www.leriasdebea.blogspot.com

Translate

sábado, 12 de novembro de 2022

CABREIRA

 


Un martes de novembro. Día de tódolos santos, acompañada por unha parella amiga, diriximos os nosos pasos hacia Cabreira.

Deixamos o coche en Sampaio, fixemos unha paradiña para ver as fervenzas e seguimos, a carón do Eo, polo camiño vestido xa de outono e ofrecéndonos  os seus preciados froitos: as castañas.


Facía un día solleiro, case de verán. Pois polo San Martiño, volve sempre un veránciño que pode ser duradeiro ou non. Este ano parece que é xeneroso e oferece días con temperaturas moi agradables que xa quixera para todo o ano!

Entre conversas, recollemos castañas para facer un magosto. 


Xa era case a hora do xantar cando chegamos a Cabreira. Aldea agochada entre montañas, protexida dos ventos e pola que pasa o río Eo no que se teñen pescado boas troitas noutros tempos.

Esta aldea de unhas dez casas, mais delas en ruína, outras aínda manteñen o tipo e duas delas están habitadas.

Petamos á porta dos meus parentes e ninguén aparecéu por alí. Entón, a veciña, Felicitas, convidóunos a entrar na súa casa e ofrecéunos unhos cafeciños. Era o día do seu oitenta e seis aniversario e movíase  pola cociña como unha moza. 

Foi un recibimento moi agradable e pasamos alí un tempo que se nos fixo curto pero no que repasamos lembranzas de outrora e lembramos persoas que hoxe xa non están pero que foron coñecidas nosas, mais que nada, dela e miñas.


Cabreira está nunha costa que vai ata o río. As casas, como descolgadas por unha ladeira, semellan unha fervenza de pedra.

Algunhas delas foron casas pudentes. Aínda se conservan en bo estado. Por exemplo a casa que está xunto á capela da Pastora onde se celebra misa unha vez ao ano pola Pascoa e a que tiñamos por costume acudir para logo xantar cos nosos parentes e parentas.

A casa de Mingos, no fondo, xunto ao río, cun hórreo tamén e con outras dependencias nas que houbo escola nunha delas. Conserva aínda os apeiros de labranza, o carro, a leña xunto ao forno de cocer o pan...


Seguimos río arriba para tomar o camiño de volta por outro lugar que nos levaría ata Esgrade, outra aldeíña de poucas casas, só unha habitada e con gando. Tamén alí nos ofrecían un prato de caldo. Era xa boa hora do xantar.

Fixemos algunhas fotos de cousas que nos chamaron a atención, como o aldabón dunha porta.


Logo continuamos ata Sanpaio, onde empezamos a ruta. Alegróume saber que viven bastantes veciños e veciñas alí. Duas casas foron mercadas fai pouco por xente de fóra e viven e cultivan hortas. 

Pasamos polo, que no seu día, servíu para poñer escola e na que estiven unhos días substituíndo á mestra cando aínda estaba facendo os meus estudos de maxisterio.

Detívémonos a vela por dentro e fixemos unha foto dun monolito que está a seu carón.


Así, fomos chegando ata o coche que deixaramos no comezo da ruta e acabamos xantando na miña casa. O día anterior, cando me avisaron de facer este roteiro, penséi en ter un caldo de castañas feito para cando chegaramos. 

Xunto cun bo viño e unhos "ósos de santo" de sobremesa, puxemos fin a este día tan cheo de boas experencias.




(Acróstico)

Camiñando ao pé do Eo

A Cabreira imos chegando

Baixiño o rio vai cantando

Rise o sol nos castiñeiros

E apañamos as castañas

Imos visitar a Pastora

Rezar para que algún día

Aldea habitada se volva.


