viernes, 8 de junio de 2018

AUTO-STOP: viaxeira daquela maneira.


Percorrendo Escocia!


Nos derradeiros anos do bacharalato de daquela, alá polo 1970, ainda antes de morrer Franco, adoitaba traballar nos veráns en diferentes lugares e traballos.Un dos primeiros destinos fora Pontedeume.  Pero onde verdadeiramente descubrín o mundo foi na Costa Brava! Coñecera unhas rapazas de Salamanca e fixérame amiga delas. Dende entón, viaxabamos xuntas.Traballabamos como camareiras de cuartos en hoteis de moitas plantas. Tiñamos que facer unhas corenta e catro camas na mañá e polas tardes, lavandería e gardas, agás unha tarde libre á semana que aproveitabamos para viaxar e coñecer aquela zona. Como non tiñamos cartos, faciamos auto-stop. Non era difícil e a xente que nos levaba acostumaba ser  amable. Así, o seguinte verán, foramos a Zurich onde nos saíra un traballo con contrato na fábrica de chocolate Lindt. Dous meses entre suizos, italianos, galegos.....Ademais de comer bocatas de bombóns, aprendemos italiano sen apenas decatarnos. Tamén alí fixemos viaxes en auto-stop a Venecia e Milán. Parábannos os coches a mesma policía e pedíanlles que nos levaran. E eso era a pé de auto estrada, onde non se permitía facelo. Tiñamos bastante sorte ca xente que nos recollía!. Había quén non daba unha palabra en toda a viaxe, había quen ía a douscentos por hora, había quén pola estrada de curvas que vai por San Gotardo, con túneis e precipicios, facía adiantamentos de película.... Pero daquela non tiñamos medo. Eramos novas e a esa idade non se pensa na morte. Hoxe, morro de medo so cando vou de pasaxeira en calquer coche! Pero o mais anecdótico e do que me sinto como orgullosa, foi a viaxe de volta de Suiza, que fixen soa en auto-stop, ata Lugo, durmindo no saco en estacións de tren por Francia, e nun xardín en San Sebastián. Non tiña medo! Ningún! Nin ETA, nin violadores, nin asasinos.....E non porque nonos houbera.... senón porque era nova, segura, decidida, confiada e sempre esperanzada de que ante calquer contratempo, tiña como defensa a miña palabra, nada mais. Era así de ilusa, de inocente, de inxénua! Tal vez, ou cecais fosen outros tempos!
Logo virían as vendimas en Francia, na rexión de Libourne e Cogñac. Foramos varios anos seguidos e xa nos coñecían. Iamos sempre á mesma familia e tratábannos como da casa. Lémbro que, a min, polo menos, tocárame un cuarto da casa, para min soa, con chimenea francesa e todo! Era un luxo ser vendimiadora naquela casa, comendo na mesma mesa ca familia, un menú feito  a propósito con todo o esmero, para a época da vendima. Tomates recheos de carne, caracois, queixos de Camenbert, patés caseiros.....e bo viño e mellor coñác para o cafeciño que acompañabamos con tarta de mazán! Nunca esquecerei aquela dona da casa, tan xenerosa cos seus traballadores! E tamén alí, aprendemos francés. Pasei de non saber nada e ter de intérprete a miña amiga, a ser capaz de levar unha conversa cando viaxaba en auto-stop, por exemplo dende París, onde había colas de autoestopistas e que eu me saltaba olimpicamente, sen respetar as normas, para poñerme de primeira, así como quen non quere a cousa, (inxenio de galega!).
O auto-stop era a nosa maneira de movernos. Lémbrome, nunha ocasión, viaxando cun compañeiro, hoxe escultor coñecido, estabamos comendo un melón e en paga de poñer o dedo poñiamos o melón para que nos parase algún camioneiro TIR que eran os que facían viaxes mais longas e tiñan moita experencia en levar xente coma nós, porque así tamén levaban compañía e non lles daba o sono, que eso tamén é outro tema: a veces, ainda que nós quixeramos durmir, nono faciamos para darlle conversa ó conductor e que non lle dera o sono.
Sobre as viaxes neste medio, tería material para un libro gordo. Non sería mala idéa ir empezando a materializalo, porque é todo un estudo cheo de psicoloxía, de experencias, de aventura. Nós, xa sabiamos, polo tipo de vehiculo que nos paraba, qué tipo de persoa podería ir dentro. A veces rexeitabamos subirnos con algunhos deles.
Deixo aquí este pequeno esbozo do que pode ser algo mellor contado se algún día volta a ser inverno no verán, e pase mais tempo dentro da casa. Eso, ou irme a Escandinavia, onde parece que lles foi todo o calor que nos tocou a nós o pasado verán. Son cousas do planeta, e de fora dél, que o cosmos é moi amplo e toma decisións propias.
Hoxe, non viaxaría en auto-stop, ainda que a veces levo algunha persona que me para. Antes mais que agora. Case xa non se estila ese medio. Pero o que sí usei foi o "bla, bla car" e non me foi mal.
Pero o mellor de todo, para min, hoxe, é camiñar a pé! " Camiño a pé, e por eso é polo qué vexo o mundo tal cal é " (Manuel María??? con toda seguridade, Fuxan os Ventos!!!)



5 comentarios:

  1. Memórias de outros tempos, outras histórias que se recordam com saudade.
    Gostei de a acompanhar ao longo desta.
    Um abraço e uma boa semana

    ResponderEliminar
  2. Não amiga, hoje não é dia de S, Valentim no Brasil. Eles não festejam S, Valentim o dia dos namorados deles é hoje, porque eles dizem e bem que Santo António foi protetor dos namorados. E era português.
    Abraço

    ResponderEliminar
  3. Nova, segura e decidida. Como Jack Kerouac en On the road. Penso que a verdadeira literatura está cosida a pel, escríbese coa pluma mollada en sangue, como As casetas de baño, nas que Monique Langue verteu a súa alma, ou as novelas de Agustín Fdez Paz, que tecía as historias cos fíos da vida. A autenticidade non se pode inventar, ten que ser vivida para poder ser contada. Así que son un fan destas crónicas de viaxes que estás facendo, comezando nos 70, cando eu era un neno, no país había unha dictadura e a muller sofría un machismo que non che impediron voar, buscar os límites da vida, medrar. Os meus parabéns!

    ResponderEliminar
  4. Ola Bea, non te imaxinas o que me gusta esta interesante e bonita historia certa que forma parte da tua vida. Aventureira como ninguna, ou como poucas, en aqueles tento todo era pecado e tal aventura que no se permitia, ti fuches enchendo a mochila de experiencias, de amor e de detalles vividos que hoxe contas orgullosa e non e para menos, e unha ledicia e ademáis engrandécete. Gracias a todo eso, hoxe disfrutas os frutos que ese amor de xuventude que o destino che regalou e non me equivoco pensando que son o teu tesouro máis preciado.
    Encantóume ler esta maravillosa entrada, Gracias por compartir esas bonitas viencias, véseche moi bonita nas fotos.
    Foi un pracer pasar por este recuncho fermoso d túa casa.
    Unha aperta grande e ten un bonito verán, hasta tembro alonxome dos blogs.
    Igual paso por Lugo algún día… Se logro ir douche un toque e podemos darnos un abrazo que tanto desexo.
    Biquiños, Bea.

    GRACIAS POR ESE AUTO-STOP. ¡FORMIDABLE!!!

    ResponderEliminar
  5. AI QUE MAL ME SAE, E NO ENCONTRO O CORRECTOR DE GALEGO... SEPTEMBRO QUIXEN DECIR.

    ResponderEliminar