domingo, 18 de diciembre de 2016

LUCUS AUGUSTI



Así foi a cidade romana Lucus Augusti, unha vez que se amurallou. Antes había un campamento romano pero debido ao seu lugar estratéxico, unha vez construída a cidade romana, decidiron facer unha muralla que albergaba a uns seiscentos soldados que habitaban nas súas torres
de dous andares e con moitas ventanas, das que so hoxe se conserva unha.
Empezamos o percorrido arredor deste monumento que tiña un castelo anexo onde se gardaba o armamento. Ese castelo quedou formando parte da muralla.
En principio so había catro portas que servían de acceso á cidade pero logo foron abríndose outras novas e mais grandes. Algunhas portas mais pequenas foran de uso privado de acceso a hortas como é o caso da porta de Santiago, xunto a Catedral.
Moi interesante saber da historia desta cidade que foi construída no antigo campamento romano, logo foi destruída polos Suevos e foi perdendo a simetría cuadricular das súas vías e reconstruíndoa en torno a igrexas, dando lugar a unha estructura medieval onde hoxe está a Catedral. Enriba destas antigas urbes, está construído Lugo actual, deixando o seu pasado soterrado e do que afloran, de vez en cando, os restos ainda ben conservados do que foi unha cidade romana.




Proba deso podemos encontrar nas reconstruccións que se ven no Domus de Mitreo
Tumba do Centro arqueolóxico de San Roque
Pinturas orixinais na Casa dos Mosaicos.
que fora unha casa dunha familia de clase alta, e que tería aproximadamente unhos mil e pico metros cadrados. Logo foi ocupada por un centurión que según a inscripción na ara encontrada intacta, era Caius Victorius Victorino quen construíu un templo ao deus Mitra, de orixe persa (deus do sol) e que se mantivo oculto por estar prohibida esta relixión pese a permisividade dos romanos en canto a creencias. Alí celebrábanse rituais e atópanse restos da imaxe de Mitra cargando o touro. Esta casa viuse afectada pola construcción da muralla. De feito foi expropiada parte dun patio moi importante que daba ao poniente. Era unha casa con  moita humidade e pódense ver salas con paredes recubertas de tella plana como aillante, deixando separacións para a circulación do aire. Os membros desta comunidade eran recaudadores de impostos.
Pintura orixinal encontrada na Casa dos Mosaicos

Seguindo o itinerario programado, achegámonos ata o Centro Arqueolóxico de San Roque que está situado na zona do cimeterio romano onde se depositaban as cinsas despois da incineración ou tamén as tumbas elaboradas con tellas planas de cerámica feitas en fornos que tamén se encontraron nesta parte entre as Vias XIX e XX. Aparece aquí tamén unha fonte ou estanque cunhas esculturas en granito e que poden representar divinidades orientais.
Pola tarde, achegámonos á Casa dos Mosaicos, onde se encontróu unha antesala cunhos mosaicos no chán moi ben conservados e decoración con motivos lineais e florais nas paredes.Tratábase dunha casa moi importante polas súa situación e dimensións de unhos tres mil metros cadrados. Tamén pode apreciarse o sistema de calefacción radial por aire denominado hipocaustum. É di finais do S. III, comezos do IV. Unha das pinturas representa ao deus Océano.





martes, 13 de diciembre de 2016

VOAR PARA VIVIR

 
 
Voar sen límites, como voan as aves,
percurando novos destiños,
sen importar fronteiras
nen liñas divisorias,
sen atarse a nada, sen xustificar
seguindo o instinto ,
as necesidades básicas,
deixando atras lugares e neais,
sen calendarios, mapas ou satélites
que guien a sua marcha,
so un cambio no ceo, un sinal
e un punto no hourizonte
un bater de ás, sen equipaxe
que levar, todas a unha,
poñen rumbo á felicidade, sen mais.
 
 
 


domingo, 4 de diciembre de 2016

ROTEIRO DAS SEIMEIRAS



Un fermoso día para un roteiro espectacular e nas proximidades! Qué gusto descubrir esta natureza en estado puro onde o son da auga faise sentir por toda a fraga repleta de castiñeiros centenarios e de frondosidade variada. Fixemos este roteiro con dous grupos chegados da Mariña e de terras de Lourenzá. Era un roteiro circular con baixadas impresionantes pero con valado de madeira para evitar caídas ao precipicio. Ben sinalizada e con pontes e pasamáns en bo mantemento.
A primeira seimeira (fervenza) lembra a típica cola de cabalo que me fai pensar na manzanilla leonesa que viña nunhas caixiñas que tiñan unha fervenza semellante. Era a granel e facía efecto inmediato!!!
Por aquí hai un descenso moi en picado e resbaladizo nesta época do ano debido á follaxe que alfombra o chán pero que con coidado fomos pouco a pouco baixando sen maiores tropezos para atoparnos con esta fermosura natural ben escondida e para min descoñecida ata o día de hoxe.
Forma unha poza grande  na que me imaxino que se poderá tomar un baño no verán. As augas parecen limpas e sen contaminar. Un convite a deixarse masaxear por este chorro poderoso. Tentacións habelas hainas!!!



Este castiñeiro ben merece unha foto. Gustaríame que o vise Rinat, unha artista que transforma a natureza en algo moi suxerente, con oquedades que desentrañan a alma dos nosos compañeiros vexetais. Seguro que lle gustará facer algo con esta imaxe. Atopamos moitos polo estilo, que parecen feridos de morte pero sobreviven e manteñen o tipo e mesmo dan castañas que cubrían o chán. Un tronco de árbore atravesando o río de lado a lado en forma de ponte e do que medraban ben enerxéticas cara o ceo, ponlas que perpetúan a súa estirpe e que se farán grandes e nos convencerán de que non de toda árbore caída se fai leña.
O río, que eu diría regato, e non por facelo de menos, senón porque non ten moito caudal, é sen embargo, ben cantareiro e xoguetón e déixase escoitar dende as alturas, como se o seu eco enchese a fraga e fose música de fondo para outras voces de paxaros e animais que por alí circulan. Vai facendo fervenzas pequenas ao seu paso onde navegan rápidas as follas e ramas que se desprenden.

Llaneando, a pé de río, atopamos a seguinte seimeira, mais
pequena pero co engado de formar unha praia de moi doado
acceso na que debe ser unha delicia bañarse en pleno verán.


E despois deste paraíso, comenzamos o ascenso ata a estrada, levando un frescor de espíritu que nos daba pulo para acabar o roteiro e sentir que nos adentraramos  no corazón mesmo dunha fraga que pasa inadvertida aos que non saben dela. Agradecimentos a quenes nos facilitaron o seu descubrimento, pois é un sitio ao que hai que voltar.