A VITA DO PIBIDAL
Nunha
pequena aldea, onde nace un río cantareiro, veu ao mundo unha nena.
Daquela nacíase na casa, xunto a lareira. Súa nai era costureira e
seu pai carpinteiro. Logo tamén puxeron unha tenda de comestibles e
taberna onde daban comidas e mesmo aloxamento.
Cando
naceu Vita, como choraba tanto, déronlle a chupar un pouco de
chocolate. Non sabía a importancia que ía ter na sua vida ese
incidente.
Empezóu
ir á escola cando tiña seis anos. Daquela era así.
Había
unha escola en cada parroquia. A súa estaba a un quilómetro. Era na
casa que os seus avós prestaran para tal menester. Viña sendo un
cuarto, enriba do establo das vacas e mais donde cocían o pan. Era
pequena pero xeitosa. Tiña un balcón, e non lle faltaba nada do
necerario naquela época.
Un
día, cando saían da escola, fallóu a escaleira e caeron todos e
todas, incluída a mestra, na cuadra das vacas. Xa vos podedes
imaxinar o medo que pasaron. Menos mal que as vacas non estaban.
A
Vita gustáballe moito ler pero nas casas non había libros. Sorte
que na dela, viñan unhos mini contos nas tabletas de chocolate e
ela, conseguía sacalos con coidado e, sen que se deran conta seu pai
ou sua nai, escondíaos no faiado, onde os lía para logo volvelos
meter nas tabletas de chocolate.
Cando
seu pai ía á cidade buscar mercancía para a tenda, as veces,
levábaa con él. Alí podía admirar como as oficinistas escribían
á máquina, sen mirar as teclas, a unha velocidade incríble. Ela
quería ser mecanógrafa.
Saío
da escola aos catorce anos. Non lle deixaban ir facer estudos á
cidade porque querían que quedase na casa. A ela gustáballe estudar
e aprender cousas diferentes. Despois de tanto insistir a xente que
pasaba pola cantina de que debían deixala ir, por fin consentiron en
que fose aprender a coser e a unha academia onde estudaría cultura
xeral e mecanografía.
A
profesora que tiña na academia falou co pai e nai de Vita para que a
deixaran facer estudos no Instituto Feminino, o que agora sería a
ESO.
Empezóu
a ir en horario de noite e despois dos dous primeiros cursos,
cambiouse para o turno de día e xa deixou a costura e a mecanografía
para continuar cos estudos normales.
Por
aquela época empezou a ler poesía, sobre todo a Rosalía. Quería
ser como ela. Escribir en galego, que era como ela falaba sempre
aínda que na cidade falaban castelán e todo se aprendía nese
idioma. Así foi como empezóu a escribir algúns poemas, que
chegaron a publicarse en algúns xornais e mais nun libriño
colectivo, Seis Novas Voces das Letras Galegas, no que ela particióu
como única muller entre cinco homes. Non había moitas mulleres que
escribiran en galego daquela.
Cando
xa chegou á maioría de idade, quixo sair traballar nos veráns,
entre outras cousas, para contribuir aos gastos que lles causaba aos
seus e tamén para coñecer mundo e ter novas experencias.
Un
verán traballóu aquí en Galicia, nun hotel de praia. O seguinte
verán foi algo mais lonxe. A súa familia en Barcelona buscáralle
un hotel na Costa Brava catalana e alí coñeceu a outras rapazas que
tamén eran estudantes e que facían o mesmo ca ela.
No
tempo libre, viaxaban en auto-stop por toda a costa, coñecendo
xentes e lugares de interese.
No
seguinte verán, conseguiran un contrato de traballo nunha fábrica
de chocolate en Suíza e aló ser foron en tren. Había compañeiros
de Vita traballando tamén naquela zona e fóronas esperar ao tren.
Os
primeiros días facía bocatas de bombóns pero, logo, xa se
conformaba con mirar para eles todo o día na fábrica. Ata tiña
que saber o nome de cada ún. Chamábanse algo así como Carioca,
Sultana… e pasaban a bo ritmo polas cadeas de empaquetado e a vista
xa se cansaba de tanto controlar que fosen todos no seu sitio e se
faltaba algún tiñan que poñelo rápidamente. Era un traballo
rutinario, sempre de pé tantas horas… Así tamén se sabía cómo
era a vida da nosa xente na emigración.
Había
moitos estudantes italianos traballando alí e deseguida aprendeu
algo de italiano.
Nos
días libres, viaxaban por Suíza e polo norte de Italia. Foran a
Venecia. Subíranse a góndolas e vaporetos, pasaran alí unha noite
infernal con raios e tronos que facían tremer a cidade… viaxaran
sempre a dedo polas altas montañas con longos túneis… pero
conseguían sempre chegar a ónde se propuxeran.