(Agradecer a Iria e Sanse polas fotos que fixeron. Eu perdín todas as miñas)

26 comentarios:

  1. Ola Bea! Sempre é grato coincidir e compartir contigo, coñecer dos teus proxectos futuros (que sempre tes algún en mente e seguir coñecéndote máis a través das túas experiencias pasadas e presentes). Agardo poder seguilo facendo. En canto ó roteiro foi moi bonito, tanto polas paisaxes como por todas esas xentes coas que conversamos polo camino, tan atentas e agradables, boas xentes. Aledoume moito coñecer a Felicitas, con esa vitalidade desbordante aos seus oitenta e seis anos, e ese agarimo co que nos tratou a tod@s, pero especialmente a ti, polos bos recordos que conserva de túa nai e que nos transmitiu. Tamén se ve que compartiu momentos agradables con ela na vosa taberna, que lles servía de tenda ás xentes dalí, e nos convites e celebracións onde traballaron xuntas, man a man. Gustoume escoitar e sumerxirme nas historias dos lugares polos que pasabamos da voz da xente que os coñecistes outrora, cando eran distintos de agora e á vez iguais, quedaron anclados no tempo (mostra o carro de madeira da fotografía disposto para saír ás labouras diarias en calquera momento), mais fáltandolles esa vida que Felicitas derrocha. Quen sabe, talvez nalgún momento poidan recuperar, como así o fixeron algunhas casas de Sanpaio e como así llo desexas á Pastora no fermoso poema co que remata esta entrada, e que tan ben reflexa o noso día (por certo, as castañas que apanamos polo camiño moi boas, como as do teu delicioso caldo). Tamén a destacar a gran árbore de buxo, que tendo en conta o lento crecemento desta especie debe ser alomenos centenaria, e que tamén sae retratada nunha das fotografías. Para cantas gaitas daría!

    Unha aperta,
    Iria

    ResponderEliminar
  2. Acredito que tenha sido uma caminhada fascinante. Fotos muito bonitas
    .
    Cumprimentos poéticos … feliz fim de semana
    .
    Pensamentos e Devaneios Poéticos
    .

    ResponderEliminar
  3. Seús pasos vai deixando
    A beira do río Eo
    Nun camiño sen tempo
    No ollar leva
    A Galiza
    Moi adentro.

    Revivir e vivir
    O pasado
    Tí, Bea
    Nolo traes eiquí

    Grazas por facernos partícipes da beleza da paisaxe

    ResponderEliminar
  4. Tempo ben aproveitado e de seguro que a xente que visitástedes tamén agradeceu a visita.Nucha

    ResponderEliminar
  5. Marabilla ler sempre o resume das túas andainas.
    Marabillosas fotos tamén que tan ben escolles sempre, esa fervenza namora parece ter un velo de noiva.
    Brindo por Felicitas, a xente así encántame.
    Marabilloso xantar que pon bo broche a tan lindo camiñar.
    Parabéns, Bea!
    Grazas por compartir con nós.

    ResponderEliminar
  6. Felicidades a todos por las bellas fotos,
    y a ti, por un texto tan sentido.
    Deseándote muchos senderos así.

    ResponderEliminar
  7. Uma aldeia muito interessante. Pena estar quase desabitada. Em Portugal também temos aldeias lindíssimas, assim. Com uma ou duas casas habitadas.
    Abraço, saúde e bom domingo

    ResponderEliminar
  8. Deve ser um excelente passeio, belas fotos e boas recordações, é muito bom!

    Bom fim de semana.

    Beijinhos 🌷

    ResponderEliminar
  9. Hola Beatriz.
    Hiciste un recorrido bonito y siendo aún, todavía Otoño. El tiempo se va deteniendo en buenas temperaturas. Excepto por las noches, que son algo más frescas. El puente pequeño por dónde pasas esta justo al lado la casa de Sergio de Cabreira. El recorrido que has hecho también lo hice yo hace unos años. Las fotografías son preciosas.
    Un fuerte abrazo y feliz semana.

