorte e nese caso, nona houbo.

Non sei como se atreveron a asegundar. Miña nai era unha muller valente ou eu non estaría aquí.

Debo agradecérllelo. Houbérame gustado ter aquela irmá que non foi posible. Unha irmá maior.

Pero a miña vida sería ben diferente do que foi. Hai circunstancias que o cambian todo.

Aos fillos e fillas, xa se lles quere antes de que nazan. Lémbrome como, presa dun brote

esquizofrénico ela chamaba pola súa filla Inés, despois de vinte anos que a concibira. Chamaba por ela e non por min. Víaa polas rúas de Lugo cando iamos camiño dun psiquiatra, en pleno San Froilán, e tendo eu case dezaoito anos.

Así foi como me convertín en filla única.

Ninguén me levou mais o almorzo á cama, con zume de laranxa incluído, e algo temperado para non tomalo frío.

Coidáronme e quixéronme como nunca me sentín coidada e querida. Era o seu tesouro logrado con tanto esforzo e valentía, polo que estaban dispostos a dalo todo. Non sei se os defraudei. Penso que cumprín os seus soños e que se sentiron orgullosos de terme, aínda que non tal como quixeran.

Hoxe si que o estarían, pois coidei a súa casa e a súa horta e continuei algunhas das cousas que eles facían, como o de ter hóspedes aloxándose na casa e desfrutando das vistas do xardín no que tantas horas pasaran de novos e de maiores.

Levarlles flores silvestres aos seus nichos, con frecuencia e falarlles do meu día a día, e do moito que agradezo canto me deron e deixaron, xa é un acto que sei que lles agradaría se puideran aprecialo alá onde queira que o seu espírito se atope.


Adoro os cheiros da nenez,

das candeas de millo e dos castiñeiros.

No meu faiado arrecende

a lúpulo secándose

para facer a cervexa que adoras.

O teu poema do faiado

garda historias, xogos e cheiro a mazá.

O meu xa perdeu o aroma

dos mini books do chocolate Carmiña

pero garda os soños que soñei.


Beatriz Pin Diaz

xoves, 2 de setembro de 2021

A VITROLA



Os antigos donos da casa na que viviamos e rexentabamos unha taberna mandárannos unha vitrola e algúns discos para que divertiramos á clientela. Así foi como caera nas nosas mans aquel aparello que ainda quixera telo hoxe, porque a nostalxia, vólvenos ao de antes, unha vez mais.
Era de madeira e tiña duas portiñas por diante. Non levaba alto falante en forma de campana como os das gramolas pero debía telo incorporado.
Os discos eran de cancións da época dos anos sesenta e mais antigas. Había un conto que nos gustaba moito e ademais era en galego, cousa rara naquela época e vindo de Madrid, pero chamábase O Tabeirón.
Nunca indaguei sobre a procedencia daquel conto pero quedóume na memoria. 
Despois dalgún tempo, meus pais cansáranse da vitrola. Estorbaba no mostrador porque era grande e vindo por alí o sobriño dun veciño que era un rapaz novo, doutra aldea, chamada O Trabeiro, quixo mercarlles a vitrola e meus pais nono pensaron duas veces. Sen dicirme nada, da noite para a mañá, como eu estaba en Lugo a estudar, vendéronlla.
Andado o tempo, eu quixen recuperala e preguntéi por ela a alguén que coñecía ao novo dono pero nunca tiven unha resposta certa. 
Sempre sentín que se desfixeran dela porque eu era aficionada a gardar todas as cousas antigas, como a radio aquela primeira que tivemos e que xa hai imitacións a vender, as planchas de carbón e as de aquecer na cociña de leña, as zocas de madeira, os trebellos de traballar a lá...
Todo se foi perdendo! 
Agora hai unha volta a todo o que foi novo e moderno naqueles tempos como as cámaras de fotos de carrete, os cassettes de cinta, os discos de vinilo e seica son os obxectos mais desexados pola xuventude de hoxe, cansada xa de tanta dixitalización. 
Pois tamén haberá que recuperar o aro, os zancos, as peonzas, os teveos, as bonecas de trapo ou de millo...
Ter moito e ter de todo tamén chega a cansar. 

