www.leriasdebea.blogspot.com

Translate

martes, 26 de decembro de 2023

RUTA DOS PINTORES

 


Por fin chegóu, por sorpresa, o día que me levaría a coñecer esta ruta da Fonsagrada, (Lugo), despois dun primeiro intento fallido, por mor da chuvia, días atrás.

Chámase así, para honrar a dous pintores nados en aldeas polas que pasamos, Benjamín Vázquez de Pántares e Miguel López Monteseirín de Allonquiña.

Comezamos a ruta na Ferraría,  con mal pé, nunca mellor dito, porque o sendeiro estaba masacrado polo tránsito de tractores carregados de madeira que fixeron del un barrizal no que nos enterrabamos ata os nocellos. Fomos sorteando este obstáculo como mellor poidemos pero coa intención de poñelo en coñecemento das autoridades para que, polo menos, eisixan aos madeiristas a reparación do camiño tal e como estaba antes de usalo.



O sendeiro, a carón do río Allonca, zona protexida por ser Reserva da Biosfera, levounos por paraxes sombrías ao principio, na fría mañá de xeada, para ofrecernos unhas vistas espléndidas de montaña, val ou case cañón, por fragas de robledo, acivro, teixos, entre outras especies.

A primeira igrexa que atopamos, Santa María de Allonca, S XVIII, unha das poucas que teñen escaleira exterior para acceder ao campanario.



En canto chegamos a un alto no que o sol empezaba a aquecernos, vimos unhas rochas planas e alí decidimos tomar o café da mañá. Non faltóu turrón de castaña e chocolate, de elaboración caseira, bolachas, froita deshidratada traída de Indonesia...




para logo continuar por un sendeiro protexido por laxes estreitas e punteagudas, paredes de pedra que seguramente serviron de protección dos animais que levaban o gran ao muíño que atoparíamos máis adiante en moi bo estado de conservación, tendo tamén vivenda para o muiñeiro na planta alta.






Chegamos a un nucleo rural formado por vinte casas, moitas en ruínas e outras restauradas. Era o punto máis afastado da ruta dende o que retornamos ao punto de partida, xa que se trata dunha ruta circular de uns 11.500 kms. 
A aldea chámase Allonquiña e agás no periodo vacacional, atópase sen habitantes. Ten unha capela na que se gardaba unha escultura de Santiago Matamouros que agora se conserva na casa grande de Allonca e tamén  unha escola feita en 1955 co diñeiro dos emigrantes do lugar en Arxentina.
Alí atopamos unha fonte xunto a unha  casa que leva por nome O Relaio e debaixo do hórreo  decidimos tomar o xantar que levabamos e que xa ía sendo hora de comelo.









Pasamos por Allonca, e chamóunos a atención a Casa Grande, da que falaba antes. É realmente suntuosa, con moitas propiedades arredor así como hórreo, e outras dependencias.







Un pouco máis adiante atópase o núcleo rural de Allanca con estas casas grandes ben conservadas e habitadas moitas delas.



Desexando chegar ao punto de partida apuramos a subida empinada por un sendeiro algo escorregadizo despois dunhas cinco horas que aproveitamos para ir devagariño vendo cousas, ouservando, sentindo a natureza e entreténdonos con historias, cantigas... desfrutando da boa compaña e agradecendo ter tan perto de nós, lugares tan idílicos e interesantes, con moito que aprender deles, de como vivían as súas xentes, dos traballos que pasaron para facer as casas, as paredes das lindes das fincas e camiños, o aproveitamento do río, dos muíños nunha paisaxe agreste, montañosa e na que se sinte a natureza, a paz, o silenzo e se respira aire puro sen contaminar... Un tesouro que merece ser gardado e coidado.

Grazas, Iria, Sande e Daniel por tan boa compaña e por brindarme a oportunidade de coñecer sitios tan interesantes.

10 comentarios:

  1. Calculo que tenha sido uma excelente epopeia. A interpretar as imagem e a narrativa, foi de certeza fascinante.
    Deixo os meus votos de uma excelente semana, e um ANO NOVO de 2024, com tudo de bom.
    Beijinhos, amiga Beatriz!

    Mário Margaride

    http://poesiaaquiesta.blogspot.com

    ResponderEliminar
  2. Xenial, Bea! Grazas por mostrarnos e contarnos tan detalladamente esa fermosa andaina.
    Aperta!

    ResponderEliminar
  3. Estou seguindo seu Blog agora e desejo que seu Natal tenha sido maravilhoso. Bju

    ResponderEliminar
  4. Un buen paseo, y muy bonito. Qué lindas fotos.

    Un abrazo, y feliz salida de año.

    ResponderEliminar
  5. Boa tarde:- Fotos muito bonitas. Deixo o meu aplauso e elogio
    .
    Feliz Ano de 2024 para si e família.
    .

    .

    ResponderEliminar
  6. Andaína ben pintoresca e amena, na que non faltou detalle. Gustóume especialmente o acceso o campanario, con esas escaleiras tan peculiares.
    A seguir, e que o vindeiros ano siga habendo roteiros para percorrer.

    ResponderEliminar
  7. Pese a ese tramo lleno de fango que tuvistéis que salvar, la excursión sí que ha valido la pena, también el sol ha querido acompañaros entrada la mañana y ese xantar al aire libre tuvo que ser digno de recordar ¡la de risas que seguro os habéis echado! No hay nada mejor que una comida al aire libre con una compañía amena y divertida.
    Me detengo viendo tus bonitas fotos y es la primera vez que descubro una escalera exterior para subir a un campanario, me encantaría estar ahí.
    Esos pintores han tenido un precioso panorama para poder inspirarse, los paisajes con el verdor de mi querida Galicia, son únicos.
    Aprovecho para desearte una feliz salida y entrada de año.
    Recibe mis cariños en un abrazo.
    Kasioles

    ResponderEliminar
  8. Seu blog é o mais bonito que já vi, dona Bia. Um beijo, parabéns e feliz 2024.

    ResponderEliminar
  9. Apesar da dificuldade de caminhar, com a estrada nesse mau estado, deve ter sido um passeio maravilhoso.
    Eu adoro o contacto com a Natureza, e gostaria muito de te ter acompanhado...
    As fotos mostram paisagens lindíssimas.

    Aproveito a oportunidade para te desejar um FELIZ ANO NOVO!!!

    Bom Fim de Semana.
    Beijinhos
    MARIAZITA / A CASA DA MARIQUINHAS

    ResponderEliminar
  10. Olá Beatriz
    Que este ano novo de 2024, nos traga mais, amor, justiça, paz e tranquilidade.
    Feliz 2024!
    Beijinhos.

    Mário Margaride

    http://poesiaaquiesta.blogspot.com

    ResponderEliminar

Grazas por comentar, por empatizar e por vir en son de paz.