    ResponderEliminar
  10. Hola Beatriz, encantador recorrido nos describes, hacia ese entorno de la Cabrera (rio Eo) que tantos buenos recuerdos te refresca y retorna a tiempos de ese pasado que queda indeleble...gracias por tu loable compartir.
    Un fuerte abrazo

    ResponderEliminar
  11. A CABREIRA, ENXEBRE E BONITO, SINGULAR EN OUTONO. UNHA APERTA. LARM

    ResponderEliminar
  12. Muito interessante crónica aqui nos presenteias. Sem dúvida lugares muito bonitos, onde será de certeza um prazer visitar.
    Votos de uma excelente semana, amiga Beatriz!
    Beijinhos.

    Mário Margaride

    http://poesiaaquiesta.blogspot.com

    ResponderEliminar
  13. Muito interessante este post.

    Arthur Claro
    http://www.arthur-claro.blogspot.com

    ResponderEliminar
  14. 💌Bea,
    Hoje vim somente
    ler e deixar meus
    Bjins de ótima semana nova.
    Voltarei para comentar
    sua maravilhosa
    publicação🤩.
    ✨CatiahoAlc./Reflexod'Alma
    💌

    ResponderEliminar
  15. un olacer es siemore visitarte
    yn adios lo es tambien

    ResponderEliminar
  16. Bea,
    Voltei para comentar sobre
    a publicação em si.
    Admiro sua disposição para
    as caminhadas e que bom que
    tem companhia saudável para
    desbravar lugares tão bonitos e
    cheios de encantos.
    Passei foto por foto e me imaginei
    passeando por aí.
    No momento crucial em que vivo
    ver suas imagens me são verdadeiro
    balsamo.
    Grata de todo meu coração por
    seu blog e por
    sua generosidade em compartilhar
    conosco (seus leitores).
    Da um beijo na sua amiga de jornada.
    Bjins de mesmo que com chuva
    ou sol a nova semana seja boa
    e favorável.
    CatiahoAlc./Reflexod'Alma

    ResponderEliminar
  17. Olá, querida Beatriz, sem duvida uma trilha muito linda de se fazer, em meio de muita paz.
    Você falou em caldo de castanha? Nunca provei, não imagino, mas adoro castanhas!
    Muito bom recordar tempos passados, isso é nossa vida!
    Gostei muito de ver as fotos.
    Deixo votos de continuação de uma feliz semana!
    Gostei muito de sua visita.
    Um beijo, paz e saúde!

    ResponderEliminar
  18. Tu adoras passear e conhecer nuevas cosas. Continuas elegante, porque andas muito.
    Aqui, no dia de S. Matinho también esteve sol e comi algumas castanhas.
    Bonitas fotos e interessante o acróstico com a palavra Cabrera,

    Besitos e continua vivendo com alegria.

    ResponderEliminar
  19. Olá, Beatriz,
    Passando por aqui, para desejar um feliz fim de semana.
    Beijinhos!

    Mário Margaride

    http://poesiaaquiesta.blogspot.com

    ResponderEliminar
  20. Me encantó la visita a este pueblo añejo, estimada amiga Beatriz. Esos lugares campestres los siento ¡tan románticos! con sus vetustas casonas y puertas, y senderos iluminados por ese sol de verano. Recibe mi abrazo afectuoso.

    ResponderEliminar
  21. Gracias, Beatriz, por compartir tan entrañable paseo, del que saco dos conclusiones muy diferentes: La primera es la cantidad de aldeas que se están quedando vacías, que para mi es muy preocupante a pesar de que la Naturaleza se encargue de recuperar sus espacios; y la segunda es, la hospitalidad del pueblo gallego, cuando os abren sus puertas, cosa que siempre he sabido por experiencias propias.
    Yo voy todos los años a la finca de unos amigos a recoger algunas castañas, y con este ya llevamos dos años que aunque las castañas son grandes, por dentro el fruto es pequeño debido a la falta de agua, por lo que las cuadrillas de recolectores tampoco han trabajado este año.
    Un abrazo.