Buscando en internet, encontrei un dos contos de Joselín, o autor de O Tabeirón. Merece a pena escoitar a súa voz.





domingo, 29 de agosto de 2021

TEMPO DE CEBOLAS




Un ano mais ca colleita de cebolas.
Recollidas antes das chuvias, que virán, secalas día a día, gardar polas noites, cortarlles as raíces, espilas da capa mais externa, enrestalas e penduralas nun lugar oscuro e ventilado. Usar primeiro as que teñen malformacións ou risco de podrecer.
Farán o deleite das miñas empanadas vindeiras das ensaladas e tortillas.
Faranme chorar ao cortalas pero todo lles perdoo porque unha cebolada dos vellos tempos, con cachelos é un manxar, simplemente, e que xa apenas se fai nos nosos tempos porque era comida de pobre.
Cando estudaba en Lugo, a señora da casa onde me aloxaba, facíanos case todas as noites o mesmo menú: ensalada de cebola, carne de porco cocida, acompañado con patacas tamén cocidas.
Ela deixaba a cebola en remollo de auga con sal toda a tarde, logo escurríaa e aliñabaa con aceite e vinagre.
Podo asegurar que nunca disfrutara tanto de comer cebola!
Este ano pensaba que non tería boa colleita porque tiveron moita chuvia ao primeiro e as de cor violeta sacaron flor case todas, pero non foi así, e podo dicir que collin mais que o ano pasado, do que me alegro porque vivir sen cebola propia é como pasar sen pan. "Contigo pan e cebola" 



luns, 23 de agosto de 2021

PRESENTACIÓN LIBRO




 Todos os astros estaban alineados este vinteún de agosto de 2021. Incluso a data podía lerse do dereito e do revés. 

O día era quente e algo anubado.

O lugar, un teatro natural, co son da auga correndo río abaixo.

O castiñeiro centenario daba boa sombra.

Alfombra de herba baixo os nosos pés.

Balaustradas arredor facían de palco.

Un ventre maternal onde tantos e tantas foron acollid@s.

Hortensias e gladiolos nos xarróns improvisados.

Un pasar de lecturas con mensaxens claras e sentidas,

foron desfollando a flor mais gardada.

Despois veu a música, que une aos pobos e

minimiza diferencias.

Aquelo foi mais, moito mais do agardado.

Unha revelación.

Sentir o ceo na terra,

tocar o divino cas mans.

Un soño realizado

vale por mil vidas.

Entre todos e todas, 

fixémolo realidade.









Vídeo presentación:



venres, 13 de agosto de 2021

PERCURANDO O MAR


 Pensando no longos que os invernos son aquí, e na pouca vida que temos por diante, non me queda mais que buscar os placeres que o verán ofrece. Un deles, o mar.

A unha hora en coche, ou menos, para amantes da velocidade, estou na praia que mais me gusta. Ainda con neboa baixa e pouca xente nela, entre as dez e as doce da mañá, para non queimar a pel, aproveito ao máximo os paseos que vou dando a bo ritmo, respirando o iodo, evitando que as ondas me sorprendan, pois hoxe estaban atrevidas de mais, esquivando algunha persoa que se me cruza de perto e co tapabocas á man por se, de repente, me atopo con  mais xente do previsto.

Lémbrome daquela vez que fora, de pequena, con unha tía miña á unha aldea con praia, entre Viveiro e Vicedo. a praia de Abrela. Aínda non era visitada como agora. Non tiña aceso a coches. Nonos había! Baixabamos por unhos carreiros e lembro que nos bañabamos mesmo chovendo. A auga non estaba fría. Un día collemos un polbo entre as rochas e levámolo para comer. Estabamos con unha familia da miña tía. Tiñan vacas e eu bebía unhas boas cuncas de leite fresquiña que gardaban na artesa. 