A
volta a Galicia fora en auto-stop. Vita viñera ela soia dende París,
durmindo no saco en estacións do tren ou á intemperie en San
Sebastián.
Logo
viñeran outros viaxes de traballo, as vendimas en Francia, a onde
seguiran indo durante varios anos xa que era no outono, antes de
comezar o curso na Escola de Maxisterio. Tamén foran traballar a
Holanda uns meses e o bon de todo aquilo era que aprendían idiomas e
coñecían culturas diferentes. Non era como ir de visita turística
a coñecer sitios. Era algo mais enriquecedor.
A
Vita, o que lle houbera gustado estudar era xornalismo. Daquela había
que ir a Madrid e, na casa, non lle deixaron. Así que tivo que
conformarse con estudos para os que non tiña vocación. Pero algo,
era algo!
Xa,
exercendo de mestra, aínda foi un verán a Londres buscar traballo.
Levaba unha pequena tenda de campaña e aló se foi a un camping
urbano. Cando estaba montando a tenda, un rapaz español axudóulle e
díxolle cómo encontrar emprego. Ao día seguinte xa conseguira
traballo nun hotel medio rural, de xente maior. Estaba rodeado por
unha zona verde moi extensa,por un río, había piscina e moita
tranquilidade. O primeiro día, tardóu case unha hora en atopar a
habitación á que tiña que levar unha bandexa con té. Cando
chegóu, xa estaba frío!
De
volta a Galicia, á súa escola en Fisterra, sempre sitios con mar,
como a ela lle gustaba, enterouse dunhas becas que había para ir dar
clases de castelán en colexios de Londres e nono pensóu duas veces.
O seguinte curso estaría un ano enteiro en contacto co inglés, que
era o que ela ensinaba aquí, aínda que primeiro tivo que dar
clases varios anos en infantil.
Londres
foi toda unha experencia para ela. Coñeceu xente, lugares, estudou e
examinouse para obter un diploma, viaxou cunha compañeira a Escocia…
e mesmo atopou a sua meia laranxa, un rapaz medio irlandés, medio
inglés co que volveu a Galicia ao rematar a estadía alí. E así
foi como empezou a sua vida de muller con parella. Tiveron un fillo e
cando tiña seis meses, fóronse outra vez a Londres onde pasaron un
ano enteiro. Ela pedira un permiso por maternidade e tiña que volver
para comezar o curso en setembro.
O
pai quedóu en Inglaterra, onde tiña o seu traballo e Vita
encargóuse de criar o seu fillo ela soia, con pequenas tempadas que
llo confiaba ao pai e mentres, aproveitaba para facer cursos de
inglés en Inglaterra ou en Irlanda, país que lle gustóu moito.
Nesta
época non tiña moito tempo para escribir. Con todo, garda algúns
poemas escritos en Londres.
Logo
veu outra etapa importante. Contactou con duas profesoras, unha de
Chequia e outra de Rumanía, cas que se carteou un tempo e decidiran
poñer tamén ao seu respectivo alumnado en contacto por carta co
fin de que practicarn o inglés que estudaban. Aquilo acabou nun
proxecto educativo que duróu cinco anos. Recibían axuda da Unión
Europea e permitíulles viaxar aos seus países, coñecerse e logo
tamén sumar outras escolas de Finlandia e de Italia. O mellor de
todo, foi que tamén o alumnado e as suas familias puideron
participar no intercambio. Os de aquí ían alá e eles e elas viñan
aquí por unha ou duas semanas.
En
Rumanía foran visitar o Castelo de Drácula en Transilvania! Toda
unha aventura!
Logo
de toda este axetreo de vida, veu algo de calma. O pai e nai de Vita
xa ían velliños e precisaban a compañía da sua filla. Por iso ela
decidíu deixalo todo e irse a unha escola preto de onde eles vivían.
Cando
finaron, Vita quixo quedarse no lugar onde nacera. Restauróu a
casa, púxoa ao seu gusto e pensóu que non sería mala idea adicar
parte dela a recibir viaxeiros e viaxeiras de todo o mundo. Así foi,
e aínda segue sendo. Por alí pasóu xente de lugares ben afastados
como Australia, Nova Zelanda, América, Holanda, Italia….
E
ela segue practicando idiomas, aprendendo outros novos como o
xaponés e escribindo nun blog do que fixo un libro e que presentóu
o verán pasado na súa aldea, facendo da ocasión unha festiña na
que participaron a vecindade e amizades dela.
Agora
é avóa e está encantada de pasar tempo cas suas netiñas Mínia e
Návia.