    ResponderEliminar
  22. Un relato delicioso y que ha colmado nuestras ganas de caminar por esos caminos de tu tierra "meiga". Este relato me ha hecho pensar en la dramática despoblación de las zonas rurales en la mayor parte de los pueblos de España donde ir a vivir se hace difícil porque faltan muchas cosas que hoy juzgamos indispensables, concluyo felicitándote por lo ameno que ha resultado leer tu relato personal. Me encanta leerte en gallego, escribes realmente con destreza. Un abrazo.

    ResponderEliminar
  23. Admiro a facilidade com que escreves, Bea; e o carinho com que nos trazes a tua bela Galícia! Mas já te disse isto, não´? Boa semana, meu abraço!

    ResponderEliminar
  24. !Olaa, Bea¡

    !Perdoa non haberte visitado antes¡ son moi deixada, mais os anos van deixando a súa pisada, escribo para min e non me acorda ir a outros blogs, ou vou de Pascuas en vernes.
    Sóubome a pouco o teu bonito texto onde contas con detalle un día de andaina para apañar as castañas que asadas están de morte, e cocidas tamén, fixeches una pequena excursión por eses camiños que en outros tempos estaban mallados por as pisadas dos habitantes dos pobos, agora moitos voltean os seus lugares, e outros veñen de fora para traballar as terras e poder ter unha vida digna.
    Alégrame saber de ti e saber que estas ben, díxome Gonzalo que pregúntache por min, en ton dinme conta que xa había tempo que non pasaba por aquí e légrome de estar.

    déixoche unha aperta grande colmada de gratitude e estima.

    bicos. se moi , moi feliz.

    ResponderEliminar
  25. Gracias, Bea, por a túa cercanía.
    Quero decirche que as fotos son moi guapas, onde pos o ollo pos o tiro, sácalas moi, moi ben.

    Boas noites e doces soños.

    ResponderEliminar
  26. Eu quero alguém aqui sofrendo de qualquer doença para se curar da minha história após a doença do HIV nos últimos 3 anos e ter dificuldade para comer e tosse são pesadelos, especialmente no primeiro ano. Nesta fase, o sistema imunológico está muito enfraquecido e o risco de contrair infecções oportunistas é muito maior. No entanto, nem todas as pessoas com HIV desenvolverão AIDS. Quanto mais cedo você receber tratamento, melhor será seu resultado. Comecei a tomar ARV para evitar a morte precoce, mas tinha fé em Deus que um dia seria curado. Como paciente com HIV, somos aconselhados a fazer tratamentos antirretrovirais para reduzir nossas chances de transmitir o vírus para outras pessoas, algumas semanas atrás, procurei na internet se poderia obter alguma informação sobre o tratamento do HIV com ervas medicinais, em minha pesquisa, vi o testemunho de alguém que foi curado do HIV, o nome dela era Achima Abelard e outro paciente do vírus do herpes, Tasha Moore, também dando testemunho sobre esse mesmo homem, chamado Dr. Itua Herbal treatment. Fiquei comovido com o testemunho e entrei em contato com ele por e-mail. Conversamos e ele me mandou um frasco de fitoterápico que bebi conforme ele me instruiu. Comprimidos. Sou eternamente grato a ele, Dr. Itua Herbal Treatment.. Ele me garantiu que pode curar a seguinte doença.. HIV, Câncer, Vírus Herpes, Hpv, Pilha, Ereção Fraca, Doença de Lyme, Epilepsia, Glaucoma., Tumor Cerebral ,psoríase, catarata,degeneração macular,doença cardiovascular,diarréia crônica,doença pulmonar.aumento da próstata,osteoporose.doença de alzheimer
    , Diabetes, Mioma.

    ResponderEliminar

Grazas por comentar, por empatizar e por vir en son de paz.