Hoxe, o mar estaba moi bravo. Tanto, que me parei a observalo e sentín desexos de escribir sobre él. De pé e no móbil, pois case nunca levo papel e lápiz á man, non tiña pensado facerlle un poema, senón unha foto e un título para poñer no Facebook. Pero logo, non me abondóu con iso e fun deixando que a inspiración me ditara o que tiña que escribir. Gústame que a poesía me sorprenda cando menos o espero. Non me impoño traballo nese sentido. Deixo fluir. Despreocúpome totalmente de si escribo ou non. 

Deixo aquí o que me saiu:

Abrindo o día con fortes ondas!

Vin papar o mar

Que me orballe

Me cubra de escuma

De acompasados sons

De correntes atraentes

Que me reguen as veas

De cores que me ollen

E se deixen ollar

Que me avisen do perigo

De querelo probar

Iste atraente mar

Quero conquistar


Beatriz Pin Díaz



mércores, 4 de agosto de 2021

AS VACAS QUE SE FORON


 

Tan so queda unha granxa de vacas na aldea. A que eu tiña ao pé da casa, vendeunas. Agora xa somos menos e nótase a súa ausencia. Gustábame velas, cada día, pacendo nos prados por onde Noa e mais eu camiñamos. Viñan ao noso encontro, a saudarnos, a ter unha pequena conversa. Era como sentirnos en compañía. Sempre tiven curiosidade polos nomes que lles poñían:  Lucera, Pacheca, Teixa, Pinta, Rubia, Gallarda...Eses eran os nomes que eu lembro das vacas de antes, na casa dos avós, pero as de agora, seguro que terían outros nomes e para dar nomeado a mais de trinta  facía falla  un bo esforzo por parte do dono.

Mesmo axudei a buscar unha que se lles votara fora do prado, unha tarde. Por mais ca buscabamos non aparecía. Ata que ao seu amo se lle ocurreu chamala polo nome. Entón, a vaca apareceu vindo cara a nós.

Dende a fiestra da miña casa, puiden ver, un día, como paría unha no medio do prado onde estaban. A súa cría non daba atopado o ubre da nai. E as vacas que estaban mais preto, brindáronse a axudar. Nada conseguiron, por mais que o intentaron, dando proba da camaradería que existe entre os animais, a veces mais que nas persoas. De pouco serviu porque logo apareceron os donos co tractor, para levar a recen nada sin ter probado o leite da súa nai. 

A min non me gustou nunca esa idea de quitarlle as crías ás nais. Pero o mercantilismo non vai ao par co humanitarismo. E ante todo está a explotación do animal para ben dos granxeiros. Eles saberán.

Non ocorre o mesmo coas vacas "de carne". Esas sí, que poden ter as crías con elas, logo de parir. Da gusto velas xuntas no prado e que poidan mamar cando queiran. Como coñecen as súas nais! 

Agora, os camiños xa non estarán emporcados, nen haberá malos cheiros arredor, nen moscas! 

Pero quedará un baldeiro cada vez mais notable dun rural despoboado, dun rural sin xente e sin animais. 

Sinto que se foran, e os seus donos aínda o sentirán mais!



martes, 27 de xullo de 2021

FILLOS DE PAPEL


VALES O QUE PESAS E PESAS O QUE VALES

Así te saudo e así te recibo, meu fillo de papel, Lerias de Bea.

Despois de case doce anos xuntos, nunca te vira fisicamente, nunca te tiven nas mans, pasei as túas páxinas, acariñei o teu lombo ou sentin o teu peso.

Chegaches onte, cando eu  non atendin a chamada e tiveches que voltar na bolsa da funcionaria de correos. Á espera de que "o/a carteiro/a sempre chama duas veces", puxen todos os meios para que esa segunda vez non houbera fallos.

Non sabía por onde había de empezar a ollarte, se polo principio ou polo final, como teño por costume. Daba igual. Aquí, a orde non altera o produto. 

A tua cara A, foi un empeño meu, unha teima contra outras teimas. Estou moi contenta de que me leves tal como son e polo camiño que percorro, e ca miña compañeira Noa, protexéndose do sol na miña sombra. A cara B, ten o meu selo pero con aportacións das personas que me leron e saben de min.

