martes, 9 de julio de 2019

Cidadana do mundo



Rias Baixas

Hoxe, no Facebook  alguén me trouxo lembranzas do meu pasado. Hai días, nos que como por arte de maxia, todo colle un rumbo diferente, como se unha variña máxica, cambiase os plans e, de repente, subín ao faiado en busca de fotos daquela época que él, tan ben rememora, ainda que eu non coincida na interpretación que se facía dos meus actos e andares.
Lugo
De hippy a cidadana do mundo, un paso, pero non era tan sinxelo. Nunca me vin como unha hippy senón, mais ben, como unha persoa que non se amolda ou conforma ca realidade existente no momento e aquela realidade era dabondo represiva como para aceptala. Pero non era eso o que me levou polo mundo senón as ansias por coñecer outras xentes e linguas, outras culturas que parecían estar mais avanzadas no sentido das liberdades mais esenciais. Por iso, Suiza, foi un dos primeiros destinos ao que me dirixín, xunto con outras rapazas estudantes de Salamanca, e algúns compañeiros de maxisterio de Lugo. Levabamos contrato de traballo para dous meses e iamos traballar en fábricas como a de chocolate, no meu caso.
Costa Brava
Outros veráns, fora na Costa Brava, ou nas vendimas de Francia. Non era nada novo eso ainda que aqui nono fixeran moitos, por eso eramos os raros, raras quenes decidiamos aventurarnos. Viaxar en auto stop era o mais económico e daquela funcionaba moi ben. Íamos chegando aos sitios que nos propoñiamos con bastante seguridade e sen moitas peripecias. Pero tampouco nos considerabamos emigrantes, realmente, ainda que compartiamos traballos con xente que sí o era. Aprendiamos a fala do lugar, e coñeciamos xente nova de moitas outras nacionalidades e que practicaban unha vida un tanto bohemia, cousa que non facían os verdadeiros emigrantes, que mais ben ían da casa para o traballo e biciversa. Nós viaxabamos e percorriamos os países nos que estabamos e o feito de ir en autostop facilitaba a conversa con xente nativa, quenes coñecían a zona e nos ían amosando cousas e lugares de interés. Mesmo saímos na tv suiza visitando unha exposición sobre Einstein nunha cidade suíza pola que pasabamos.
Suiza
Gañabamos algúns cartiños que aforrabamos para a volta e con eles podiamos permitirnos algun que outro antollo. Pero os hippies non vivían así. Polo menos os que eu entendía que o fosen porque nunca souben realmente cómo eran, a pesares de ter ido en busca deles a Ibiza nunha desas viaxes que faciamos despois de ter pasado o verán traballando nos hoteis da Costa Brava. De ahí, a miña conclusión de que quenes me vian como unha hippy, nono era de feito e tiñan unha imaxe de min que non se correspondía coa realidade. Para min, era normal o que facía. Parecíame ben, unha idea boa aquela de traballar nos meses de vacacións e logo voltar para empezar o novo curso. E por culpa desas malas interpretacións, ata cheguei a perder un amor de xuventude, que ben poidera ter sido o amor da miña vida. Malas faladurías chegaron a ouvidos da familia de que eu non era o tipo de moza que lle conviña. Cousas que pasan!
Marrocos

Teño que dicir, que o que lin esta mañá no facebook, chegoume á alma. Aquí deixo algunhas fotos daquela época.
Gustaríame moito escribir as miñas memorias pero son demasiado pouco constante nese senso para poñerme á faena. Pero sí deixo moitas páxinas das esperencias das que me gusta contar ainda que a intimidade dunha vida require moita valentía para contala, sobretodo, da miña!



Lugo

Amsterdam

(Link do comentario sobre mín no Facebook)

https://www.facebook.com/100006603616638/posts/2537331026496993?sfns=mo



5 comentarios:

  1. Este comentario ha sido eliminado por un administrador del blog.

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Ola Bea, volvo a reler o texto e sigo pensando da misma maneira, quizás no sexa capaz de entender adecuadamente o escrito. Perdoa a miña torpeza.
      No recordo todo o que deixei escrito, pero de todas maneiras, no me parece que poidera ser tan ofensivo como para elimínalo, non e o meu estilo.

      Pero bueno, vasta que un pense que non e adecuado, a mín nunca me pasou eso con uhna amiga, si con algún descoñicido que me molesta a mín.
      Perdoa de novo.
      Unha aperta grimosa, e hasta setembro.

      Eliminar
  2. Um post muito interessante e multinacional.
    Amiga me desculpe a ausência, mas além do problema do meu olho, o meu marido sofreu um AVC e esteve um mês internado
    Abraço

    ResponderEliminar
  3. Buebas tardes. Bea.
    Que pos más bonito. Me encanta verte de joven y como luces de tus coronas de una auténtica Hada. Esos trajes que algún modo te hacen reavivar aquellos tiempos.
    Sigue así, por que estás fantástica.
    Besos

    ResponderEliminar
  4. Hola, amiga, creo que es un tema lleno de interés por toda la experiencia humana y la riuqueza y variedad que aportó a tu vida. Creo que fuiste un tanto adelantada a tu tiempo -me refiero a España- nos ha costado mucho desenmpolvar prejuicios y, en mi opinión, creo que hay personas que todavía no han conseguido aceptar que cada uno tiene derecho a vivir, a su manera, mientras no haga daño a nadie.

    Me ha encantado volver a leer en tu lengua materna en la que te expresas con tanta claridad y soltura. Estás muy guapa en las fotos y es una maravilla que no te dejaras cortar las alas de la libertad.

    Gracias por tus amables palabras en mi blog. Es un detalle que te agradezco mucho. En estos momentos aún puedo llevar una vida normal pero estoy como el agua en una cesta, en cualquier momento puede saltar la sorpresa. Lo que ya no voy a poder permitirme es mantener 4 blogs y todas las visitas a los amigos, el tema de Facebook, los vídeos, fotografías, etc. Es algo que mi vista no soportaría. Mi silencio se debe a esto. Es verdad pero ¿cómo permanecer inactiva? Un abrazo con todo mi afecto y admiración.

    ResponderEliminar