CUBILLEDO TOUR

 Domingo de Pascoa, cita en Cabreira. Compartindo coche coa familia dirixímonos a Cubilledo aventura: primeiro á Espiña, raíces paternas, aldea con dúas casas (unha con xente esporadicamente), a outra, onde naceu meu pai, en semiabandono, cun hórreo que aguanta a duras penas o paso do tempo. Explorámolo. Ten varios departamentos, un interior que hai que interpretalo, sitios para amacenar o gran, sitios para colgar os touciños, os untos... un corredor que vai todo arredor deixando no medio, espazos para gardar o máis prezado. O corredor está máis ventilado, ideal para curar os queixos, gardar o pan, todo baixo chave. Alí non hai ratos, todo está protexido e conservado, mesmo se gardaban as mazáns, as castañas, as fabas...

Nestes catro pés aguántase a pesada carga e non hai rato capaz de subir.

Poderíamos dicir que esta é a cúpula por onde se cola a luz entre as madeiras.

O corredor circunda todo e deixa pasar luz e ventilación entre as táboas que o tabican.

Nestes compartimentos a modo de caixóns gardábase o centeo, o trigo...

O forno de cocer o pan en estado ruinoso aínda conserva a memoria dun tempo ido.

E despois da Espiña, agardábanos Tino na Casa do Medio, ou tamén Pousada dos Boieiros, en Esgrade, onde él foi artellando un museo etnográfico con todos os obxectos antigos que se atopaban na casa ou que lle foron dando. Alí teñen lugar de vez en cando actos de presentacións de libros, acompañados con actuacións musicais. Tamén se conserva a pequena cantina-museo na que se poden atopar os obxectos máis variados.

Despois de Esgrade, enfilamos cara a Cabreira para asistir á misa na capela que se celebra unha vez ao ano na honra da patrona, a Pastora, unha virxe pequeniña, e cunha concurrencia case fixa, que somos os convidados e convidadas das dúas casas anfitrionas que aínda manteñen viva Cabreira, entre moitas outras en estado ruinoso e sen xente pero que no seu día, deron vida a esta aldea na que tamén houbo escola.

Con vistas á Marronda e o río Eo no fondo camiño da Corte Vella que está a pouco máis de seis quilómetros seguindo o río, pois é unha das rutas dende Fonteo á Corte Vella.

E logo de cumprir coas devocións relixiosas, un xantar para vinte agardábanos nunha das casas á que estabamos convidados. Tamén na outra casa habería outras tantas persoas e o arrecendo a churrasco estendíase por toda a aldea e ata os cans estaban moi contentos de ter tantas atencións e perspectivas dun bó xantar.