AO MAL TEMPO...

 ...BOA CARA.

Deixar de lado o blog é como esquecer de alimentarse. E para eso nada mellor que poñerse a facer algo que nos distraiga destes días de chuvia que non cesa e que nos ten na casa engaiolados, nunca mellor dito, pois engaiolarse tamén siñifica distraerse con algo e, no meu caso, non é difícil atopar alternativas aos paseos que daría se non chovese. Sempre está a música, o baile, cociñar, tocar o acordeón, estudar xaponés, ler, o ioga... entre outras.

Pois onte era o día ideal para facer fillóas, xa que estamos en tempo de entroido e son algo que non pode faltar entre tanto cocido, orellas e demáis.

Así que mans ás tixolas e con música para bailar entre medias, en tanto que se van dourando, co ollo enriba, por suposto, que non se pasen, e sen pausa, en menos dunha hora hai un bo platado delas enriba da mesa.

Empezaremos polos preparativos:

Duas tixolas crepeiras, ovos (no meu caso só ún ou dous, porque van ser poucas), as fariñas, ( de forza da panadería, de trigo sarraceno, de espelta...), auga, sal ao gosto e, esta vez, púxenlle raladura de laranxa ecolóxica, o aceite xa fritido nunha das tixolas e un pincel.

Nun bol mesturo cunha pouca de auga as fariñas e bato con culler de pau que leva un burato no medio, (agasallo dunhas amigas checas) cando a auga coa fariña están moi espesas para que non se formen grumos despois. Logo vou engadindo auga e tamén incorporo o ovo batido aparte, o sal e a raladura de laranxa, neste caso, ata obter un amoado nen moi lixeiro nen moi espeso, no seu punto.

Xa coas tixolas quentes, untadas lixeiramente de aceite fritido, antes usábase un torrezmo de touciño, vaise estendendo o amoado cun cazo e repartíndoo pola tixola cubrindoa toda que non queden buratiños e se quedan pódese ir parchando.

Eu uso lubas brancas de algodón para non queimar os dedos ao darlles a volta na tixola para que se fagan polos dous lados. Cando empezan a levantar a orella xa se lles pode virar porque así non rachan e vanse colocando nun prato dado a volta ata que xa teñas o montón que querías facer.

Unha vez frías pódense conxelar. Eo collo seis ou sete e enróloas en film para gardar no conxelador e comer noutra ocasión. Sempre se deben desconxelar na neveira.

Comelas, cada quen cómeas como máis lle gusten pero eu teño a miña propia maneira de comelas.

Quento de unha en unha na tixola, primeiro por un lado, logo doulle a volta e poño enriba, queixo relado, pavo...(mesmo salmón, ás veces) e cando se funda e vexa que están tesas, é cando as poño no prato espolvoreadas de canela, mel de caña, ou mel de abella...como se apreza nesta foto. 

Pódese rechear con nata montada, con marmelada, simplemente con azucre...ao gusto de cada quen.

E así se pasa unha tarde entre música, baile e aroma das fillóas, que eu tamén lles chamo creps porque compartín piso cunha bretona en Londres a finais dos setenta e cando viña de vacacións da súa Bretaña sempre traía creps que logo recheaba con salchichas, bacon, ovos... pero o que eu non sabía daquela e souben andado o tempo é que se facían con trigo sarraceno e chámanlle "galettes.

Aquí deixo un video de como facer as galettes bretones.

MANTO BRANCO

 

Levantarse nesta mañá de Reis, abrir a pequena xanela do cuarto e ver o manto branco que pousa delicadamente sobre os arbustos do xardín, foi todo un agasallo visual.

Nin curta nen perezosa, púxenme o equipo axeitado e fun levarlles un pequeno aguinaldo ás únicas veciñas que teño. 

Como non quería molestalas, caso de que aínda estiveran na cama, levei con qué colgalo na xanela da cociña pero ao ir facelo, abríuse a folla e alí estaba Alba!

Pasaban carros pola estrada e eu era a única supervivinte da contorna. Cos paus de marcha nórdica case semellaba que fose practicar esquí de fondo pero tan só era catar a neve no seu máis alto apoxeo da mañán, denantes de que o sol fixese o seu.

Ao voltar, lembreime de que a miña familia estaba viaxando de volta dende Berlín, onde pasaron uns días na cidade e desfrutaron de moita máis neve da que temos aquí e penséi que lles faría un boneco de neve para darlles a benvida. Así foi. Non perdo as mañas, malia a idade, e, como cando era nena, ou mellor se cabe, logo artelléi un boneco de neve que deixo por aquíe que lle vou chamar Farruquiño.

Seguían caendo folerpas sobre a miña cabeza, ben protexida e impermeabilizada de pes a cabeza, tentei de non esvarar no xeo que cubría o manto branco e dinme un bo paseo pola aldea deserta. As imaxes eran increiblemente fermosas como sempre o son nestas circunstancias ten efémeras. Pois logo virían os raios de sol derreter todo o que a noite creóu.

Mandei polo whatsapp fotos ás miñas amizades de lonxe para que puideran tamén contemplar estas estampas que o cambian todo e sempre nos sorprenden para ben. Sobre todo neste día festivo, no que moita  xente non precisa erguerse cedo pero outra sí, pois tamén pasóu unha ambulancia e algúns coches que por algo terían que sair.

Ao abrir a xanela, o que primeiro vin foi o seto que está en frente e que logo botará a flor, pois é madrugador coma mín.

En contraste con esas floriñas que quedaron nunha pranta, esquecidas e que pasan o inverno na maceta da miña xanela para alegrarme as mañás, a neve engalanara as ramas coa sutileza do algodón.

Nin que dicir ten que rachei a miña rutina e case se me pasa a hora de tomar o antibiótico por mor do oído, con  tanta novedade que admirar.

As rosas truncadas polo frío, que non chegaron a abrir, tiñan enriba un bodoque branco que lles daba un toque algo exótico. Lembreime dunha fotógrafa que pasóu uns día nesta casa e que fai fotos deste estilo. Chámase Maida e é malagueña, neste momento en Camboia? Dende alí chegóume unha imaxe do Gingko que é unha pranta moi útil para a mamoria e o rego sanguíneo. As follas teñen forma de abanico. Esta é a foto que colgóu no Facebook e que me tomo o permiso de compartila aquí, logo xa llo pregunto!

E xa para terminar porque o frío instálase nos ósos e case inmobiliza as articulacións para escribir, vou rematando o tema de hoxe agradecéndolles aos reis tan exquisito agasallo que me deixaron á porta.

Para mín, son os mellores presentes que o día pode ofrecerme, despois da saúde, naturalmente.