Cincocentas páxinas engordan o teu corpo pero disimulan as gorduras porque están servidas en pequenos petiscos variados, como variado é o día a día do noso itinerario.

Farei o posible para que non sexas fillo único. Tampouco se acabaría o mundo porque o foses. Eu tamén fun filla única e o meu fillo, e non hai traumas por iso. 

O que sinto ben, é non poder acompañarte dos poemas que a tí tanto che gustaban. A poesía é cousa aparte. Non tiña porque selo. Mais ben foi porque non che cabía mais na panza.

E  agora qué?, pregúntome. Seguirán as leriasdebea enchendo páxinas dun blog que foi convertido a "fillo de papel", como Maricarmen Rey, chama aos seus libros? Muito sentiría deixar o blog, empezar un novo que se chame doutro xeito, que non se asemelle en nada a tí... Cousa difícil! Haberá algún día unha segunda parte de Lerias de Bea? 

A quen queira facerse contigo, deixo aquí un enlace:

Lerias de Bea amazon

https://www.amazon.es/Lerias-Bea-Marronda-Beatriz-D%C3%ADaz/dp/B099TN9XH8/ref=sr_1_6?dchild=1&qid=1627645859&refinements=p_n_date_first_available_absolute%3A831289031&s=gallego-books&sr=1-6o-books&sr=1-6




xoves, 22 de xullo de 2021

LIFE

Buscando os meus poemas antigos, no faiado, atopei este que escribíu Barry, no 1980, cando ainda non nacera o noso fillo. 

Pareceume que era fermoso e quixen publicalo aquí no blog. 

Traéme nostalxia.




 "Life"


Yet another evening arrives,

with the days work as yet undone.

The changing weather is like my feelings

of life as an apathetic but blissful existence

or an orderly  enjoyable though not quite as agreeable

occupation of time on earth.

People however have trouble in communication.

Some being harder to connect than those that Snowpake*.

Can right attitudes remain unchanged and

ignorance prevails which becomes more acceptable with time.

Life goes on while the evening leaves peacefully.

Still unsaved with it comes, possibly knowing of

a light at the end of the tunnel.

Among lives, many uncertainties burns a flame.

That love is true and bright.

It gives strength when weak, warmth when cold.

Always flickering quietly

all my life, my love I give the hight.

                                                By  B.J. EVANS


*Reg. Trade Mark

                                



venres, 9 de xullo de 2021

AQUELES MARABILLOSOS ANOS




Eu tiña un laud emprestado. Nono sabía tocar. Aspiraba a facelo. Sempre me rondaron os instrumentos de corda pero acabei tocando algo os de tecla. Quizá polo da Olivetti na que daba moitas pulsacións por minuto.

O cuarto de xuventude no que escribía poemas, cartas...

Sobre a manta tecida con la de ovella, agasallo que meu pai recibira cando casou. Ainda a conservo.

Os tabiques de madeira, soportaban posters dos e das favoritos/as, o típico da idade.

Xa daba mostras de ser a rapaza diferente, aquela que Suso Trashorras soubo albiscar pero eu non era consciente de selo.

Agradezo que o Google me traia á memoria algúns recordos daquel tempo ido, ou non, porque cambia o contexto e a esencia segue igual.

Vivir na casa onde nacín e me criei é unha maneira de continuarme.



Facundo Cabral, o do poster do meu cuarto, foi un dos meus ídolos daquel tempo. 

Vino en concerto no Gran Teatro de Lugo. Tocaba a guitarra, recitaba, cantaba...e as suas letras éranme siñificativas.

Xunto con Víctor Jara, Atagualpa Yupanki...foi un dos cantoautores suramericanos que escoitabamos naquela época de estudantes.  Unha época revolucionaria.


