sábado, 23 de marzo de 2019

Camiños desencamiñados





Esta vez o percorrido foi por un tramo do Camiño Primitivo ao revés, dende Carballido, pasando por Bascuas, Gondar, Soutomerille e acabando no albergue recén estreado,  A Pociña de Muñiz, en Vilar de Cas. Todos estes lugares pertencen aos concellos de Lugo e Castro Verde. 



Acompañóunos Ricardo Polín, historiador, investigador e gran coñecedor do Camiño Primitivo e do Patrimonio de Castroverde, de ónde é nado. O motivo deste percorrido era ver, a través das explicacións que nos ía dando, a distorsión que sofreu este Camiño, modificado segundo os intereses particulares do momento e alterando o seu trazado, desviando, sen necesidade, aos peregríns por estradas e pistas asfaltadas, sendo que o trazado do antigo camiño era sempre en linea recta a Santiago e polo terreo mais chan e doado de ser camiñado.

Entre parada e parada, fomos escoitando  a historia do lugar, cos nomes antigos que apenas se conservan xa, so na mente das persoas mais vellas e que non foron tidos en conta á hora de diseñar a escasa información que ao longo do camiño pode ir véndose e que se limita a indicadores graníticos , fontes restauradas que en nada conservan a sua forma orixinal, o pavimento alterado e moitos muros e árbores desaparecidas que eran as lindes do antigo trazado e que tiñan a sua razón de ser, para dar sombra aos camiñantes e para marcar a súa estructura de camiños de carro por onde pasaban comerciantes cas suas mercadurías naqueles tempos nos que as estradas non existían.


A modernización caótica foi degolando todo o que tiña importancia e non se lle deu, votándo agora en falta tantas construccións de interese patrimonial que desapareceron para sempre.  Tal é o caso do castelo de Castronela, agora convertido nun montón de pedras, no alto deste pequeno castro, e que foi lenda ou feito real recollido na primeira novela histórica de Galiza, El Caballero Verde.

Así chegamos a Castromerille, onde lemos poemas adicados a este lugar. Unha igrexa moi antiga, un cemiterio pequeniño que chama a atención de pequeno que é, a unha casa de fidalgos en ruínas, e árbores emblemáticas como o Castiñeiro de Soutomerille, un, entre moitos que foron plantados na mesma linde do camiño porque, daquela, tíñase o costume de usar as árbores como marcos. 

Chegamos para xantar o albergue de pelegrins e turístico, aberto fai pouco, e que está no mesmo Camiño Primitivo. Un sitio para descansar, para sentir a fermosura da pedra e da madeira, os animais de granxa, incluída unha oca que tivo unha pequena persecución polos paparazzis e logo foi xunto as galiñas e galo e non paraba de contárllelo, alborotando sobremaneira o galiñeiro e custodiados todos polo gran mastín. Aquelo parecía "A rebelión na granxa".

O xantar foi espléndido. Unha gran mesa no xardín e outra na cociña acolleunos a mais de trinta camiñantes e poidemos degustar empanadas de grelos, tortillas, lacón asado, ensaladas, pan feito no forno da casa e postres variados.

Quedamos con ganas de voltar!



















5 comentarios:

  1. Hola Bea.
    Que día más bonito has tenido hoy sábado.
    Me gusta el título que le has puesto.
    Caminos desencaminados. Me parece un lugar que se puede convertir en un zona turística de gran envergadura. Me encanta las fotografías y me parece un sitios estupendo para ir a visitar. A mi padre le salía escuchar algunos nombres. Por ejemplo: El Carballido pasando por Bascuas. Y ahora que se entra por Castroverde, un pueblo que me gusta. Veo que son lugares de un camino primitivo emblemático y digno de visitar. Con un guía historiador e investigador. La verdad que cuando se va en grupo hacer una salida cultural al aire libre con una persona que es recomocedor de la história se disfruta muchísimo. Además con una mesa de comida riquísima y esquisita para renovar energías y esas aves que se escuchan alrededor, las gallinas y la oca. Que bonito.
    La verdad que me ha interesado esa primera novela histórica de Galicia que mencionas.
    EL CABALLO VERDE. Espero que lo pueda encontrar en alguna librería de Lugo.
    Aquí te veo estupenda, la verdad. El buen tiempo nos sienta fenomenal y no hay que dejar de conocer mágicos y hermosos lugares entre caminos modernizado.

    Un abrazo muy grande.

    Buenas noches. 😴💤💤💤💤💤

    ResponderEliminar
  2. Que passeio interessante. Adorei caminhar consigo.
    Peço desculpa pela ausência. Fui operada aos olhos a coisa correu muito mal, já fiz três cirurgias e não sei se não terei que fazer mais. Comecei há pouco a voltar ao computador, mas em períodos muito curtos.
    Abraço e bom domingo

    ResponderEliminar
  3. Olá, Bea!

    Que bonitos lugares tu visitas, por isso estás tão elegante. Es alta e magra e caminhando habitualmente, a tua saúde agradece.

    É bom cuando estes passeios são acompanhados por um guia, que explica os aspetos históricos do lugar ou do monumento.

    A modernização, como lhe chamam, tem destruído muito da cultura em geral. É pena, mas é assim aquilo a que chamam progresso.

    Bonito y saboroso jantar. É interessante conviver e conhecer novas paragens.

    Besos y bon domingo.

    ResponderEliminar
  4. ¡Ai, Bea! Qué ledicia o cantar ahí o aire libre en ese xardín en plena natureza.
    E a ruta debeu ser un encanto, pero e verdade e que a modernidade e o pavimeto fai estragos na Galicia interior.
    Unha aperta grande.

    ResponderEliminar