www.leriasdebea.blogspot.com

Translate

domingo, 26 de setembro de 2021

MARASMIUS OREADES AO OP0RTO


 Hoxe atopei as primeiras sendeiriñas, (Marasmius oreades), coñecidas en castelán como senderuelas.

Medran en grupos, nos prados. Hai que comprobar que o seu talo non se corta ca  man porque é moi fibroso, unha das suas principais características, e que as diferencia doutras moi similares. Teñen unha especie de mamelón no sombreiro. Son pequeniñas, cor pardo claro. So se come o sombreiro. Son cogomelos pouco apreciadas pola xente que se adica a recoller pero son exquisitas.




A receita que vou deixar aquí, atópase en internet co mesmo título.


Primeiro, encontrar as sendeiriñas.

Limpalas con papel de cociña.

Poñer a partes iguais nunha sartén, aceite de oliva/manteiga

Rehogalas cando se fundan as duas graxas, a fogo forte durante 10 minutos.

Pódese engadir guindilla nese momento.

Logo engadir un chorro de viño do Porto e deixar facer a fogo lento outros 10 minutos.

Engadir sal

Servir quentes, con calquer guarnición (puré de pataca, pasta, ou simplemente acompañadas con pan ou con nada)

14 comentarios:

  1. Adoro cogumelos mas... apanhados no campo são um verdadeiro perigo por quem não os conhece bem. Alguns são venenosos e matam mesmo. Todo o cuidado é pouco..
    .
    Um domingo feliz … Cumprimentos
    .
    Pensamentos e Devaneios Poéticos
    .

    ResponderEliminar
  2. Hay setas que dan mucho juego en la coicna. Gracias por compartir

    Un abrazo

    ResponderEliminar
  3. Olá, Beatriz!
    Excelente receita aqui nos trazes. Até faz crescer água na boca. Gosto muito de cogumelos.
    Podes mandar um pratinho para mim. Rssss

    Votos de uma excelente semana!
    Beijinhos!

    Mário Margaride

    http://poesiaaquiesta.blogspot.com

    ResponderEliminar
  4. Deben ser deliciosas, Beatriz. A mi me encantan todo lo que son champiñones u hongos comestibles. Tu receta tiene muy buena cara. Voy a tratar de prepararla. Gracias. Un abrazo grande.

    ResponderEliminar
  5. Acabo de ler, grazas pola receita, menuda maneira de avivar a fame que xa tiña, hahaha.
    Apertas!

    ResponderEliminar
  6. Deve ser uma delícia, Bea! Deu vontade de experimentar; não acredito que encontre esses cogumelos aqui, mas vou tentar com outros. Meu abraço, boa semana.

    ResponderEliminar
  7. Moi boa Beatriz.
    Dende logo da gusto contigo,
    Ésos cogumelos con un viño tinto de rechepute!

    E probache a facelas en empanada?

    ResponderEliminar
  8. O outono agasállanos con tantas cousas, como eses cogumelos q han estar deliviosos coa receita que compartes.

    ResponderEliminar
  9. Gosto de cogumelos na comida.
    Esta tua receita de ser muito boa (só sei comendo...).
    Continuação de boa semana, amiga Beatriz.
    Beijo.

    ResponderEliminar
  10. Comeza a cociña do outono... Esas sendeiriñas con viño do Porto teñen unha pinta deliciosa. Mágoa que eses cogumelos non os saiba recoñecer. Eu este ano teño en mente probar unha receita de tarta de castañas tradicional do Courel que busquei por internet. Fixen máis veces tarta de castañas, pero probei a que comercializa unha empresa desa zona (e tamén restaurantes, como a marabillosa e peculiar taberna do Pontón, se non fuches recoméndoche a visita) e sorprendeume moito. É deliciosa, moi xugosa e ten unha textura que nunca vira nese tipo de tartas. Non sei como describila, entre pudin e biscoito. A ver se con esa receita poido emulala. Unha aperta. Iria.

    ResponderEliminar
  11. Continuando aquela conversa, "pode ser
    um detalhe para alguns", não para mim.
    Fazer aquele tipo de coisa é essencial
    para mim. E para ti, o que de verdade
    tu achas?

    ResponderEliminar

Grazas por comentar, por empatizar e por vir en son de paz.