VIDEO

"No soy de aquí, no soy de allá" 



xoves, 8 de xullo de 2021

AQUELES MARABILLOSOS ANOS






Eu tiña un laude emprestado. Nono sabía tocar. Aspiraba a facelo. Sempre me rondaron os instumentos de corda pero acabei tocando algo os de teclado. Cecais polo da Olivetti na que daba moitas pulsacións por minuto.
O cuarto de xuventude no que escribía poemas, cartas...
Sobre a manta tecida con la de ovella, agasallo que meu pai recibira cando casou. Aínda a conservo.
Os tabiques de madeira, soportaban pósters dos e das favoritos/as, o típico da idade.
Xa daba mostras de ser a rapaza diferente, aquela que Suso Trashorras soubo albiscar pero eu non era consciente de selo.
Agradezo que o Google me traia á memoria alguns recordos daquel tempo ido, ou non, porque cambia o contexto e a esencia segue igual.
Vivir na casa onde nacín e me criei é unha maneira de continuarme.


Facundo Cabral, o do poster do meu cuarto, foi un dos meus ídolos daquel tempo. Vino en concerto, no Gran Teatro en Lugo. Tocaba a guitarra, recitaba...e as suas letras éranme siñificativas.
Xunto con Víctor Jara, Atagualpa Yupanki... foi un dos cantoautores suramericanos que escoitabamos naquela época de estudantes, unha época revolucionaria.

  Video "No soy de aquí, no soy de allá".








venres, 2 de xullo de 2021

MY DEAREST HOME!

Home, sweet home!

You never let me 

feel alone!

You are my heart,

My lonely star

that brights my nights

and makes my days

the joy of life.

Home, sweet home!









 

luns, 21 de xuño de 2021

MARMELADA DE FROITAS VERMELLAS


 Hoxe entra o verán pero deberónse equivocar os ceos porque aquí o que chegóu foi mais inverno con todo o o que iso significa. Xente, animais, plantas... voltamos ao cubil.

Como non se podía sair, por mor da incesante chuvia, e logo de ter argallado no computador, feito a miña xinasia suave co tuturial de youtube, pensei que sería bo poñerse coa marmelada de froitas vermellas que recollín na horta, antes de que se pasen.

Mesturei amorodos, arandos e grosellas e púxenme mans á obra, pois é un traballo de pacencia e de saber esperar. Case leva un día enteiro !

Mentras se agarda, pódense facer outras cousas: ler un bo libro, como iste de José Luis Sampedro "La sonrisa etrusca", Mais me gustaría lelo en italiano, xa que é a historia dun vello campesiño calabrés, que pasa unha temporada no apartamento dos fillos en Milán, onde coñece ao seu netiño de poucos meses.


A marmelada, para que calle ben, hai que deixala enfriar e se non ten a textura desexada, voltar a poñela ao lume ata que vaia espesando. É un truco que me dixeron e parece que funciona. Como sempre lle poño menos azucre do indicado, tarda moito en coller firmeza pero, ao final, acaba por callar.

O libro tira de min. Un avó do rural italiano, que non se afai aos costumes da cidade, a onde vai para ser tratado dun cancro, rusca, como él lle chama, e que choca co refinamento e artificialidade dun mundo tan afastado da natureza, e das costumes e modo de vida do lugar do que procede, e ao que se vai adaptando pero sen esquecer a súas raíces, trata de educar ao seu netiño nesas costumes de toda a vida para facelo un calabrés de pes a cabeza. Para iso ten que sacrificar moitos dos seus hábitos, como o de fumar, comer e beber, aseo personal... todo para poder entrar en contacto co que mais quere neste mundo, o seu netiño Bruno.

A marmelada vai avanzando en cocción e xa case está para poñer nos tarros que logo se ferverán a baño maría para que se garden por un tempo. O que ocurre é que, despois dunhos meses, van perdendo a viveza de cor, como se fosen oxidándose, pero o sabor queda.


O día vai dando treguas pero eu non saín a camiñar. Agardo poder facelo, porque o día que non camiño, parece que me falta algo. Ainda que a xinasia de Termalia, axudóu a mover un pouco os músculos.

Recomendo ista xinasia suave, que está guiada por un rapaz moi xeitoso e cunha música de estilo tibetana que crea un ambiente moi agradable. Combina respiración e exercicios para fortalecer as pernas, o equilibrio... e inclue estiramentos ao final.

Deixo aquí o vídeo "Termalia gimnasia suave you tube"